ความหยุดเฉย เป็นเนื้อแท้แก่ธรรมแล

 เสียงขลุ่ยกลับมาหากอไผ่ 

พระอาจารย์พุทธทาส...ลิขิต

เสียงขลุ่ยหวน  กลับมา  หากอไผ่

จงคิดให้  เห็นความ  ตามนี้หนอ

ว่าไผ่ลำ  ตัดไป  จากไผ่กอ
ทำขลุ่ยพอ  เป่าเป็น เสียงมา

เสียงก็หวน  กลับมา  หากอไผ่

เป่าเท่าไร  กลับกัน  เท่านั้นหนา

เหมือนไอน้ำ  จากทะเล  เป็นเมฆา

กลายเป็นฝน  กลับมา  สู่ทะเลฯ

เหมือนตัณหา  พาคน  ด้นพิภพ

พอสิ้นฤทธิ์  ก็ตระหลบ  หนทางเห

วิ่งมาสู่  แดนวิสุทธิ์  หยุดเกเร

ไม่เถล  ไถลไป  ที่ไหนเลย

อันความวุ่น  วิ่งมา  หาความว่าง

ไม่มีทาง  ไปไหน  สหายเอ๋ย

ในที่สุด  ก็ต้องหยุด  เหมือนอย่างเคย

ความหยุดเฉย  เป็นเนื้อแท้  แก่ธรรมแลฯ

ฟังเพลงนี้ได้ที่ :
http://www.pobbuddha.com

คนทุกคนมีแรงพลุ่งไปใน ความเกิด ด้วยฤทธิ์ของตัณหาและอุปาทาน
โดยเหตุที่ไม่ทราบว่า ที่แท้อารมณ์ทั้งปวงนั้นก่อตัวพลุ่งขึ้น
ก็เพียงเพื่อมุ่งกลับสู่สภาพเดิม คือ ความดับ

เหมือนไม้ไผ่ตัดจากกอไผ่ไปทำขลุ่ยเป่าเสียงดังไพเราะ
ก็เพียงเพื่อ ความดับแห่งเสียงนั้น ลงสู่สภาพไม้ไผ่จากกอเดิม
หรือเหมือนไอน้ำจากทะเล พลุ่งขึ้นเป็นเมฆและตกเป็นฝนลงสู่ทะเลตามเดิม

ความวุ่นที่พลุ่งขึ้น ก็ย่อมดับมอดลงสู่ ความว่าง อันเป็นธรรมชาติเดิมแท้
เพราะฉะนี้แล ความไม่ดิ้นรนทะยานไปในอารมณ์ทั้งปวง
ด้วยตัณหาอุปาทาน จึงเป็นความดับสนิทไปแต่ต้นมือแล้ว

ธรรมะจัดสรร ชวนกันสู่ปัจจุบันขณะ
พบพุทธดอทคอม

http://G-OneBAND.com

[วราภรณ์]

• "อันความวุ่นวิ่งเข้ามาหาความว่าง"
• ลึกซึ้งถึงแก่นธรรมค่ะ
• ขอบพระคุณค่ะ

[อ.นุ]

ขอบคุณครับ