ในวันแห่งความสำเร็จ วันรับปริญญา วันแห่งความภาคภูมิใจของหลายคน ผู้คนที่มาร่วมยินดีกับบัณฑิต, มหาบัณฑิต ต่างมอบช่อดอกไม้ , ของขวัญร่วมยินดีหลายอย่าง เมื่อเวลาผ่านไป 10 ปี ของขวัญในวันรับปริญญา หลายคนยังคงเก็บไว้เป็นอย่างดี หลายชิ้นยังอยู่ หลายชิ้นเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา  หลายชิ้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนในเวลานี้

      

          ในวันที่นายบอน ใส่ชุดครุยเตรียมรับปริญญา ขณะที่ถ่ายรูปตามซุ้มที่เดินผ่าน ได้รับช่อดอกไม้บ้าง ของขวัญบ้าง ดอกไม้ช่อใหญ่ก็ให้คุณแม่ใส่รถกลับกาฬสินธุ์ ชิ้นเล็กๆก็เก็บไว้ที่ห้องพัก วันเวลาผ่านไป 10 กว่าปี ระหว่างค้น - จัดสิ่งของในห้องพักที่บ้าน ก็ได้เจอของที่ระลึก ในวันรับปริญญา 2 ชิ้นเล็กๆ แต่มีความหมาย





            ตุ๊กตาจีนตัวน้อยนี้ อ.นิศารัตน์ ให้เป็นของที่ระลึกในวันนั้น มีกระดาษเล็กๆเขียนแสดงความยินดีไว้ ดูเล็กกระทัดรัดและมอบให้ได้หลายคน นึกว่าจะหายไปแล้ว แต่ 10 ปีกว่าๆ ยังคงอยู่  เป็นสิ่งที่ระลึกที่ได้รับขณะเดินผ่านพี่อ๋อ  ในช่วงเวลาที่พี่ท่านกำลังมองดูบัณฑิตคนอื่นๆถ่ายรูปกันอยู่ แล้วพี่อ๋อก็หันมาเห็นนายบอนจนได้  แล้วก็กล่าวแสดงความยินดี ถ่ายรูปด้วยก่อนหยิบของที่ระลึกชิ้นนี้ให้

            ส่วนของที่ระลึกอีกชิ้นที่เห็นเป็นกล่อง ในขณะที่นายบอนเดินเข้าไปในห้อง  Wetlab พี่ประยุทธิ์ ยิ้มทักทายและพูดแสดงความยินดีเด้อ ด้วยสำเนียงอีสานที่คุ้นเคย ท่าน อ.นฤมล อยู่ในห้องทำงาน มองเดิน ก็เดินถือชุดครุยของท่านเดินยิ้มออกมา พูดแสดงความยินดี แล้วยื่นของที่ระลึกชิ้นนี้ให้

            หลังจากยกมือไหว้และเอื้อมมือไปรับ เห็นแล้วถึงกับอึ้ง เพราะเป็นของขวัญที่ดูมีความหมาย จะตีความเป็นกล่องสมบัติหรือกล่องอะไรก็ย่อมได้ ข้างในอาจจะมีอะไรน่ารักๆ  แต่นายบอนเก็บเอาไว้ไปเปิดดูในห้องพักดีกว่า แล้วไปยืนถ่ายรูปกับท่านที่บันไดขึ้นตึก Bio หน้าห้อง Wetlab กับมหาบัณฑิต , บัณฑิตอีก3 ท่าน

            หลังจากรับปริญญาเสร็จ กลับมาที่ห้องพัก ก็กลับมาเปิดดูกล่องของขวัญที่ระลึก



                                          
            เห็นลายมือ 4 บรรทัด ปิดท้ายด้วยลายเซ็นต์ พร้อมลงวันที่แล้ว ดูมีความหมายจริงๆ  เป็นกล่องแห่งความทรงจำ ดูขลังมากๆ เลยเก็บใส่ถุงไว้อย่างดี เพราะในห้องพักหลัง มข. เก็บสิ่งของไม่ค่อยเป็นระเบียบมากนัก

            เมื่อย้ายออกจากหอพัก ย้ายออกจากขอนแก่น สิ่งของหลายอย่าง หายไปบ้าง หาไม่เจอบ้าง แต่กล่องที่ระลึกนี้ ยังอยู่...


            เวลาผ่านมาเกิน 10 ปีแล้ว เมื่อกลับมาเปิดดูข้อความอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำทันที

           
            ถ้าเป็นคนอื่น ของที่ระลึกอย่างที่เห็นในรูปนี้ คงไม่มีค่ามากนัก แต่ถ้านึกถึงคนที่มอบให้ ระลึกถึงช่วงแห่งวันเวลาที่ได้เรียนรู้ ร่วมงาน พบปะพูดคุยกัน จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้  วันที่ไม่ได้พบเจอกันเช่นวันวาน ของที่ระลึกชิ้นเล็กๆกลับเป็นสิ่งที่ทำให้มองเห็นภาพเก่าๆ ในวันวานได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในวันเวลาที่ความทรงจำเริ่มเลือนลางลงไปตามอายุขัย.....


            บางประเด็นที่น่าคิด
            1. ของที่ระลึกที่เก็บไว้มานาน คุณเคยมีเวลาหยิบจับออกมา "ระลึก" บ้างไหม  หรือยังคงเก็บไว้ในตู้เก็บของ ดังสุสานที่ถูกฝังไว้ตลอดกาล
            2. ทุกสิ่งล้วนมีที่มาที่ไป แต่ความสนใจของคนเรามักมุ่งไปข้างหน้า จนอาจลืม "ราก" ลืมอดีตไปแล้ว
            3. ของที่ระลึก คุณค่ามิใช่อยู่ที่ขนาด หรือ ราคา ส่วนหนึ่งอยู่ที่ผู้ให้กับผู้รับ
            4. การได้ย้อนรำลึก ทบทวนในเวลาที่เหมาะสม ย่อมมีคุณค่ามากกว่า การมาย้อนรำลึกในห้วงเวลาที่ลมหายใจเหลือเพียงไม่กี่นาที