ถึงแม้บันทึกเหล่านั้น อาจไม่มีคุณค่า ความสำคัญ ไม่มีประโยชน์สำหรับหลายคนที่จะคลิกอ่าน แต่เรื่องราวเล็กๆ อาจสร้างแรงบันดาลใจ กระตุกความคิดของใครบางคนได้บ้าง
ในช่วงหนึ่งของชีวิตที่กำลังก้าวเดินไป เช่นช่วงวันเวลาแห่งการศึกษา เป็นช่วงที่ต่างคนต่างมุ่งมั่นไปสู่เป้าหมายที่วางไว้ เพื่อชีวิตในอนาคตข้างหน้า อยากทำให้ชีวิตดีกว่าในวันเวลานั้น แต่เมื่อเราได้ก้าวผ่านช่วงเวลานั้นมาหลายปีแล้ว ช่วงวันเวลาแห่งการศึกษาเล่าเรียน ที่เคยมองว่า ไม่ดี กลับเป็นสิ่งที่อยู่ในความทรงจำ ที่นึกถึงอยู่เสมอ
ช่วงที่ยังเป็นนักศึกษา มข. ใช้ชีวิตใน มข. ผ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมาย เวลาผ่านพ้นไปไม่นาน และเมื่อนายบอนได้รู้จักกับ gotoknow เข้ามาเขียนบันทึกบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ชีวิต ความทรงจำ ช่วงที่อยู่ใน มข. (ม.ขอนแก่น) ถูกหยิบมารำลึกถึง และบันทึกถ่ายทอดออกมา ตามโอกาสและจังหวะที่สมองนึกขึ้นมาได้
หลายเรื่อง เป็นแง่คิด ประสบการณ์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ผูกพันเกี่ยวข้องที่ตึกชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มข. กับความทรงจำ ความผูกพันกับบุคคลเพียงไม่กี่คน ณ ที่นั้น ถึงแม้บันทึกเหล่านั้น อาจไม่มีคุณค่า ความสำคัญ ไม่มีประโยชน์สำหรับหลายคนที่จะคลิกอ่าน แต่เรื่องราวเล็กๆ อาจสร้างแรงบันดาลใจ กระตุกความคิดของใครบางคนได้บ้าง
กับนายบอน ตัวผู้เขียนบันทึกเอง เมื่อมีโอกาสกลับมาเปิดดูบันทึกที่เคยเขียนไว้อีกครั้ง ความทรงจำที่ลางเลือน ก็เริ่มสุกใสสว่าง ภาพเก่าๆหลายภาพกลับคืนมาสู่ความทรงจำอีกครั้ง แต่ชีวิตมีเรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามามากมายในแต่ละวัน การที่จะมีโอกาสได้กลับมาเปิดบันทึกความทรงจำช่วงนั้นได้ ย่อมต้องมีแรงกระตุ้น มีบางสิ่งที่มาสะกิด หรือ มีสายใยบางอย่างมาทำให้ต้องรำลึกถึงเรื่องราวในช่วงนั้น....
> เมื่อ 28/4/2553,
> หัวเรื่อง: สวัสดีครับ
> ข้อความ:
> ผมเป็นนักศึกษา ป.ตรี ชีววิทยา มข
> อยากทราบว่าพี่เคยเรียนกับอาจารย์นฤมลตอนช่วงปีไหนครับ
> ช่วยตอบด้วยครับอยากรู้จัก
> เห็นพี่ชอบเขียนเรืองราวเกี่ยวกับ wetlab
เมล์จากระบบ gotoknow น้อง วิษณุ สายศร เขียนเมล์มาถาม หลังจากที่เค้าค้นเจอและเปิดอ่านบันทึกเก่าๆของนายบอน จนต้องเมล์มาถามไถ่ ทำความรู้จัก
บันทึกที่นายบอนเขียนทิ้งไว้ อย่างหนึ่งที่เคยคิดไว้ คือ สิ่งที่เขียนในวันวาน อาจจะมีคุณค่าสำหรับคนที่เข้ามาค้นเจอ เปิดอ่านในวันข้างหน้า
ช่วงที่เป็นนักศึกษา เวลาที่นายบอนเห็นรุ่นพี่เรียนจบไปแล้ว พวกเขากลับมาที่ภาควิชาชีววิทยาอีกครั้ง เราได้รับรู้เรื่องราวที่น่าสนใจหลายอย่างจากพี่ๆเหล่านั้น จนอยากที่จะรู้เรื่องของพี่ๆทุกคน อยากรู้อีกหลายอย่างหลายเรื่อง อยากรู้ว่า ตอนสมัยที่รุ่นพี่ใช้ชีวิตอยู่ ใน มข. ตอนนั้น เป็นยังไง คิดยังไง เรื่องราวตรงนั้น น่าจะเป็นประโยชน์กับน้องๆที่กำลังเรียนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยได้รับรู้มากนัก เพราะพี่ๆที่มารับปริญญา มีเวลาจำกัด.... เมื่อมองย้อนกลับมา งั้นเราก็เขียนสิ่งที่เราเคยเจอซะเลยสิ
ที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง คือ รุ่นพี่ที่มีโอกาสเล่าเรื่องราวหลายอย่างให้ฟัง ล้วนเป็นรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จทั้งนั้น ได้เล่าเรื่องที่อยากจะเล่า รุ่นน้องที่มีโอกาสได้ฟังเรื่องเหล่านั้น ก็มีเพียงเฉพาะคนที่มีโอกาสได้เจอรุ่นพี่ในวันนั้น หรือเป็นสายรหัส เป็นปู่รหัส ย่ารหัสกัน แล้วเรื่องราวจากรุ่นพี่เหล่านั้นก็หยุดลงแค่นั้น ถ้าไม่มีใครนำมาเล่าต่อให้รับรู้กันอีก
มองมุมกลับแล้ว เลยเขียนเป็นบันทึกถ่ายทอดออกมาเลย แม้จะเป็นแค่มุมเล็กๆ เป็นช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตที่ตึกชีววิทยา มข. แต่รุ่นน้องที่สนใจจริงๆ ก็จะค้นเจอข้อมูล จนส่งเมล์มาถามอย่างที่นายบอนได้รับ
ทุกสิ่งในโลกใบนี้ ล้วนมีสิ่งที่เฉพาะเจาะจงเป็นกลุ่ม เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกจัดจำแนกกลุ่มตามหลักอนุกรมวิธาน ที่สามารถจัดจำแนกถึงระดับสปีชีส์ได้ คนที่มีโอกาสได้ศึกษาเรียนรู้ในสาขาวิชาเดียวกัน แม้จะเป็นคนละช่วงเวลา ก็เป็นสายใยบางๆที่เชื่อมโยงกันได้ เช่นกัน
บางประเด็นที่น่าคิด
1. หลายคนอ่านข้อมูลที่เจอในอินเทอร์เนตจบ แล้วก็คลิกผ่านไป ได้รู้เพียงแค่นั้น แต่ถ้าอ่านแล้ว เกิดความอยากรู้ ถามไถ่ ก็ย่อมจะได้รู้มากกว่าที่คนอื่นรู้
2. น้อง วิษณุ เคยคิดไหมว่า แค่เมล์มาถามเพียงไม่กี่ตัวอักษร จะทำให้เกิดบันทึกเรื่องนี้ขึ้นมา
3. สิ่งเล็กๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต สำหรับแต่ละคน อาจมีคุณค่าต่างกันไป แต่หากรู้จัก เก็บสิ่งเล็กๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต สิ่งเล็กๆย่อมเกิดมูลค่าเพิ่มได้เช่นกัน
4. ถึงแม้ครูอาจารย์ที่นายบอนและน้อง วิษณุ กล่าวถึงชื่อ จนเป็นสายใยในการสื่อสารกัน ท่านจะชื่อเล่นว่า "อ.เล็ก" แต่ชื่อที่มีความหมายน้อยนิด กลับทำให้หลายคนได้พบกับความรู้ ประสบการณ์ต่างๆมากมาย
5. แม้ความรู้สึก นึกคิด อาจตีเป็นตัวเงินในบัญชีธนาคารไม่ได้ แต่สามารถเป็นแรงผลักดันให้ทำสิ่งดีๆได้อย่างคาดไม่ถึง
