เมื่อวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๓

ข้าพเจ้านั้นได้รับโอกาสอีกครั้งในการเข้าร่วมขับเคลื่อน R2R ที่ทาง สสจ.ชลบุรี เป็นผู้จัด ปีนี้เป็นปีที่สอง และวันนี้ก็เป็นครั้งที่สองที่เดินทางไป ... ความต่างของครั้งนี้ คือ พี่วิ หรือคุณวิจิตราผู้ทำหน้าที่เป็น R2R - Facilitator ติดภาระกิจที่จังหวัดราชบุรี แต่ก็ได้มีการประสานทีมเข้ามาช่วย

ครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของทีม...ซึ่งนำโดยพี่ซิ้ม เป็นโต้โผ และยังมีพี่แย้มกระโดดเข้ามาร่วมอย่างเต็มวัน พี่เจี๊ยบก็ยังมาเช่นเดิม แถมด้วยพี่แอนนา ที่มาร่วมอย่างไม่ทิ้งกัน ที่สำคัญพี่ตุ่ม ผู้มีพลังใจอันยิ่งใหญ่...แม้ว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะย้ายไปอยู่วังน้ำเขียว แต่ก็ไม่ปล่อยเชือกที่ร้อยรัดความผูกพันกับทีม R2R และยังให้คำมั่นสัญญาว่าจะช่วยเป็นพี่เลี้ยงแม้ว่าตัวเองจะย้ายจากไป

หลายๆ คนที่เข้าร่วม...ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครั้งนี้ ทำให้ข้าพเจ้ามีพลังใจอย่างยิ่ง

พี่เหยี่ยว..บอกว่า "วันนี้ต้องมา" ... และพี่เหยี่ยวก็มา มาเพื่อมาบอกเล่าว่าพี่เหยี่ยวจะทำอะไร และกำลังทำอะไร ทำไปเพื่ออะไร

พี่ตู่...หมออนามัยบอกว่า ไม่อยากมาเลย แต่คิดว่าการมาวันนี้น่าจะได้รับพลังใจกลับไป จึงตัดสินใจมา และก็ได้มา ขณะที่ข้าพเจ้านั่งข้างพี่ตู่นั้น ได้สัมผัสถึงพลังใจอันยิ่งใหญ่ที่ปรารถนาจะทำเพื่อ อสม. ความมุ่งมั่นและความตั้งใจ คือ ความยิ่งใหญ่ที่มีอยู่ในหัวใจของพี่ตู่...

พี่เปี๊ยก...บอกว่า กังวลในงาน แต่พอได้บอกเล่าเรื่องราวของตนเอง กลับเต็มไปด้วยความพรั่งพรูอันออกมาจาก "ใจ"... และเรื่องเล่าแห่งความก้าวหน้าที่พี่เปี๊ยกเล่านั้นทำให้เห็นความชัดเจนในงาน ยิ่งขณะที่พูด...แรงใจที่ถูกส่งมาจากเภสัชทอม ยิ่งทำให้ใจของข้าพเจ้านี้เต็มอิ่ม อันเป็นพลังใจที่แบ่งปันให้กันและกันโดยแท้...

พี่อุ๋ย...ยังคงความมุ่งมั่นและชัดเจนในเส้นทางการก้าวย่างในงานของตนเอง ข้าพเจ้าประทับใจพี่อุ๋ยตั้งแต่ครั้งแรกที่สามารถ defence ให้เห็นความชัดเจนและความตั้งใจในงานของตนเอง และครั้งนี้มีการไปทบทวนวรรณกรรมที่มายืนยันการพัฒนางานประจำของตนเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

นัท...ก็ยังคงความเป็นเจ้าแม่นวัตกรรมอย่างเหนียวแน่น... แล้วนำมาต่อยอดด้วยกระบวนการ R2R อันเป็นการยกระดับงานประจำที่ตนเองทำได้ดีทีเดียว ทุกๆ งานของนัทนั้นจะมีอ้างอิง มีแหล่งที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ... และที่สำคัญนัทยังยืนว่าขอให้ R2R เป็นเวทีที่ไม่เคร่งเครียดและเป็นหนทางทางออกแห่งความสุขของคนหน้างานเช่นเดิม

พี่ต๊อก...มารอบนี้ งานชัดเจนมาก และมีความมุ่งมั่นว่า จะเป็นการสานต่องานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พี่ต๊อก...นำแนวทาง PAR มาเป็นกรอบการก้าวย่างของตนเองอย่างท้าทาย แม้บอกว่าไม่เคยทำมาก่อน แต่ก็จะทำ เพราะเชื่อว่านี่คือหนทางที่จะทำให้งานพี่ต๊อก...แก้ปัญหาหลายอย่าง

พี่พร...ยังคงเป็นบุคคลเล่าเรื่องที่อยู่ในดวงใจของข้าพเจ้า เพราะดูมีพลังมาก เรื่องราวรายละเอียดทุกอย่างอยู่ในจิตวิญญาณของพี่พร ... จับมั่นมากในเรื่องของการทำงานเพื่อผู้ป่วยเบาหวาน...สองครั้งที่ผ่านไปนี้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้หลายอย่างจากพี่พร ต่อมุมมองของงาน...

พี่อร...มานั่งอย่างสบายอารมณ์ต่อการมาบอกเล่างานของตนเอง งานของพี่อรเป็นงานที่ยากในเรื่องการจัดการ และดูเป็นความท้าทาย แต่หากว่าทำได้ตามแผนที่วางไว้ จะมีคุณค่าต่อการช่วยเหลือกลุ่มคนที่ติดยาเสพติดได้ดีทีเดียว

พี่นุช...มาเล่าเรื่องงานของตนเองที่ต่อยอดมาจากปีที่แล้ว จนทำให้เราเกิดเป็นความซาบซึ้งใจ โดยเฉพาะที่พี่นุชบอกว่าที่ทำได้เพราะได้รับแรงใจจากพี่ตุ่ม ทำให้จากที่ตนเองทำวิจัยไม่เป็น จนสามารถย่างก้าวมาสู่การทำในปีที่สองนี้ได้

พี่เอ๋...มาอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ ต่องาน IC ของตนเอง และมีความชัดเจน ความสดใสและเบิกบานของพี่เอ๋ ทำให้ข้าพเจ้านั่งฟังอย่างสนุก อีกทั้งงานของพี่เอ๋สามารถไปเอื้อที่จะเป็นพี่เลี้ยงให้กับงานของพี่โอ่ง ซึ่ง...งานของพี่โอ่งนี้ อย่างไรก็ต้องทำ และต้องทำให้สำเร็จด้วย

เภสัชทอม...นั่งฟังตั้งแต่ต้นจนจบ และเป็นบุคคลที่ช่วยแบ่งพลังที่ดีมากเลยต่อผู้คนที่นั่งอยู่ในห้อง...ข้าพเจ้าแปลกใจหลังจากฟังงานเภสัชทอม ว่าอะไรคือ แรงบันดาลใจที่อยากจะทำ เภสัชทอมตอบข้าพเจ้าว่า "อยากทำ" ไม่มีเหตุผลใดที่มากไปกว่าอยากทำ และแววตาของเภสัชทอมนั้นเปี่ยมไปด้วยความศรัทธา...

พี่ตุ้มโมง...เป็นเหมือนเครือญาติ ข้าพเจ้าจำได้ว่าปีที่แล้ว พี่ตุ้มโมงบอกต่อข้าพเจ้าว่า อยากทำเกี่ยวกับเรื่อง end of life ข้าพเจ้าก็บอกว่าทำเลยพี่...และวันนี้พี่ตุ้มโมงได้เดินมาบอกต่อข้าพเจ้าว่า ได้ทำแล้ว สำเร็จแล้ว และเรื่องเล่าของพี่ตุ้มโมงทำให้ทั้งห้องนิ่งเงียบและเสียงปรบมือกึกก้อง ปิติสุขเกิดแผ่ซ่าน คุณค่าของงานพี่ตุ้มโมงไม่ได้อยู่ที่ได้งานวิจัยหนึ่งเรื่อง หากแต่อยู่ที่การได้ลงมือทำ...ทำ และทำ อันเป็นการทำเพื่อผู้ป่วยอย่างไร้เงื่อนไข ... เป็นงานที่ทำให้ชีวิต ชีวิตหนึ่งที่กำลังดับสูญไปได้มีความเบิกบานก่อนดวงจิตละจากไปจากร่างกาย พี่ตุ้มโมงและน้องๆ ในทีมวิจัยได้ทำให้คุณค่าของการทำงานประจำมีความหมาย และมีพลัง...

การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครั้งนี้ได้สอนอะไรมากมายต่อข้าพเจ้า บทบาทของการเป็นพี่เลี้ยงของพี่ตุ่ม และการก้าวย่างเข้ามาของพี่แย้ม...หลายๆ คำถามของพี่แย้ม และความตั้งใจ เปี่ยมด้วยความปรารถนาดีของพี่เลี้ยงทั้งสองท่าน ทำให้ข้าพเจ้าได้มองเห็นภาพจิ๊กซอว์ที่เรากำลังเชื่อมต่อชิ้นส่วนของคนหน้างานตัวเล็กๆ...

"เรากำลังทำสิ่งเล็กๆ หากแต่...ยิ่งใหญ่นักในจิตในใจของคนหน้างาน"

พลัง R2R

๒๙ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๓