บ้านคือวิมานของเรา

     จากเรื่องเล่า..ดาวเรืองพาเที่ยว  ก็มีหลายคนอยากรู้จักบ้านครูดาวเรือง  เลยนำมาเขียนในบันทึกนี้  เพราะบ้านเป็นสิ่งภูมิใจมากๆ  สามารถสร้างบ้านให้ลูกได้อยู่ 1 หลัง  ให้แม่อยู่ได้ 1 หลัง แม้จะเป็นหลังเล็กๆ  แต่อยู่ที่ไหนก็ไม่มีความสุขใจเท่าที่บ้าน   บ้านคือวิมานของเราไปไหนๆก็ไม่สบายใจเท่าที่บ้าน  บ้านจะหลังเล็กหลังใหญ่เราก็ใช้ประโยชน์เท่ากัน คิดถึงนก ที่สร้างรังรัก ไว้เพื่อสร้างครอบครัว มีพ่อ  มีแม่  และมีลูก  ใช้รังเป็นที่เป็นที่พักหลังจากกลับมาจากการหากิน  ไว้นอนหลับพักผ่อน และ  เลี้ยงดูลูกอ่อน  เมื่อลูกแข็งแรง จึงออกจากรังไปสร้างรังรักของตัวเอง   คนก็ไม่แตกต่าง  นอกจากอาจมีกำลังสร้างรังได้ใหญ่กว่านก   บางคนอายว่าบ้านตัวเองเล็กกว่าบ้านคนอื่น   เพราะคนมักวัดความร่ำรวย  ความดี  ความสำเร็จ ด้วยขนาดของบ้าน  แต่สำหรับตัวครูดาวเรืองถือว่าการมีบ้านเป็นของตัวเป็นสิ่งที่เพียงพอ  ไม่ต้องรวย แต่มีรังอยู่  ไม่อายนกแล้ว  จะใหญ่หรือเล็กไม่สำคัญ  (คิดตามศักยภาพ  คิดเชิงบวก 5555)   ที่สำคัญกว่า เรามีบ้านของเราเอง ภายในบ้านเราใหญ่ที่สุด   ยิ่งเป็นบ้านที่สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองช่างภาคภูมิใจ  ไปไหนๆก็คิดถึงบ้าน  ลูกอยู่ที่ไหนๆก็อยากกลับบ้าน แสดงว่าบ้านเรามีความสุขที่สุด  

             

                          ทางเข้าบ้านครูดาวเรือง

จากในเมือง จะมีรถสองแถวเป็นรถประจำทาง บอกเขาว่ามาหมู่บ้านคีรีวง   ลานสกา  เขารู้จักทั้งเมืองคอน   นั่งมาประมาณ 20 กิโลเมตร จะเห็นป้ายนี้ เป็นทางเข้าบ้านครูดาวเรือง

         

    จากป้ายนั่งรถมาประมาณ 2 กิโลเมตร  พบสามแยกเลี้ยวซ้าย  500 เมตร  จะ พบบ้านสีเขียวชั้นเดียวทางขวามือ จอดรถถามได้เลย  

     

   นั่งพักหน้าบ้านหลังนี้ก่อน  หายเหนื่อยแล้วเดินเข้าบ้านทางนี้ห่างไปประมาณ  50  เมตร  ก็จะพบบ้านครูดาวเรือง

            (หลังข้างหน้า  คนบ้านนอก อยู่  ..ยาย..5555)

             หลังบ้านยาย  แต่เป็นหน้าบ้านครูดาวเรือง ก็มีดอกไม้

   พอจะหาดูได้  เพราะต้นไม้บ้านครูดาวเรือง เลี้ยงแบบบุปเฟ่ต์  

                            ( หากินเอาเอง )

 

                       บ้านสองหลังนี้  อยู่แล้วมีความสุข 

  

       

   ยินดีต้อนรับสมาชิก G2K ที่จะมาเที่ยวคีรีวงทุกคน

 

ถ่ายภาพ :  22  เมษายน   2553