หยดน้ำค้างต่างตกกลิ้งทิ้งร่องรอย...

 

มองเมฆม้วนล้วนกลิ้งกลมลมพัดพา

นองน้ำตาฟ้าหยาดหยดลดลงต่ำ

อึกกระทึกกึกก้องร้องพรึมพรำ

เปรี้ยงปร้างนำสายฟ้าผ่ามาลงดิน

 

เสียงซู่ซ่าห่าฝนพรำนำชุ่มเย็น

นกกระเต็นเต้นเย้าหยอกซอกกระถิน

น้ำตาฟ้าไหลร่วงลงธรณิน

มวลนกบินเล่นฝนคนเขามอง

 

หยดน้ำค้างต่างตกกลิ้งทิ้งร่องรอย

ใจคนคอยคู่รักอยู่ดูแลจ้อง

รักกันแล้วแก้วกาวใจใฝ่ประคอง

หมั่นปกป้องของรักจริงยิ่งเพชรงาม

 

เสียงสายฝนหล่นลงดินถิ่นพงไพร

หลอมรวมใจให้รักอยู่คู่สยาม

ซับน้ำตาฟ้าเอาไว้ให้ทุกยาม

รักเราตามยามฝนพรำฉ่ำใจ...เอย.