คนเราที่มันไม่อยากยืดเส้นยืดสายอะไร เค้าเรียกว่าติดในสุข ติดในกาม ติดในสมาธิ มันสบาย เมื่อสบายแล้วมันติดได้เหมือนกัน ท่านถึงให้ทำอะไรตามหน้าที่พยายามรับผิดชอบ พยายามทำจิตใจให้มันว่าง จิตใจอยู่เหนือชอบไม่ชอบ ถึงจะเหน็ดเหนื่อยทางสุขภาพทางร่างกายไม่เป็นไร เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเพียงแต่ผ่านมาผ่านไปเท่านั้นแหละ มันไม่แน่นอน
ระบบความคิดระบบสมองนี่สำคัญ เพราะทุกอย่างนี้มันขึ้นอยู่กับระบบความคิดระบบสมองนะ ปฏิบัตินี่ในชีวิตประจำวันเราจะคิดโน่นคิดนี่ อันไหนที่มันคิดที่จะทำให้จิตใจของเราเศร้าหมอง จิตใจของเรารวนเร จิตใจออกจากธรรมะออกจากวินัยนี่ พระพุทธเจ้าท่านไม่ให้เราคิดเป็นเด็ดขาด
คนเรานี่ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ในความคิด จะนอนไม่หลับก็ความคิด จะสุขจะทุกข์อะไรทุกอย่างขึ้นอยู่กับความคิด ฉะนั้นการรู้จักตัวเอง รู้จักความคิด รู้จักอารมณ์นี้เป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะว่าระบบสมองระบบความคิดนี่มันมีสิ่งที่จำแนกเราไปในทางไหน เราต้องรู้ตัวเอง ต้องคอนโทรลตัวเอง
เพราะของอย่างนี้เราต้องรับผิดชอบเอง ชีวิตของเรามันถึงจะก้าวหน้า ถึงจะก้าวไปไกลในด้านจิตใจ
ความเป็นพระนั้นไม่ได้อยู่ที่ร่างกายมันอยู่ที่ใจ ขอเราให้เราตั้งอกตั้งใจรับผิดชอบฝึกจิตฝึกใจของเราให้มันชัดเจนให้มันมีความเชื่อมั่นในตัวเองชัดเจน
ความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ไหน ความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่เรามีปัญญาสลัดทุกสิ่งทุกอย่างออกจากใจของเรา กลับมาหาความสงบความเยือกเย็น “สบาย” ให้จิตใจของเราสบายจริง ถ้าเราสลัดออก
เราพร่องตัวไหน เราคาตัวไหนก็พยายามพิจารณา ปล่อยวาง ปลง เพราะว่าของนิดหน่อยถ้าเรามันแบกก็หนักเหมือนกัน ถ้าปล่อยได้ วางได้ ฐานทางจิตใจของเรามันก็จะเปลี่ยน
ถ้าเราไม่กล้าปล่อย ไม่กล้า ยังอาลัยอาวรณ์อยู่มันก็จะเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวผูกเราไว้อยู่อย่างนั้น
มันก็ทำให้เราไม่ก้าวไป เพราะว่ามันติดลูกกรงอยู่ ติดเชือก ติดเครื่องพันธนาการทางจิตใจ
เราต้องพิจารณารูปเสียงกลิ่นรส พิจารณาเห็นโทษของมัน มันทำให้เราลุ่มหลงอยู่ ทำให้เราต้องเกิดเวียนว่ายตายเกิดอยู่ ต้องพิจารณาให้มันแจ่มแจ้ง เราจะได้ปล่อยได้วาง
การปฏิบัติธรรมนี้เราก็ย่อมปฏิบัติไปเรื่อย ๆ ในชีวิตประจำวันของเรา เราก็อยู่อย่างนี้แหละนั่งอย่างนี้ เดินอย่างนี้ นอนอย่างนี้ แต่ระบบสมองระบบจิตใจของเราก็มีสติสัมปชัญญะ มีการภาวนาให้สบาย พิจารณาไปเรื่อย
ไม่ใช่ว่าเราจะเดินจงกลมนั่งสมาธิ หรือว่าอยู่ในที่ไม่เห็นอะไรได้ยินอะไร อันนั้นมันคนละอย่าง การปฏิบัติธรรมมันอยู่ในระบบความคิด อยู่ที่เรากลับมารู้ตัว รู้จักทุกสิ่งทุกอย่าง จะได้ฝึกจิตใจของเราให้เป็นพระ
เราจะได้ยินได้ฟังคนเป็นโรคนั้นเป็นโรคนี้เป็นอะไรต่าง ๆ สารพัดอย่าง ล้วนมาแต่ระบบสมองระบบความคิดทั้งนั้น...
องค์พ่อแม่ครูอาจารย์
