เราอยู่ไกลครูบาอาจารย์มันก็ไม่ไกลนะ เพราะว่าตัวครูบาอาจารย์ หรือว่าตัวพระพุทธเจ้านั้นคือข้อวัตรปฏิบัติอันนี้สำคัญ
เราอย่าไปทิ้งข้อวัตรปฏิบัติ อย่าไปให้มันติดสุข ติดขี้เกียจขี้คร้าน ต้องพยายามละตัวตนให้ได้ดี ๆ ไปกลับมาเสียนิสัยไม่ได้ กลับมาง่วงกว่าเก่าไม่ได้นะ อย่างนี้เป็นต้น
มันก็ต้องง่วงทุกคนนั่นแหละ ก็คนยังไม่ตาย คนที่ยังพัฒนาจิตใจอยู่ แต่มันต้องฝึก ง่วงก็ดีกว่าไม่ทำ
อันไหนมันดีอย่างนี้เราก็พยายามรักษาไว้ทรงไว้ ใครจะทำก็ช่างไม่ทำก็ช่างเราก็พยายามทรงไว้ อันนี้ไม่ดีก็เสียสละมันออกไป เราก็จะได้ชื่อว่าเราอยู่ใกล้พระพุทธเจ้าเพราะว่าเรามีข้อวัตรปฏิบัติ
เราอย่าไปว่า เอ้อ สบายแล้ว ไม่มีใครตามมาว่าอะไร อันนั้นเค้าเรียกว่าไม่รู้จัก อันนั้นแหละตัวสำคัญ ตัวที่จะทำให้ตัวเองตกอบาย ตกนรก ตกอเวจีน่ะตัวนั้น อยากจะคุยกันก็คุย อยากจะอะไรก็อะไร สุดเหวี่ยงสุดอารมณ์เลยไม่ได้อย่างนั้นนะ
เราถือว่าทุกวันทุกเวลาเป็นเวลาที่สำคัญ เป็นเวลาที่มีความหมาย เป็นเวลาที่เราจะต้องฝึก ที่จะต้องพัฒนาจิตใจ
ก็กรรมฐานเดี๋ยวนี้มันหลงทางเยอะนะเดี๋ยวนี้ หลงเป็นเจ้าของรถ เจ้าของมือถือ เจ้าของอะไรสารพัดอย่าง
เจ้าของที่พระพุทธเจ้าไม่สอน ข้อวัตรปฏิบัติมันก็อ่อนไปเรื่อย ๆ หละ เพราะว่ามันไปหลงในสุขทางเนื้อหนัง หลงความสุขในสุขภาพร่างกายสิ่งแวดล้อม
เราไม่ต้องไปมองว่าใครผิดใครถูก ใครทำไม่ดี เดี๋ยวเราบาปมากกว่าเค้าอีก อันนี้เป็นตัวอย่างเฉย ๆ ที่เตือนให้รู้ว่า ถ้าทำจิตใจอย่างนั้นอย่างนั้นมันต้องไปในอย่างนั้นอย่างนั้น เราผู้เดินตามหลังรู้ว่าอันนี้มันไม่ดีทำให้เสียเวลา
ผิดมันก็เอาเป็นครูได้ ถูกก็เอาเป็นครูได้น่ะ ผู้มีปัญญาต้องรู้จักสังเกตุ ที่จะต้องพัฒนาทางตัวเองและก็ทางสังคม ทางที่เราจะช่วยได้
เราเคยสะดวกสบาย เคยอันนี้อยู่ในที่สะดวกสบาย เมื่อเราไปในถิ่นไหนมันไม่สะดวกสบาย เราก็ต้องรู้จัก
เราไปฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยอะไรมันไม่ดีไม่เข้าท่า ต้องปรับสภาพตามสิ่งแวดล้อม
ถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องสั่งของไม่ต้องอะไรอย่างนี้ “รู้จักพอ รู้จักมักน้อยสันโดษ” ถ่ายไฟฉายคู่หนึ่งมันอาจจะหลายเดือนอย่างนี้เป็นต้น สบู่ก้อนหนึ่งอะไรอย่างนี้ อันนี้มันต้องรู้จักคิด อันไหนไม่จำเป็นก็ไม่ต้องใช้
มีข้าวเปล่า ๆ ก็กินข้าวเปล่า ๆ ถ้ามีอะไรก็ในสภาพเช่นนั้น ไม่ต้องไปทุกข์มัน เราจะเอาความสุขเพื่อดับทุกข์ในเรื่องจิตเรื่องใจ เรื่องการละซึ่งตัวซึ่งตน ถ้าอย่างงั้นมันจะวุ่นวายนะ เราไปเอาภายนอกไปเอาอันนี้
ถ้าเราไม่มีทิฏฐิมานะทำอะไรก็ไม่เก้อเขิน ถ้าเราไม่ถือเนื้อถือตัว ไม่เก้อเขิน ถ้าเรารู้จักสงสารคนอื่นอย่างนี้มันก็ไม่มองคนอื่นเป็นเหมือนวัตถุ ถ้าขาดความสงสารขาดความกรุณามันก็มองเห็นคนอื่นเหมือนวัตถุ แต่มันยังไม่พอนะ มันต้องมีอุเบกขา วางเฉย...
องค์พ่อแม่ครูอาจารย์...
