ก็ความเป็นพระเป็นเณรนี้ไม่ได้เป็นอยู่ที่เราเอาผ้าเหลืองมาห่มอย่างเดียวนะ โกนหัวอย่างเดียวนะ เราต้องปฏิบัติให้มันสมบูรณ์ทั้งกาย วาจา จิตใจ อันนี้จะให้ใครมาปฏิบัติให้เราก็ไม่ได้ เราต้องประพฤติปฏิบัติเอง เราจะได้เป็นทรัพยากรที่ดี เป็นตัวอย่างที่ดี
หลายคนก็หลายท่าน ต่างคนก็ต่างทำไปมันก็วุ่นวายไปหมด ตัวอย่างก็ไม่มี มันก็จะเอาอะไรในอนาคต นี้เราต้องฝึกตัวเอง
บางทีมันก็คิดว่าตัวเองถูกอยู่อย่างนั้นนะ มันยังหาวิธีมาแก้ตัวแก้ให้อะไรกิเลส เป่านกหวีดส่งต่อกันอันนี้มันก็ไม่รู้จักกาลเวลามันไกลขนาดไหนใกล้ขนาดไหน อันนี้มันทำแล้วคึกคะนองด้วยขาดสติ
ไอ้ไฟมันดุ้นเก่า เพียงแต่เอาไฟนิด ๆ หน่อย ๆ มาจุดมันระเบิดขึ้นเลย อันนี้ก็เหมือนกันนะ การที่เราขาดสติสัมปชัญญะ ขาดปัญญา มันก็คอยที่จะระเบิดออกมา เราก็พยายามรักษา นี้ถ้าไม่บอกตัวเอง สอนตัวเอง คนอื่นบอกไม่กี่วันมันก็ลืมนะ
พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนอย่างนั้น อันไหนเป็นสมณะ อันไหนจะสงบ อันจะเยือกเย็น ทั้งทางกายทางจิตใจนี้เราต้องพยายาม แม้แต่ลับหลังหรือต่อหน้าเราก็พยายามที่จะรักษาความสงบความเป็นสมณะไว้ ขนาดฝึกอย่างดี คุมอย่างนี้มันก็ยังคอยที่จะออกกรง ถนนหนทางแหกคอกแหกโรงไป อันนี้ให้เราตั้งใจฝึกปฏิบัติมันจะเป็นจิตที่มีพระพุทธเจ้าเป็นประธาน อันนี้จิตอะไรไม่รู้นะ จิตลิงหรือจิตข้างก็ไม่รู้
ความเคยชินนี่นะ การพูดเสียงดังหนึ่ง การหัวเราะแรง ๆ หรือหัวเรา 55555 อะไรอย่างนี้เป็นต้น อันนี้ต้องฝึกเหมือนกัน
ใหม่ ๆ มันก็เก้อเขินหรอก นาน ๆ ไปมันก็เป็นปฏิปทาเหมือนกันนะ เราต้องฝึกตัวเอง
การหัวเราะหรือว่าการพูดเสียงดังอะไรอย่างนี้ เพราะว่ามันติดการหัวเราะหรือว่าติดพูดเสียงดังนี่มันแก้ยากเหมือนกันนะ อันนี้เราต้องฝึกตัวเอง
ยิ่งเค้าจัดกลุ่มมาหากันล่ะก็ ยิ่งดังไม่ได้นะ อันนี้เค้าถือว่าถ้ามาหากันแล้วต้องระวัง
ส่วนมากคนไม่พูดเค้าจะจัดไปหาคนพูด คนเสียงดังจัดไปอยู่กับคนพูดเสียงค่อยอย่างนี้
แต่ในเมื่อเค้าจัดเข้ากลุ่มเข้าคณะนี่ก็ต้องระวังตัวเอง ถ้าอย่างนั้นไม่ได้ฝึกตัวเองนะ ต้องสงบ ฝึกหายใจเข้ารู้ตัวทั่วพร้อมสบาย หายใจออกรู้ตัวทั่วพร้อมสบาย เพื่อจะได้มีสติมีสัมปชัญญะที่สมบูรณ์ “ที่สบาย สบายนะ” ต้องฝึก
การทำลายตัวเองหรือทำลายอาสวะนี้บางทีมันก็ไม่อยากทำลาย มันอาลัยอาวรณ์ มันห่วง มันก็ยังคิดว่าสิ่งเหล่านั้นยังดีอยู่ ที่จริงนะถ้าเราจะทำให้ก็คงเร็วได้พอสมควร “การปฏิบัติ” ถ้าเรารู้จักวิธีมัน ที่พระพุทธเจ้าเจริญสติปัฏฐานสี่อย่างนี้
ถ้าเรามีสติสัมปชัญญะที่รู้ตัวทั่วพร้อมที่มันสบายมันก็สบาย มันไม่เครียด ขอให้เรามีความสงบ มีความเยือกเย็นเป็นที่พักผ่อน มันได้สบาย มันได้พักผ่อน มันก็ไม่เครียด...
องค์พ่อแม่ครูอาจารย์
