คิดอยู่หลายวัน ว่าจะเขียนบันทึกนี้ดีหรือเปล่า แล้วก็ตัดสินใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็เขียนบันทึก
เพราะ..ถึงไม่เขียน มันก็ค้างคาใจอยู่ดี แล้วก็คงไม่สามารถเขียนบันทึกอื่นที่อยากจะเขียนต่อได้ ถ้าไม่เขียนบันทึกนี้เสียก่อน
เพราะ..ถ้าให้เขียนบันทึกอื่นไปเลย แล้วทำเป็นไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองอยู่ ก็ดูเหมือนจะเป็นคนไร้หัวใจ ไม่รู้สึกรู้สากับเหตุการณ์รอบบ้าน
หลังจากหายหน้าไปนาน กลับมาผมเริ่มเขียนบันทึกแรกเกี่ยวกับความประทับใจที่จังหวัดสงขลา แล้วตั้งใจจะเขียนบันทึกอื่นต่อเหมือนเคย แต่ก็มาเกิดเหตุการณ์ที่สี่แยกคอกวัว เมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน เข้าเสียก่อน เรียกได้ว่า เล่นเอาหมดอารมณ์เขียนบันทึกไปเลย
แล้วก็มาเจอเหตุการณ์ที่สีลมเข้าให้อีก กระทบใจมาก เพราะ..ความผูกพัน
๙ ปีที่เดินอยู่แถวนั้น เคยแต่หลบขี้นก ไม่เคยต้องมาหลบระเบิดแบบพี่น้องคนไทยในวันนั้น
ลองตามความรู้สึกตัวเองว่า รู้สึกอย่างไร เมื่อรู้ข่าว
มันมีทั้ง เสียใจ เศร้าใจ สงสาร ..
แต่ที่น่าตกใจ เมื่อตามดูตนเองอย่างไม่ลำเอียง พบว่า ตัวเองกลับรู้สึก โกรธ เป็นอารมณ์เด่นที่สุด
ความคิดแรกๆของตนเองจากอารมณ์โกรธ คือ ความคิดในเชิงลบ..สาปแช่ง สาบแช่งผู้กระทำ ผู้สั่งการหรือวางแผนไว้อย่างมืออาชีพ....โดยเจตนา ผู้ที่ได้ประโยชน์จากความสูญเสีย
ครับ ผมโกรธ หรือถ้าจะเขียนให้ดูดี คือ หงุดหงิด ไม่พอใจ อะไรก็ตามแต่
แต่ความจริงก็คือความจริง เป็นอารมณ์ในกลุ่มโทสะ นั่นเอง
ลองถามตัวเองต่อ อะไรทำให้โกรธ
คำตอบ คือ สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ตรงกับที่ตนเองคาดหวัง
คิดว่า เหตุการณ์จะสงบได้แล้ว แต่กลับไม่
ความคิดที่ว่า มันน่าจะ.. น่าจะเป็นอย่างโน้น..อย่างนี้..ทะลักจากหัวสมองออกมาเป็นชุด
แล้วก็ค้นพบว่า นี่คือ ทุกข์ ทั้งๆที่อยู่ห่างไกลจากจุดนั้นนับพันกิโลเมตร ทุกข์ทางไกล..ในเช้าวันที่ ๑๑ เมษายน วันอาทิตย์ที่ควรจะสดใส แต่ใจกลับขุ่นมัว
แล้วความคิดแว๊บหนึ่ง ก็เกิดขึ้นในสมองหลังจากนั้น เราให้อภัย คนพวกนี้ได้หรือไม่ คำว่า..โจร.. ผุดขึ้นในสมองทันที เราให้อภัย..โจร..ได้มั้ย
นั่นเป็นคำถามที่ทำให้ผมโยงไปถึง ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่เคยดู แล้วประทับ..อยู่ในใจ องคุลีมาล
ผมได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ ตอนนั่งเครื่องบินไปออสเตรเลียเมื่อหลายปีก่อน จำได้ว่า ตอนนั้น แทบจะยกมือขึ้นสาธุเหนือหัวบนเครื่องเลย
อยากให้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยเฉพาะฉากสำคัญ ซึ่งผมคิดว่า ถ่ายทำและเขียนบทได้ดีมาก
เช้าวันที่ ๑๑ ผมเปิดคลิปนี้ดูซ้ำอยู่หลายครั้ง ครับ..มันทำให้ใจผมเย็นลง จนเขียนอนุทิน สั้นๆ ในวันนั้นได้
แล้วก็มาเจอเหตุการณ์ที่สีลมเข้าให้อีก
ผมได้ บันทึกอันมีค่าของ หลวงพี่ไพศาล บันทึกนี้ เตือนสติ ครับ
หากความพินาศในวันนั้นเรียกว่าชัยชนะ มันก็คือชัยชนะของความโกรธเกลียดนั่นเอง
ผมเยียวยาตนเองได้ระดับหนึ่ง แต่ใครจะช่วยเยียวยาคนไทยด้วยกันอีกหลายๆคนในกรุงเทพฯ ขณะนี้
ภาวนาว่า ขอให้ ทุกข์ ครั้งนี้ เป็นโอกาสน้อมนำให้คนไทยด้วยกันมองเห็น ทางดับทุกข์ ด้วยเถิด
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณหมอเต็มศักดิ์
แต่สิ่งเหล่านี้จะมีคุณค่าถ้าเราให้สิ่งนี้กับผู้ที่เปิดใจที่จะเรียนรู้ จะรับฟังเรื่องราวต่างๆ ของสังคม ภาพข้างล่างทำให้ครูนกดูแล้วสบายใจเช่นกันค่ะ
ขอบคุณนะคะ สำหรับบันทึกทรงคุณค่านี้ ดูหนังเรื่องนี้แล้วเศร้า หากแต่สุดท้าย ธรรมะก็เยียวยาได้
หากแต่ในสถานการณ์จริง ลำบากใจนะคะที่ให้อภัย โจร ยิ่งโจร ระดับชาติด้วยแล้ว ยังไงก็ต้องรับโทษหนัก ก่อนค่ะ
หวังให้ นิติรัฐ คลี่คลายเหตุการณ์ได้ในเร็ววัน ส่วนจิตใจปชช. เป็นกำลังใจให้ใช้ธรรมะ ภาวนาค่ะ
ได้คำตอบเมื่ออ่านบันทึกนี้ แต่ต้องขอทำใจก่อนนะคะ อาจารย์เต็ม
ฟังข่าวทุกวัน โกรธไปด้วยเหมือนกันค่ะ จนบางครั้งอยากออกมาแสดงออกบ้าง
ยิ่งตอนนี้จะไปไหน ทำอะไรก็ดูจะลำบากและระวังตัวแม้แต่ขณะที่ทำงาน
สุดท้ายก็ต้องหาวิธีดูแลตนเองให้พ้นภาวะเครียดนั้น
สวัสดีค่ะคุณหมอ
แวะมาอ่านบันทึกนี้แล้ว ก็ได้รับการเยียวยาไปบางส่วนแล้วค่ะ
คนไม่มีรากก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้เส้นทางสัญจรบริเวณสีลมและพระรามสี่เป็นประจำ...และยังต้องใช้อยู่ค่ะ ทำให้ต้องได้เห็นได้ยินหลาย ๆ ภาพและถ้อยคำ...
ในสถานการณ์เช่นนี้เราคงต้องช่วยกันเยียวยาความบอบช้ำของตัวเองและคนใกล้ตัวก่อน และหวังว่าจะกว้างออกไปได้ถึง...ทุก ๆ คน
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
แวะมาอ่านคำตอบ...
ขอบพระคุณและน้อมนำคำเตือนค่ะ
(^___^)
๕ ๕ ท่านอาจารย์หมอเต็มขา ขอบพระคุณแง่คิดนะคะ
แม่โซดาสบายดีนะคะ ร้อนๆ อย่างนี้ก็คิดถึง น้องชาเย็น เช่นกันค่ะ คือถ้าเจ้าน้องหมาสองตัวนี่เห่า ปูก็คงจะดีใจ แบบว่า เค้าทายทักแบบเป็นมิตร
หากแต่เจ้าสุนัขพันธุ์พิเศษที่ว่านี้ เห่าพ่นพิษ ต้องหาทางจัดการ เกรงจะติดโรคเพี้ยนไปด้วยค่ะ ไม่เป็นไรปูยอมเสียสละเห่าตอบแล้วกัน หุ หุ ติดพิษบ้ามานิดแล้ว ๕ ๕
ส่วนประเด็น สีหน้าชัดเจนเลยค่ะ ปูเห็นแบบเดียวกับอาจารย์ ยิ่งถ้าดูโหงวเฮ้งยิ่งแจ่มค่ะ ;) แล้วปูก็มีอารมณ์ได้เขียนบันทึก สุนทรีย์ อีกแล้ว ... ไงจะรอชมภาพ อ่านเรื่องราวบันทึกใหม่อาจารย์นะคะ
นั่งดูฉากที่อาจารย์ตัดมากุ้งรู้สึกเช่นเดียวกันกับอาจารย์ว่ารู้สึกเย็นใจ เมื่อพิจารณาคำสอนที่พระพุทธองค์ตรัสเเก่องค์คุลีมาร
โดยเฉพาะเรื่องการดับทุกข์ อยากให้ทุกคนกลับมานั่งพิจารณาเเล้วจะไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นกับบ้านเมืองของเราค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
เป็นบันทึกดีๆที่น่าแสดงความเห็นค่ะ
ชีวิต ไม่ควรมา เสียชีวิต
อีกฝ่ายผิด ใช้สิทธิ์ใด พิพากษา
ไม่น่ามี ระราน การรบรา
การหันหน้า เข้าหากัน นั่นแหละควร
เสียดายชีวิตที่เสียไปก่อนวัยอันควรค่ะ
สวัสดีค่ะ