ในการจัดงานประชุม สัมมนา หรือปาฐกถาต่าง ๆ คนจะมาเข้าร่วมเยอะหรือน้อยนั้นขึ้นอยู่ที่บารมีของ "วิทยากร..."
วิทยากร ผู้นำ ผู้พูด ผู้บรรยายถือว่าเป็นปัจจัยสำคัญที่จะชักนำคนที่จะเข้ามาร่วมกิจกรรมในครั้งนั้น ๆ
ยกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดในการ "เล่าข่าว" ทางโทรทัศน์ บารมีของคนที่มาเล่าข่าวนั้นสำคัญที่สุด กรรมกรข่าวอย่างคุณสรยุทธ สุทัศนะจินดา ไม่ว่าจะไปเล่าข่าวในช่วงเวลาใดสปอนเซอร์ต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาสนับสนุนอย่างไม่ขาดสาย เพราะสปอนเซอร์เหล่านั้นเขาเชื่อว่า คุณสรยุทธเล่า คนดูมาก เมื่อคนดูมากสินค้าที่มาโฆษณานั้นก็ย่อมที่จะได้รับประโยชน์มากตามไปด้วย
ที่คนดูเยอะไม่ใช่ว่าคนเล่าข่าวหน้าตาดี แต่ปัญญาบารมีของคนเล่าข่าวนั้นมีสูง ทั้งอารมณ์ขัน ลูกหนัก ลูกเบา การทำการบ้าน ประสบการณ์ เรียกง่าย ๆ ว่า "คุ้มค่าที่จะดู"
ในการจัดประชุมสัมมนาทางวิชาการต่าง ๆ นั้นก็เช่นเดียวกัน นักวิชาการที่แท้จริงเขาจะมองถึงประโยชน์ที่จะได้รับจากการประชุม มากกว่าการไปท่องเที่ยว สังสรรค์ หรือเพลิดเพลินในการทำกิจกรรม
ถ้าเราเน้นความสนุกสนานเพลิดเพลินเราก็จะได้ผู้เข้าร่วมประชุมในกลุ่มหนึ่งคือ ชอบกิน ชอบเที่ยว
แต่ถ้าเราเน้นความเข้มข้นทางวิชาการโดยให้ความสำคัญกับวิทยากรนั้นเราก็จะได้ผู้เข้าร่วมประชุมชั้นหัวกะทิ ที่ต้องการมาตักตวงผลประโยชน์ทางด้าน "ความรู้"
คนที่มาเข้าร่วมประชุมเขาต้องคิดว่า "คุ้มค่า" ไหมที่เขาจะมา ถ้าคนชอบกิน มีอะไรให้เขากินมากไหม ถ้าคนชอบความรู้เขาก็จะดูว่ามีความรู้ให้เขาอย่างคุ้มค่าไหม...?
คนที่เขาให้ความสำคัญกับความรู้แม้จะต้องจ่ายแพงค่าไหนเขาก็เสียเงินเข้าไปฟังสิ่งที่วิทยากรพูด สิ่งที่วิทยากรจัด นอนกลางดินกินกลางทรายไกลแค่ไหนก็ยอมไป แต่เมืองไทยเรานั้นส่วนใหญ่แล้วเน้นการดึงดูดผู้เข้าร่วมประชุมด้วยอาหาร การท่องเที่ยว และ "นันทนาการ"
ภาพที่สะท้อนออกมาจากการประชุมแบบดังกล่าวก็จะเห็นแต่การทำกิจกรรมแบบกินเที่ยว หนีครอบครัวไปเที่ยว กินเหล้า เมายาซึ่งจะตามมาด้วยปัญหาการหย่าร้างรังแต่จะสร้างให้เกิดปัญหาสังคม
วิทยากรที่เก่งจริง เขาไม่กลัวผู้เข้าร่วมประชุมลำบากหรอก วิทยากรจอมปลอมจะเน้นประชุมในโรงแรมหรู ๆ แจกเอกสาร แจกกระเป๋า เลี้ยงเหล้ายาปลาปิ้งแก่ผู้เข้าร่วมประชุม
ถ้าผู้เข้าร่วมประชุมเสียเงินลงขันมาเองก็อย่างหนึ่ง แต่ถ้าเป็นงบประมาณภาษีของประเทศที่นำไปตำน้ำพริกละลายลงท้องกันอันนี้บาปกรรม บาปกรรม
ต้องกลับไปถามวิทยากรว่าเขาต้องการผู้เข้าร่วมประชุมประเภทไหน ชอบแบบหางกะทิที่ชอบกินเที่ยว หรือชอบแบบหัวกะทิที่ซัดความรู้กันเต็มเหนี่ยว สิ่งเหล่านี้อยู่ที่กึ๋นหรือบารมีของวิทยากร...
ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ
๒๓ เมษายน ๒๕๕๓
