ใบไม้ในกำมือ
-เทียน ทองทา-
ฉันสนทนากับธรรมมิตร ผู้พรั่งพร้อมด้วยมิติของความรู้
เราคุยกันเรื่องใบไม้
พระพุทธเจ้าหยิบ “ใบไม้” มาเพียงแค่กำมือเดียว จากในป่า
หยิบความจริงแห่งธรรมชาติ มาบอก
ใบไม้กำมือเดียว เพียงกำมือเดียวยังศึกษาไม่รู้จบ
ในราวป่าอีกล้าน แสน หมื่น พัน ยังรอ “ค้นหา” มาบอกต่อด้วยเช่นกัน
ใบไม้..จะยังคงทำหน้าต่อไป
เพียงกำมือเดียว คงต้องเรียน รู้ ค้นหา ศึกษา กันต่อไป
ใบไม้ ใบไม้
……………………
ใบไม้แห่งกาลเวลา
ผลิใบ เขียวอ่อน นัยยะของการเริ่มต้น เขียวสด จนเหลืองและหลุดล่วงไปตามเงื่อนแห่งเวลา ซ้ำหมุนกลับตามเงื่อนของเวลาและฤดูกาล
กาลเวลาแห่งใบไม้ บอกให้รับรู้ว่า ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตลอดเวลา แต่เพราะเรามองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น จึงมองเหมือนสรรพสิ่งคงที่ อันนี้ของเรา ต้องเป็นของเรา เปลี่ยนแปลงไม่ได้ อายุไม่เปลี่ยน จึงดิ้นรนแสวง เบียดบัง เพื่อตอบสนองความไม่เปลี่ยนแปลงกระมัง..สรรพสิ่งเปลี่ยนไปตามเวลาเสมอ ธรรมชาติของกาลเวลาบนใบไม้บอกไว้อย่างนั้น
ใบไม้แห่งมิตรภาพ
ใบทำหน้าที่ในการสังเคราะห์แสง ปรุงอาหาร ทำให้ต้นไม้ ยังชีพต่อไป และเสียสละตัวเองผลิใบ เพื่อรักษาต้นในช่วงฤดูหนาว ล่วงหล่นสู่แผ่นดินเป็นปุ๋ยให้กับลำต้น ใบไม้ให้ร่มเงา ร่มเย็น และปิดพราง แก่ผู้พักพิงอาศัย มิตรภาพจากใบจึงถักทอเป็น “สัญญะ” ของการเกื้อกูลต่อกัน
มิตรภาพแห่งใบไม้ เกื้อกูลกันด้วยความจริงแห่งธรรมชาติ มนุษย์อย่างเราจะทำตามเยี่ยงธรรมชาติคงเป็น “สันติ” ไม่น้อยกระมัง
ใบไม้แห่งความจริง
และความเป็นจริง “ธรรมชาติ” เวลาที่ปรากฏบนต้นไม้ มิตรภาพที่เกิดบนต้นไม้ ล้วนเป็นความจริงแห่งธรรมชาติ
ความจริงแห่งใบไม้ บอกเล่าให้มนุษย์ยอมรับความจริง “อย่างเข้าใจความจริง” และก้าวย่างไปข้างหน้าสอดรับกับเวลา ธรรมชาติ และจบที่ความจริง
หากเป็นอย่างนั้น
สันติ สันติ...คงเป็นบทจบกระมัง
“นตฺถิ สนฺติ ปรํ สยํ สุขํ”
สุขอื่นใดหรือจะเท่าสงบ” คำพระว่าอย่างนั้น
(ภาพจากเน็ต)
