กระแสจิตกับกระแสไฟฟ้า

๒๓.๒๘ น. วันพุธที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๓


            นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์มาทั้งวัน เริ่มตั้งแต่ตอนเช้าสอนโปรแกรม PowerPoint ให้กับเด็ก ๆ ที่มาเข้าค่าย Summer 2 มีเด็ก ๆ มาเรียนเพียงแค่ ๗ คน แต่ถึงแม้จะมีแค่นั้น การสอนก็ต้องทำอย่างเต็มกำลัง


หลังจากสอนจบชั่วโมง ก็นั่งทำงานต่อ โดยส่วนมากจะเป็นการสรุปงาน และทำหลักสูตรสถานศึกษา รวมตั้งเตรียมความพร้อมสำหรับการสอนในเทอมต่อไป


            มีช่วงที่ห่างหายจากหน้าคอมบ้างก็ตอนไปทานมื้อเที่ยง อิ่มแล้วก็กลับมานั่งที่เดิม ที่ ๆ เราคุ้นเคย (ชิน) จนกระทั่งได้เวลากลับบ้าน (๑๗.๐๐ น.) เลิกงานค่ำมั่กมาก ๆ แถมช่วงนี้เสาร์อาทิตย์ก็ยัง (รักเธอ) ไม่มีวันหยุด มาทำงานมันทุกวันเลย อืม...เอาเข้าไป


            กลับถึงที่พักวางกระเป๋าแล้วรูดซิป (กระเป๋า) หยิบคอมตัวเดิมออกมาเสียบสายที่ถูกชักออกในตอนเช้า สาย USB ของเม้าส์ถูกเสียบเข้าเครื่อง สาย USB ของเครื่องพิมพ์ถูกเสียบเข้าไป สายข้อมูลเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตถูกต่อเข้าไป สายเสียบเติมถ่าน(แบตเตอร์รี่)ถูกเสียบเข้าไป สวิตช์ไฟที่นอนนิ่งอยู่บนปลั๊กสามรูถูกกดให้เชื่อมต่อกับไฟฟ้าสายหลัก ไส้หลอดไฟสีแดงถูกกระแสไฟฟ้าไหลผ่านจนเกิดความร้อนและเปล่งแสงออกมา ผ่านพลาสติกสีแดงที่ครอบอยู่ แสงสีแดงระเรื่อ(ไม่เจือสีชมพู) ปรากฎให้เห็นว่าทุกอย่างสามารถดำเนินไปได้อีกครั้งหนึ่ง และปุ่ม กำลังงาน(power) ก็ถูกนิ้วมน ๆ กดทับลงไปแล้วปล่อยออก กระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่ภายในตัวเครื่องเพื่อชุบชีวิตเหล่าฮาร์ดแวร์ต่าง ๆ ที่เคยหลับไหลให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกที มองดี ๆ มันก็ไม่ต่างจากคนเท่าไหร่นะ เพียงสิ่งที่ทำให้คนเรามีชีวิตชีวาก็คือกระแสจิตเท่านั้นเอง หากคนเราขาดหายซึ่งกระแสจิตที่มีกำลังเพียงพอร่างกายก็คงอ่อนปวกเปียก ไม่สามารถทำอะไรได้เลย อย่างเช่นเวลาผิดหวัง ท้อแท้ มาก ๆ บางครั้งแค่จะลากสังขารตัวเองให้ลุกขึ้นยังไม่สามารถทำได้ ...กระแส...นี่มันสำคัญจริง


            ก่อนที่งานในคอมจะถูกเริ่มขึ้นอีกครั้ง กับข้าวยามเย็นก็มาถึงพอดี หลังจากอิ่มเย็นแล้ววันนี้มีการจัดสถานที่นั่งหน้าที่พักใหม่ ก็เป็นอะไรที่ดูดีขึ้นหลังจากที่ต้องนั่งในมุมเดิม ๆ มานาน


            จัดทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วก็มานั่งทำหน่วยการเรียนรู้้ต่อ จนกระทั่งบัดเดี๋ยวนี้ เห็นทีต้องพักผ่อนซะแล้ว ขอให้ทุกคนทุกท่านแคล้วคลาดจากอันตรายต่าง ๆ ที่จะมารบกวน ขอมีสุขสวัสดีราตรีสวัสดิ์ครับ พี่น้อง...