ฝากครูบาอาจารย์ทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนขนาดเล็กหรือใหญ่ วิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัย อ่านแล้วกลับไปมองตัวเองว่า เราตัดสินใจถูกหรือผิด เราเคยทำหรือไม่
เรื่องของเด็กหญิงผู้น่าสงสาร
นักเรียนคนหนึ่งเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียนมาก พออ่านออกและพอเขียนได้ แต่ถึงแม้ว่าจะเรียนช้าแต่เขาก็เป็นนักกีฬาหมายเลข 1 ของโรงเรียนในระดับช่วงชั้นที่ 1 แต่ไม่อยากเชื่อว่าผลการตัดสินเมื่อสิ้นภาคการศึกษา นักเรียนคนนี้ได้เกรด 1 ของวิชาพลศึกษา แต่ตรงกันข้ามกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่อ่านก็ไม่ออก เขียนก็ไม่ได้ ตัวก็อ้วน ทำอะไรก็ช้า สมาธิสั้นมาก ใครจะเชื่อว่าเด็กหญิงคนนี้ได้เกรด 4 วิชาพลศึกษา เราคงจะเดาออกใช่ไหมว่า การตัดสินผลการเรียนของนักเรียนมันอิงครู ไม่ได้อิงนักเรียน เราลองมามองดูสิว่าเด็กชายคนนั้นจะรู้สึกอย่างไรกับการตัดสินของครูที่ไม่เที่ยง เพราะถึงเวลาครูก็ไม่เข้าสอน ไม่รู้จักเด็ก พูดง่ายๆก็คือมั่วนิ่มในการให้เกรดนั่นเอง คุณครูครับเข้าใจความรู้สึกของผมบ้างสิครับ ผมคงไม่มีกำลังใจเต๊ะบอลอีกแล้วครับครู...
