การให้ใจคนอื่น เป็นเรื่องดีที่มีคุณค่า แต่ต้องหาใจตัวเองให้เจอเสียก่อน

      จากประสบการณ์ที่ผ่านมา  พบว่าการ "ให้ใจ" เป็นเรื่องที่สำคัญและมีคุณค่ามากกับการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่น

 

      เป็นครูครูที่ดี   ก็ต้อง  "ให้ใจ"  นักเรียนก่อน  จึงจะ "ได้ใจ" นักเรียนมา

 

     เป็นนายที่ดี    ก็ต้อง  "ให้ใจ"  ลูกน้องก่อน   จึงจะ "ได้ใจ" ลูกน้องมา 

 

     เป็นผู้นิเทศ   ก็ต้อง "ให้ใจ"  ผู้รับการนิเทศก่อน  จึงจะ "ได้ใจ" ผู้รับการนิเทศมา

 

     เป็นพ่อแม่   ก็ต้อง "ให้ใจ"  ลูกก่อน  จึงจะ "ได้ใจ" ลูกมา

 

     ที่นี้  ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่า   จะ "ให้ใจ" ใครเขาได้   ต้อง "หาใจ" ตัวเองให้เจอ ก่อนครับ

 

    ประมาณว่า  "หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข"  ดั่งบทเพลงของคุณแอ๊ด คาราบาว

 

    ดังนั้นในแต่ละวัน  ก็ต้องลองหมั่นสำรวจตัวเองดูนะครับ  ว่าหา "ใจ" ตัวเองเจอแล้วหรือยัง

 

    "ใจ" ตัวเองอยู่ตรงใหน    มีสภาพอย่างไร  

 

     วิธีที่จะหาใจให้เจอ ก่อนอื่นต้องแยกให้ออก ระหว่าง  "จิต"   กับ  "ใจ"

 

     "ใจ"  จะสดชื่นแจ่มใส   "จิต" จะมืดมิดมัวหมอง  

 

     "ใจ" จะว่างๆ โปร่งๆ   "จิต" จะทึบๆหนักๆ

 

     "ใจ" จะมีสติ      "จิต" จะมีแต่อคติ

 

     "ใจ"  จะปลงและปล่อยวาง  "จิต" จะยึดติดกับความโลภ โกรธ หลง

 

      "ใจ"  คิดจะให้    "จิต"  คิดจะรับ

 

       ครับ ในแต่ละคืนแต่ละวัน   คงจะต้องสำรวจหา "ใจ"  ตัวเองให้เจอก่อนครับ     เพื่อที่จะ "ให้ใจ" คนอื่นได้    เพื่อที่จะ "ได้ใจ" เขามา

 

      เจอ "ใจจริง"  ก็ได้ความ  "จริงใจ"  ให้ความ "จริงใจ"  ก็ "ได้ใจจริง" กลับมา

 

        หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข