เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา  ครูอ้อย แซ่เฮ  ได้เดินทางไปรับการอบรมเชิงปฏิบัติการ  ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมืองระยอง 

ครูอ้อย  เดินทางไปด้วยตัวเองแบบรถประจำทาง.....ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ไปต่างจังหวัด 

เมื่อมาถึงโรงแรม  ครูอ้อย  ได้ลงทะเบียน  และเปิดห้องพักทันที 

ครูอ้อย  อยู่คนเดียว  จนกระทั่งเวลาประมาณ หกโมงเย็น ก็มีเสียงโทรศัพท์...ดังขึ้น  เพื่อแจ้งว่า  จะมีครูมาพักด้วย 

สักครู่เดียว  ก็มีครูมาถึงหน้าห้อง  เคาะประตูเบาๆๆ  

พอพบหน้ากัน  ครูที่มีหน้าตาอ่อนวัย  ทักครูอ้อยว่า.....จำหนูได้ไหมคะ 

ครูอ้อย  จำไม่ได้  แต่ก็พยักหน้าต้อนรับ.....ด้วย  เป็นมารยาทของคนไทย  ที่ต้องมาอยู่ด้วยกัน  ครูอ้อย  รู้สึกว่า....อายุของเรา  ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการอยู่ร่วมกัน 

ด้วยวันแรก  ครูอ้อย ก็ไปกินข้าวเช้ากับเธอ  และ  ตอนเย็น  ก็ได้ไปกินข้าวกับเธอ  เพราะ  น้าชายมารับไปกินข้าวด้วยกัน  ที่ร้านอาหารป่า...อลังการ์  สวยงามมากๆ แบบไม่เคยพบมาก่อน

*****

การไปอบรม  ครั้งนี้  ไม่มีความประทับใจ  ในเรื่องเนื้อหาของการอบรม  แต่ประทับใจ...น้องๆๆที่ มา อบรมในงานนี้  อย่างมากมาย

*****

อาจจะเพราะ  ครูอ้อย มีอายุมาก  หรือ  มีประสบการณ์ เรื่องนี้มามาก  ก็ไม่รู้สิ.....

แต่ที่แน่ๆ ก็คือ  ภาระ งาน ที่เพิ่มขึ้นมาให้ครูทุกคนที่มาในวันนี้  และต้องไปจัดการ  เมื่อกลับไปโรงเรียน  ก่อนเปิดภาคเรียน  ให้ได้กลุ่มเป้าหมาย 150 คน

*****

แต่ภูมิใจจริงๆ  ที่เพื่อนครู  จำครูอ้อย แซ่เฮได้ 

เมื่อ  วิทยากร  ให้เขียนชื่อเล่น  ในป้าย.....มีคนทักครูอ้อยว่า.....ชื่อเหมือนคนที่รู้จัก  เธอชื่อ.....ครูอ้อย แซ่เฮ   เธอเก่งมาก  เขียนเรื่องมากมายให้ครูได้เข้าไปอ่าน ไปศึกษา และนำมาใช้.....

ครูอ้อย มองหน้าเธอ และยิ้มๆๆ  และครูอ้อยก็พูดว่า....นี่ล่ะค่ะ  คือ  ครูอ้อย แซ่เฮ  พอครูอ้อย...ยิ้มยิ้ม  เธอก็ดีใจ  เอาใบหน้า  มาถูกที่ต้นแขนครูอ้อย...อย่างดีใจ  และพูดว่า....อูยยยยย  หนูดีใจจังเลย  ที่ได้พบ...ครูอ้อย แซ่เฮ

ภูมิใจจริงค่ะ  กับสิ่งที่ได้ทำมา  มีประโยชน์แก่เพื่อนครู......