พรุ่งนี้จะเดินทางไปนราธิวาส...

ไปเพราะถูกชวน...คนที่ชวนคงอยากให้เราไป...

เมื่อแม่อนุญาติ...เราจึงไป เพราะการไปเป็นสิ่งที่ดีเสมอ

ไม่ใช่ระยะทางที่น้อยเลย จากยโสธรถึงนราธิวาส... แต่ "ใจ" ที่อยากเรียนรู้การทำ R2R ไม่เคยมีสิ่งใดมาขวางกั้น แม้แต่แม่ฮ่องสอน...อย่างอำเภอปาย ก็ได้ไปเยือน... แล้วทำไมที่นี่เราจะไปไม่ได้

ในแง่ของนักเศรษฐศาสตร์...การไปที่นั่นที่นี่ของข้าพเจ้าถือว่าไม่คุ้ม แต่ในแง่ของ "ความเป็นมนุษย์" นั้นประเมินค่าไม่ได้ แม้ผู้จัดจะถามว่าอาจารย์ต้องการค่าตัวเท่าไร แต่เราก็ไม่สามารถที่จะเรียกร้องได้ หรือแม้แต่ว่า อาจารย์...เรามีเงินไม่มากนะ... แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เราหยุดก้าว...

ข้าพเจ้าได้เดินทางบอกเล่าและเรียนรู้เรื่องการทำ R2R จากที่หนึ่งสู่ที่หนึ่ง...อย่างไร้รูปแบบ และไม่เป็นทางการ เป็นเครือข่ายที่ข้าพเจ้าใช้ "ใจเชื่อมใจ" มากกว่า เป็นใจที่ก้าวออกจากความหวาดกลัว และทำให้ผู้คนได้ก้าวสู่การเรียนรู้วิถีแห่งการงานที่นำ R2R มาใช้อย่างเป็นอิสระ มากกว่าการถูกครอบงำจากความคร่ำเคร่งและเงื่อนไขทางบริหาร และวิชาการ อันเป็นอำนาจที่คนด้วยกันใช้ผูกกันไว้...

หลายคน...คนหน้างานปรารถนาความเป็นอิสระ

และปรารถนาที่อยากจะมีชีวิตที่เหลืออยู่อย่างไม่ต้องปฏิเสธการงาน

ข้าพเจ้า.. วาดฝันว่า การเดินทางครั้งนี้ข้าพเจ้าจะได้รับสิ่งมีค่าจากการได้เรียนรู้ร่วมกับชาวนราธิวาส...เป็นแน่แท้...

 

BAR ก่อนออกเดินทาง

๒๘ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓