ตราบใดลมหายใจยังมีกินไม่กลบหน้าสู้ต่อไป....ใครรู้สึกท้อแท้สู้ไปด้วยกันน่ะค่ะ
26 มี.ค. 2553 20.00 น.
เตรียมนั่งรถไฟกลับ รถด่วน ถึงประจวบ 20.28 น. โทรเช็ครถช้าเสียเวลาตามปกติ
รถไฟไทย.....ป้อนยาลูกชายมีไข้หลังฉีดวัคซีน...ได้อยู่ช้าอีกนิดก็ยังดี.....
แม่ต้องกลับไปทำงานครับ...จันทร์เจ้าขาฝากลูกด้วย(จันทร์ตัวจริง...อาม่ากับพี่ตุก...
ขอบคุณ..บุญคุณนี้คงมีโอกาสทดแทนคุณ....)
ตราบใดลมหายใจยังมีดินไม่กลบหน้าสู้ต่อไป....ใครรู้สึกท้อแท้สู้ไปด้วยกันน่ะค่ะ
....แอ๋วพี่ฝากผ้าถุงให้แม่แอ๋วด้วยสงการนต์พี่ติดเวรไม่ได้กลับฝากรดน้ำแม่ด้วย...
อยากเห็นหน้าต้นน้ำ
*แวะมาทักทายพร้อมกับขอบคุณมากสำหรับของฝากจากประเทศอินเดีย สวยค่ะ
*พี่คงสบายดีนะคะ ยังระลึกนึกถึงเสมอค่ะ
เขียนได้ดีมาก อ่านแล้ว คิดถึงคนเขียนมาก มีบุญจะได้เจอไหม นะ อิอิ
ทุกครัง้ที่อ่าน จะจำน้ำเสียงได้ เลย ว่า จิงจังขนาดใหน
อ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
20 เมษายน 2553 19.00 น.
ครูลิ้มขอบคุณมากที่แวะมาทักทาย...พี่สบายดีตามอัตภาพ แวะเอาของฝากไปให้ ที่ กศน.เมืองประจวบฯตอนปลาย้ดือน มีนาคม
ไปอบรมกันหมดกะว่าจะไปกินส้มตำประสาน้องพี่...เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันเห็นชอบใส่กำไรไม่มีกำไรเงิน...มีแต่แบบที่เอามาฝาก
เกือบจะไม่ได้กลับเมืองไทย....เขาจะเอาไว้เป็นนางเอกบอกหุ้นให้ห่มสาหรี่วิ่งข้ามลูกเขา.......(เข้าจตากรรมการว่าหัน...)
....รบกวนไลท์เพลงไว้น่ะจะกลับไปเอาจะมีเวลาฟังตอนขับรถ...ขอบคุณล่วงหน้า......
20 เมษายน 2553
สวัดดีพี่หนึ่ง.....เป็นไงค่ายพ่อขุนผ่าเมืองไม่ติดภาระกิจเข้า กทม.รึ กองพลทหารม้าน่าจะเวิคน่ะเชี่ยวชาญใช่รึ.....
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่ดีทีให้...และโทรศัพท์ที่โทรมาทุกวัน....ขอโทษที่ไม่ค่อยได้รับเพราะทำงานการดูแลคนไข้
บ้างครั้งการรับโทรศํพทฺจะดูไม่ค่อยดีและโทรศัพท์ไม่ได้อยู่กับตัว........
คนเราเกิดมาในโลกนี้ประชากรทั้งโลกเท่าไหร่ไม่รู้กี่ล้านคน.....นึกถึงคำท่านผอ.ก้อยบอกเสมอว่าการที่เรามีโอกาสรู้จักกันได้พูด
คุยกัน...ทำงานด้วยกัน...แสดงว่าเราต้องทำบุญหรือกรรมร่วมกันมา....ก็ขอให้เป็นกรรมดีที่ทำร่วมกันมา...เราจะได้เป็นกัลยาณมิคร
ที่ดีต่อกัน.....เพชบูรณ์อากาศคงดีกว่าทางนี้....