ตา
ในเวลาที่เหงาสุดๆ .....มองไปเห็นว่ามีคนแอบมอง ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน แต่เป็นแววตาแห่งความสงสัย มากกว่าที่จะละลาบละล้วง ...เป็นความหวังดีมากกว่าหวังร้าย ก็รู้ว่า ในเส้นทางสายนี้ก็ยังมีหัวใจที่อ่อนโยน...น่า จะพักการเดินทางนั่งคุยกันได้บ้าง.. แต่ก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น ..จึงเป็นที่มาของบทกวี “ตา” เขียนตอนที่เดินทางชีวิตอยู่ที่เขลางค์นนครปี๔๓
ตา
แปลกใจ .. มีอะไร ในตานั้น
ดูหวั่นหวั่น.. หวาดหวาด .. ขลาดขลาดเขิน
เหมือนสะทก.. สะท้อน อ่อนใจเกิน
ดูสะเทิ้น สะท้านใจ เมื่อได้มอง
หรือว่ากลัว ความในใจ จะฟ้องหมด
จึงสลดหลบตาคราที่จ้อง
อยากจะรู้ จริงจริง จึงแอบมอง
อยากให้ฟ้อง .. จังหวะรัว .. ของหัวใจ
ด้วยสายตา เป็นภาษา ที่ซื่อสัตย์
มองให้ชัด จะได้เห็น เป็นไฉน
จ้องมาเถอะ จะไม่เคอะ ไม่เขินใจ
จะบอกซึ้ง ความนัย จากสายตา
