ตากับตีน

ความสามัคคี

ตากับตีน

 

ตีนกับตาอยู่กันมาแสนผาสุข

จะนั่งลุกยืนเดินเพลินหนักหนา

วันหนึ่งตีนทะลึ่งเอ่ยปรัชญา

ว่าตีนมีคุณต่อตาเสียจริงจริง

ตีนพาตาไปในที่ต่างต่าง

ตาจึงได้ชมนางและสรรพสิ่ง

เพราะฉะนั้นดวงตาจงประวิง

ว่าตีนนี้เป็นสิ่งควรบูชา

ตาได้ฟังตีนคุยโม้ก็หมั่นใส้

จึงร้องบอกออกไปด้วยโทสา

ว่าที่ตีนไปใหนมาใหนได้ก็เพราะตา

ดูบรรดาเศษแก้วไม่ตำตีน

เพราะฉะนั้นตาจึงสำคัญกว่า

ขอตีนอย่าได้มาคิดดูหมิ่น

สรุปแล้วตามีค่าสูงกว่าตีน

ทั่วธานินท์ตีนไปใด้ก็เพราะตา

ตีนใด้ฟังก็คลั่งแค้นแสนจะโกรธ

ก็พิโรธกระโดดไปใกล้หน้าผา

เพราะอวดดีคุยเบ่งเก่งกว่าตา

ดวงชีวาจะดับไปไม่รู้เลย

ตาเห็นตีนทำเก่งเร่งกระโดด

ก็พิโรธแกล้งระงับหลับตาเฉย

ตีนพาตาถลาล้มทั้งก้มเงย

ตกแล้วเหว้ยตายห่าทั้งทั้งตาตีน

คนเราอยู่ด้วยกันมันก็ต้องรักกัน
"ความดี"ของแต่ละคนไม่ต่างกันแต่"หน้าที่"
ต่างหากที่ต่างกัน

 

 

น่าสงสารตีนกับตาเคยผาสุข                            เพียงแค่ทุกข์ใครสำคัญกว่ากันแน่
ตาว่าตีนตีนว่าตามาเปลี่ยนแปร                       ข้าสิแน่เองมันแย่ข้าแน่นอน
ต่างเถียงกันจนลืมว่าสามัคคี                            ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยใยยอกย้อน
ต่างขาดกันไม่ได้ใยตัดรอน                             ตามาก่อนตีนมาหลังยังเถียงกัน
ไม่มีตาตีนก็พาไปไม่ได้                                  ขาดตีนไปตาก็แย่ใยแปรผัน
ต่างก็ต้องถ้อยที่ใช้อาศัยกัน                              ขาดใครนั้นมันก็แย่สิแท้จริง/

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน นายกเทศมนตรี



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณอาทิตย์

"ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยใยยอกย้อน"

เห็นด้วยค่ะ จะคอยติดตามตอนต่อไปค่ะ

ให้กำลังใจในการเขียนบันทึกตอนต่อไปค่ะ

ขออนุญาตหยิบยืไปใช้ต่อ เพื่อเสริมสร้างความสามัคคีภายใน ครับ โดยเฉพาะส่วนสีแดง