วันต่อมา Jane ยังคงพักผ่อนอยู่ในบ้านโดยมี Tom อยู่ดูแล เขาสังเกตเห็นหญิงชราคนเดิมเดินวนไปวนมาอยู่บริเวณหน้าบ้าน Tom จึงเดินเข้าไปหา
Tom : ผมไม่อยากทำร้ายคุณช่วยไปจากบ้านผมที
หญิงชรา : ฉันไม่ได้มาทำร้ายแต่จะมาเตือน พวกคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย มันกำลังจะกลับมาอีกครั้ง
Tom : คุณพูดเรื่องอะไรผมไม่เข้าใจ คุณไปเสียดีกว่า ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน
หญิงชรา : ฉันเตือนคุณแล้ว ระวังตัวให้ดี พวกเขาไม่ยอมฟังฉัน เลยต้องพบจุดจบแบบนั้น
แล้วหญิงชราก็เดินจากไป Tom ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า หญิงชราอาจจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ และบางทีอาจช่วยเขาและ Jane ได้ แต่เมื่อเขาจะกลับไปถามหญิงชราคนนั้นก็หายไปเสียแล้ว ขณะเดียวกับที่ Kate เพื่อนของ Jane เดินทางมาหาที่บ้านพอดี Tom จึงพา Kate ขึ้นไปหา Jane Tom ปล่อยให้ทั้งคู่คุยกันตามประสาเพื่อนที่ไม่เจอกันนาน เขาคิดว่า Jane คงรู้สึกดีขึ้นที่มีเพื่อนมาอยู่ด้วย เขาจึงโทรหา Kate และเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมทั้งอาการของ Jane ให้ฟังหลังจากที่เธอพบกับเหตุการณ์นั้น เธอเปลี่ยนไปรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้าอยู่คนเดียว Kate เลยอาสามาอยู่เป็นเพื่อนในช่วงนี้ ส่วน Tom ขอตัวลงมาข้างล่างและนึกถึงคำพูดของหญิงชรา “... พวกเขาไม่ยอมฟังฉันเลยต้องพบจุดจบแบบนั้น...” Tom จึงตัดสินใจออกตามหาหญิงชราคนนั้นเพื่อต้องการทราบความจริง
ทางด้าน Kate และ Jane ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน Kate สังเกตว่า Jane แปลกไปไม่กล้าสบตาเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
Kate : Jane มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเล่าให้ฟังได้นะ
Jane : มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นกับฉันแต่ฉันคงคิดไปเองมากกว่า
Kate : ถ้าอย่างนั้นเราออกไปสูดอากาศข้างนอกกันดีไหม เธอจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น
ทั้งคู่พากันลงมาข้างล่างเพื่อไปนั่งเล่นในสวน สักครู่ Kate ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปในสวน เธอได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายอยู่ด้านบน แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้วนั่นเป็นเสียงใครล่ะ? ก่อนที่เธอกำลังจะเดินขึ้นไปดู Jane เรียกเธอให้ออกไปทานของว่างพอดี เธอจึงเดินกลับไปหา Jane แล้วเก็บความสงสัยไว้ในใจ
เย็นวันนั้น Tom โทรหา Jane ให้ทานอาหารเย็นก่อนไม่ต้องรอ เพราะเขาทำธุระยังไม่เสร็จ เมื่อสองสาวทานอาหารเย็นเสร็จจึงแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวและกลับมานั่งคุยและดูโทรทัศน์ด้วยกันข้างล่างเพื่อรอ Tom เวลาผ่านไปจนดึกมากแล้ว Tom ไม่กลับมาสักที Jane จึงบอกให้ Kate ขึ้นไปพักผ่อน Kate เป็นห่วง Jane จึงบอกให้ Jane ขึ้นไปพักผ่อนพร้อมกัน ทั้งคู่จึงเข้านอนโดยพักในห้องนอนของ Jane
ส่วน Tom พยายามสอบถามผู้คนละแวกนั้นเกี่ยวกับหญิงชรา แต่ไม่มีใครรู้จัก จนไปถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไกลจากบ้านของเขามากและตั้งอยู่ในบริเวณชายป่า เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปสอบถาม
Tom : ขอโทษครับมีใครอยู่ไหมครับ
หญิงชราคนหนึ่งเดินมาเปิดประตู Tom รู้สึกโล่งใจและดีใจที่เขาได้เจอหญิงชราคนนั้นเสียที
หญิงชรา : คุณเชื่อฉันแล้วใช่ไหมถึงมาหาฉันที่นี้
Tom : ช่วยเล่าความจริงให้ผมฟังได้ไหมครับ ตอนนี้พวกเราเจอเหตุการณ์แปลก ๆ
หญิงชราเชิญ Tom เข้ามาในบ้านและเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ฟัง
หญิงชรา : ฉันเคยเป็นแม่บ้านของบ้านหลังนั้น ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งวันหนึ่งคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงไปซื้อกระจกมาจากร้านขายของเก่าซึ่งเจ้าของร้านบอกว่ามันเป็นของเจ้านายชั้นสูงในสมัยก่อน เจ้าของที่ได้รับตกทอด รุ่นต่อมานำมาขาย พอคุณท่านนำกระจกกลับมาบ้าน คุณหนูชอบมันมากจึงขอไปไว้ในห้องนอน ทุกคืนคุณหนูจะนั่งมองตัวเองในกระจกเป็นเช่นนี้ทุกวัน พักหลังคุณหนูบอกคุณท่านว่าเหมือนมีคนอยู่ในห้อง แต่พอทุกคนขึ้นไปดูก็ไม่เห็นใคร ผ่านไปหลายวันคุณหนูก็เปลี่ยนไปเริ่มหวาดกลัว ไม่กล้าอยู่คนเดียว เลยให้พี่ชายมาอยู่เป็นเพื่อน จนกระทั่งเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้น อยู่มาวันหนึ่งคุณหนูก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หาเท่าไรก็ไม่เจอ คุณท่านทั้งสองเสียใจมากและไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้อีกจึงพากันขายบ้านและย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ยังคงเก็บกระจกบานนั้นไว้ในบ้านหลังนั้น
Tom : แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกระจกบานนั้น
หญิงชรา : ฉันทราบมาจากเจ้าของร้านขายของเก่าว่ามีหนังสือเล่มหนึ่งเขียนไว้เกี่ยวกับอาถรรพ์ของเจ้าหญิงพระองค์หนึ่งไว้ว่า พระองค์ทรงมีพระสิริโฉมที่งดงาม ทุกวันพระองค์จะนั่งมองตัวเองในกระจกเป็นเวลานาน ๆ และบอกกับตัวเองว่าไม่มีใครงามเกินนาง หากมีผู้ใดสวยกว่านางทุกคนต้องถูกทำลาย ก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ได้ตรัสไว้ว่าให้ประหารนางกำนัลทุกคนและนำไปฝังพร้อมนาง เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ทหารก็ทำตามคำบัญชาขององค์หญิง โดยประหารนางกำนัลทุกคนให้ตายตามองค์หญิงไป ผ่านไปไม่นานเหล่าข้าราชบริพารต่างพากันร่ำลือถึงวิญญาณขององค์หญิงที่ยังคงสิ่งสถิตอยู่ในกระจกบานนั้น หากผู้ครอบครองกระจกคนใดเป็นผู้หญิง วิญญาณของพระองค์จะออกมาทำร้ายหญิงสาว ผู้นั้นให้มีอันเป็นไป
