สะเทือนใจ
น้องคอส กางเกงแดง
น้องคอส หรือซันตาคอส เป็นหลานชายคนโตเป็นลูกของลูกชายพี่บุญเรือน พี่สาวของผู้เขียน ที่เพิ่งจะเสียชีวิต พี่รักหลานคนนี้มาก เลี้ยงมาแต่เล็ก เพราะพ่อแม่แยกกัน เพิ่งจะเข้าโรงเรียนในเมือง โดยฝากไว้ที่บ้านของคุณครูสุมล เจ้าคอสน่ารัก และติดอาม่า(ย่า)มาก ต้องนอนกอดกันทุกคืน ที่กลับมาบ้าน
วันนี้เราทำพิธีนำพี่เข้าสู่บ้านใหม่ เมื่อบ่ายวันนี้ ผู้เขียนไปถึง กำลังเห็นน้องคอส ยืนเจรจา กับผู้ใหญ่ ที่เฝ้าร่างพี่สาวอยู่ เสียงแจ้วๆที่ตกลงกันไม่ได้ ทำให้ผู้เขียนต้องเข้าไปช่วยอธิบายด้วยความลำบากใจ
เข้าไปบอกว่า อาม่าหลับแล้ว ไปสวรรค์ พูดคุยอะไรไม่ได้แล้ว เราอย่าไปกวนอาม่าเลยเนาะ น้องคอสฟังเหมือนเข้าใจ แต่ก็ซักถามอีกว่า ทำไมอาม่าไปสวรรค์เร็วนัก แล้วจะกลับมาอีกไหม พูดพลาง ก็จับมือผู้เขียนเหมือนชักชวน ไปหาอาม่ากัน ไปถามกัน แต่ผู้เขียนก็ยังไม่อยากให้เขาเข้าไปเปิดดู จึงบอกว่า อย่าเลย ให้อาม่าพักเถอะ แต่น้องคอส ก็ทำท่าเว้าวอน จนผู้เขียนน้ำตาซึมจนได้ เขาว่า นะ นะ ขอเข้าไปคุยแป๊บเดียว นะ นะ ขอคุยกับอาม่า แป๊บเดียวเอง
ผู้เขียนต้องกอดและพาเขาออกจากตรงนั้น ส่งให้คุณครูสุมล ดูแลต่อ คอสจูงมือครู เข้าไปในห้องนอน แล้วก็ชี้ให้ดูว่า คอสนอนตรงนี้ อาม่านอนตรงนี้ นอนด้วยกันทุกคืน แล้วเขาก็ทำท่าร้องจะร้องไห้
ความตาย ย่อมบันดาลใจ และส่งแรงให้ผู้เกี่ยวข้อง สะเทือนใจได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเด็ก หรือคนโต ย่อมยากจะตัดใจ และอยากขอโอกาสเห็นกัน บอกกันอีกสักครั้งเถอะ แม้ว่าจะไม่ได้รับการตอบรับใดๆจากผู้จากไปแล้วก็ตาม
สุดท้ายคอสก็ได้เข้าไปดู หน้าอาม่า ไปส่งอาม่าเข้าบ้านใหม่
เมื่อเขาลั่นตะปู ฝาหีบปิดลง น้องคอสก็ร้องดังว่า ...เอาอาม่าออกมาก่อน..
ก็ได้แต่อธิบาย และให้น้องคอส ได้เรียนรู้ ความหมายของคำว่าตายด้วยตัวเองต่อไป
...........สักวันหนูจะเข้าใจเอง น้องซันตาคอส.........
ใช่ค่ะ...สักวันหนูจะเข้าใจเอง....
ความตายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครหลีกหนีพ้น
อ่านแล้วสะเทือนใจค่ะ...เห็นถึงความผูกพันระหว่างน้องซันตาคอสกับอาม่า
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ คุณตันติราพันธ์
ครูกระเเต
สวัสดีค่ะคุณมาตายี
ต้องเรียนปรึกษาคุณครูนะคะ
ว่าจะสื่อสารอย่างไรดีกับน้องคอส
เพราะความตายเป็นสิ่งลึกซึ้ง
ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองเข้าใจความตายเมื่อไร
มองเหมือนเด็กๆจะไม่กระทบ แต่ทำไมน้องคอสจึงทำให้รู้สึกเหงาไปกับเขาด้วยก็ไม่ทราบค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณนายก้ามกุ้ง
เป็นความจริงค่ะ
เรื่องของจิตใจไม่มีใครจัดการได้
นอกจากตัวเราเอง
เมื่อยังผูกพัน ก็ยังผูกพัน
เมื่อตัดใจได้ ก็ตัดได้
ขอบคุณข้อคิดที่เป็นความจริงค่ะ
สวัสดีค่ะน้องครูแป๋ม
ใช่แล้วค่ะ
การอธิบายนั้นสู้ประสบการณ์ไม่ได้
สักวันเขาจะได้เข้าใจการเกิด แก่ เจ็บตายได้แน่นอน
การตายอธิบายยากที่สุด และเข้าใจยากที่สุดสำหรับเขาในเวลานี้
ขอบคุณน้องครูแป๋มที่มาแวะเยี่ยมเยียนกันค่ะ
เราต้องรู้จักการ ไม่ยึดติดครับ ชีวิตพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้
วันนี้คือวันของเรา โอกาศจะกำหนดชีวิตของแต่ละคนครับ..
สวัสดีค่ะคุณราชิต สุพร
ค่ะนั่นคือสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต
รวมถึงน้องคอสด้วย
วันนี้อาจรู้สึกยุ่งยาก
ไม่นานก็ทำใจได้ และลืมเลือนไป
ขอบคุณที่แวะมาให้ข้อคิดค่ะ