เป็นคำถามที่ข้าพเจ้าครุ่นคิดต่อตนเอง...ในเช้านี้
คนทำงานเพื่อการพัฒนาสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น จำเป็นต้องการคนที่มีความเสียสละไหม หรือเราต้องการเพียงแค่ "การสั่งการ" และนำรางวัลมาเป็นตัวลวงให้มนุษย์คนหน้างานเข้าไปติดกับดัก...
เช้าๆ ข้าพเจ้าได้รับฟังเรื่องราวของเภสัชกรท่านหนึ่งที่อาสาเสียสละก้าวไปสู่การทำงานด้านพัฒนาคุณภาพ แต่เธอถูกขัดขวางทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ไปทำงานครั้งนี้ ทั้งๆ การที่เธออาสานั้น เธอต้องสละออกซึ่งค่าตอบแทนอันเป็นตัวลวงที่ทำให้มนุษย์นั้นติดกับดัก...
อะไรที่...ทำให้มนุษย์ขัดขวางกันและกัน
ข้าพเจ้าทบทวนต่อตนเอง "ความหวาดกลัว"...ไง...
ความหวาดกลัวและความริษยาที่เกาะกินอยู่ในหัวใจของผู้คนมานานแสนนาน ความหวาดกลัวต่อการมองเห็นผู้คน ...คนอื่นที่ไม่ใช่ตน...ก้าวไปสู่ความเป็นอิสระภาพ แท้ที่จริงแล้วบุคคล...คนนั้นต่างก็โหยหาและปรารถนาที่จะก้าวไปเช่นกัน แต่ความหวาดกลัวทำให้เขาหรือเธอไม่กล้า"ก้าว" แต่เมื่อเห็นบุคคลอื่นได้รับหรือลิ้มรสกับความเป็นอิสระ เธอหรือเขาจะรู้สึกได้ถึงความรุ่มร้อนและริษยาเกิดขึ้น
มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจ...
ที่ในหน่วยงานและองค์กรที่มีผู้เพียบพร้อมทางการศึกษาต่างมีสภาวะรุ่มร้อนทางจิตใจเกาะกุมใจเราอยู่
การพัฒนา...ที่เราเรียกว่า พัฒนานั้น จึงไม่ใช่การพัฒนาที่แท้ จึงเป็นเพียงแค่การทำกับกระดาษและความเป็นวิชาการ มากกว่าการทำจาก "หัวใจ" และออกมาจากใจอย่างแท้จริง
ยิ่งนานวัน...โลกพัฒนาขึ้น
แต่ใจ...เรากลับถอยหลังห่างไปจากคำว่า "ร่มเย็น"...
ความเป็นวิชาการ...กำลังทำลายความงามแห่งความร่มเย็นของชีวิตและมนุษย์อยู่หรือเปล่า...
รางวัลและการแข่งขัน...คือ บทบาทสำคัญที่กลายเป็นเครื่องมือทำลายความเป็นมนุษย์หรือไม่
ขออย่าให้ R2R ที่ข้าพเจ้าร่วมกระโดดลงไปด้วย เป็นกลไกไปทำลายความงามของความเป็นมนุษย์เลย...หากเป็นเช่นนั้น ก็คงเป็นเรื่องเศร้าอีกเรื่องหนึ่งของชีวิตที่ข้าพเจ้าต้องเรียนรู้...อีกครั้ง
๑๘ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓
