ดูรูปสวยงาม ที่นี่ และที่นี่ อ่านเรื่องราวได้ที่นี่ และที่นี่
เป็นนกชนิดแรกที่ผมเลี้ยงสมัยเป็นเด็กอายุไม่ถึง ๑๐ ขวบ เพราะเป็นนกที่แถวบ้านผมที่ ต. ท่ายาง อ. เมือง จ. ชุมพร นิยมเลี้ยงกันมากที่สุด โดยทำกรงไม้ระกำขนาดเล็กๆ ขังกรงละ ๑ – ๒ ตัว มีกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ใส่น้ำให้กิน และเก็บข้าวทั้งรวงมีผูกแขวนให้มันกิน ช่วงเวลาที่ไม่มีรวงข้าวก็เอาข้าวเปลือกใส่กระบอกไม้ไผ่ให้มันกิน เราเรียกชื่อสั้นๆ แบบคนปักษ์ใต้ว่า นกติ๊ด ตามเสียงร้องของมัน
หลังบ้านผมเป็นท้องนา หน้าข้าวสุก มีนกหลายชนิดมาลงกินข้าวเต็มไปหมด เป็นฝูงๆ เวลาเราเดินไปตามคันนานกจะบินหนีพรึ่บเป็นฝูง ชาวบ้านเขาใช้ “ตัง” ดัก ตังเป็นยางไม้เคี่ยวเหนียวสีดำ เมื่อนกมาเกาะก็จะติดบินไปไม่ได้ ผมไม่เคยไปดักนก จึงไม่มีประสบการณ์ แต่ก็สามารถขอนกนี้มาเลี้ยงได้ โดยผมไปตัดไม้ระกำจากกอ เลือก “ทาง” ที่แห้งแล้ว มาปอกเปลือกนอกที่มีหนามออก และเหลาไม้ข้างในซึ่งนุ่มให้เป็นเหลี่ยมสวยงาม ทำเป็นโครงกรง เหลาไม้ไผ่ทำซี่กรง
การมีนกเลี้ยงของตัวเอง ที่ทำกรงเอง ถือเป็นความภาคภูมิใจ แต่บางทีเราทำซี่กรงห่างเกินไป นกตัวเล็กนิดเดียว อยู่ๆ มันก็หาช่องเจอและบินหนีไป
เขานิยมเลี้ยงนกตัวผู้ เพราะสีสวย มีบ้างที่เลี้ยงนกกระติ๊ดสีอื่น แต่หายากกว่า
ผมติดนิสัยชอบเลี้ยงนก จนไปอยู่หาดใหญ่มีโอกาส จึงเลี้ยงนกหลากชนิดจำนวนมากมาย แต่เดี๋ยวนี้ไม่เลี้ยงแล้ว ชอบชื่นชมนกในธรรมชาติมากกว่า และตอนนี้หันมาหาความสุขจาก cyber birds
วิจารณ์ พานิช
๑๒ มี.ค. ๕๓
