ปู่บอกว่า..กานพลูหรือก้านพลู ถ้าเอามาเขียนคิ้วจะทำให้คิ้วดกดำได้รูปทรงสวยงามเป็นคันศร(เคยเห็นย่าเขียนให้แต๋วบ๋อยๆ ) ส่วนใบก็จะเอาไปกินกับหมาก ทาปูนให้แดงๆ แต่อย่าทามากไปเดี๋ยวจะกัดปาก บ้านไหนมีงานบุญก็จะต้องเจียนหมากเจียนพลูถวายพระ และเตรียมไว้ให้ผู้มาร่วมงานบุญได้กินกัน

        ค่าขนมของหนู..จับพลูมัดกำ

         ปู่ตื่นแต่เช้าอีกแล้ว..อีกแล้ว..หายไปอีกเหมือนเคย..มองไปที่เตาขางไฟ   ที่อยู่หน้าที่นอนของปู่ ก็พบว่า..กาน้ำร้อนสีด๊ำดำตั้งอยู่บนเตา มีควันไอน้ำพุ่งออกมาอย่างแผ่วๆ คงไม่มียักษ์บินออกมาหรอกนะ...มองออกไปที่นอกชานหน้าบ้านเรื่อยไปถึงชานเรือนครัว  ที่ค้างพลูนั่นเอง ปู่กำลังบรรจงเก็บใบพลูอย่างขมักเขม้น ขณะที่ผู้เขียนนอนดูปู่เพลินๆ "โอโห...วันนี้ลูกใครมันตื่นแต่เช้าวุ๊ย..เก่งจัง..มาๆ มาช่วยปู่เร้ว!"(โธ่..ปู่จ๋า.หนูยังขี้เกียจอยู่เลย..นึกในใจ) แหมเล่นยอกันแบบนี้..ผู้เขียนก็ต้องรีบลุกขึ้นแต่ก็ไม่วายที่จะสำรวจกางเกงตัวเองก่อน โดยการควานขอบเอวกางเกงขาก๊วยสอดเชือกกล้วยที่รัดเอวไว้แล้วพับลงกันหลุด..แล้วเดินอ้อยอิ่ง..ไปช่วยปู่เก็บพลูที่นอกชาน..

        ปู่บอกว่า..กานพลูหรือก้านพลูถ้าเอามาเขียนคิ้วจะทำให้มีคิ้วดกดำได้รูปทรงสวยงามเป็นคันศร..(เคยเห็นย่าเขียนให้แต๋วบ่อย ๆ) ส่วนใบก็จะเอาไปกินกับหมากทาปูนให้แดงๆ แต่อย่าทามากไปเดี๋ยวจะกัดปาก..แต่ผู้เขียนก็เห็นย่ากินอย่างอร่อย เคยลองเหมือนกัน..แต่ขออาสาตำให้ก็พอค่ะ..ปู่บอกว่า..บ้านไหนมีงานบุญก็จะต้องเจียนหมากเจียนพลูถวายพระ และเตรียมไว้ให้ผู้มาร่วมงานบุญได้กินกัน..ปู่พูดพลางเก็บพลาง ผู้เขียนก็จะคิดตามและก็เชื่อเพราะเห็นอยู่เป็นประจำ ปากแดง ๆ ฟันดำๆ ทั้งนั้น.. ผู้เขียนฟังปู่จนเพลินและเก็บใบพลูได้เกือบเต็มกระบุง "งามดีจริงๆ เอาล่ะ..กินกันไม่หวาดไม่ไหว" นึกในใจปู่ก็ไม่กินหมาก และย่าก็กินอยู่คนเดียว งานบุญก็ไม่มี แล้วทำไมเก็บไปมากมายจัง

        ใบพลูล้างสะอาดแล้ว ปู่จับใบพลูที่ละห้าใบ..ห้าใบ..แล้วกลับหัวกลับท้ายมาประกบกันมัดด้วยตอก เรียกว่า"กำ" ผู้เขียนช่วยปู่จับพลูและประกบกันวางเรียงไว้ยาวเต็มชานบ้านแต่ยังมัดกำไม่เป็น ปู่จัดกำพลูที่มัดตอกแล้ววางเรียงจนเต็มกระจาด สักครู่มีน้าผู้หญิงสวมเสื้อสีน้ำเงินใส่งอบมารับไปพร้อมส่งเงินให้ปู่สิบเอ็ดบาท ปู่บอกว่า "สามสิบห้ากำนะ ไม่เป็นไรหรอก เอาไปเถอะ!..เล็กๆ น้อยๆ เอาตังค์ไว้ให้เด็กมันไปกินโรงเรียน"

        โธ่!..ปู่..เก็บขายเอาเงินให้หลานไปกินโรงเรียน..ก็ไม่บอก ถ้าวันไหนเก็บอีกหนูจะรีบตื่นแต่เช้ากว่านี้ และจะเก็บให้เยอะกว่านี้อีก..หุ..หุ..หุ..ดีใจจัง..แต่วันนี้เป็นวันหยุดนี่หว่า

        ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามารับฟังเรื่องราวความทรงจำ..

ของจำเนียรวดี..

                  จากภาพที่ยังคงชัดเจนเสมอ....

                                                             ... สวัสดีค่ะ ...