ที่เขาคลอดง่ายก็ไม่ลำบาก ที่เขาคลอดยากให้เสียวแสยง ปวดท้องไม่ออกเหมือนหอกมาแทง ฟังหมอชี้แจงเจ็บในอุทร

บทร้องประกอบ (ร้องแยก)

ในพิธีทำขวัญนาค

ตอนที่ 4  แหล่ลำดับเดือน

โดย ชำเลือง มณีวงษ์

ผู้มีผลงานดีเด่นเพลงพื้นบ้านรางวัลราชมงคลสรรเสริญ ปี 2547

          ในตอนที่ 4 นี้ ผมขอนำเอาบทร้องแหล่ประกอบในพิธีทำขวัญนาค จัดอยู่ในตอนปฏิสนธิ (กำเนิดของคน) เมื่อหมอขวัญดำเนินเรื่องในทำนองเสนาะมาถึงตอนตั้งครรภ์ก็จะแยกออกนอกไปเป็นการร้องทำนองแหล่เล่าถึงอาการตั้งครรภ์ของมารดาตั้งแต่เดือนที่ 1 ถึงเดือนที่ 9 โบราณเรียกว่า “ประดับเดือน” ในยุคก่อน ๆ หมอขวัญจะร้องแหล่โดยมีการเอื้อนเอ่ยเป็นทำนองคลอไปด้วย มาในยุคปัจจุบันจะมีดนตรีให้จังหวะประกอบ บางวงให้จังหวะเสียงดังเสียจนสนุกสนานมากไปก็จะทำให้นาคฟังถ้อยสำนวนไม่รู้เรื่องก็มี

         

         

บทร้องแหล่ลำดับเดือน

         จะขอลำดับนับวันตั้งท้อง                    ชีวิตคนต้องมาจุติตรงนี้

         ตั้งแต่วันที่ 1 ในนาภี                          ถึงเดือนที่ 9 แม่มีหลายอาการ

         พอได้ 1 เดือนเลือดก็ขาด                   แม่นุชนารถก็กระแสสันต์

         พอได้ 2 เดือนก็เคลื่อนพ้นผ่าน            3 เดือนเท่านั้น  แม่ก็แพ้นาพี

         แม่อยากกินเปรี้ยว แม่อยากกินหวาน   เผ็ด ๆ มัน ๆ ไอ้นั่นไอ้นี่

         แกงเผ็ดปลาไหล แกงไก้ฉู่ฉี่               อีกทั้งผัดหมี่  กะละหมั่น

         อยากกินมะเฟือง อยากกินมะไฟ          อยากกินลำไยลูกเงาะเมืองจันทร์ 

         อยากกินข้าวโพดที่ฝักหวาน ๆ              อยากกินหัวมันรังสิตดอนเมือง

         อยากกินองุ่นที่ผลงาม ๆ                     อยากกินมะขามที่ฝักเขื่อง ๆ

         ลิ้นจี่ลำไยมะไฟมะเฟือง                     ผลไม่พื้นเมืองนั้นมีมากมาย

         บางคนอยากสดบางคนอยากคาว          อยากกินดินเผาเขม่าขี้ใต้

         อยากกินข้าวตังมานั่งร้องไห้                ดินหัวเตาไฟแม่ก็เก็บมากิน

         พอได้ 4 เดือนแม่ก็ผ่ายผอม                เนื้อหนังเคยเปล่งงอมซูบผอมหมดสิ้น 

         แม่เริ่มร่วงโรยโบกโบยบิน                   อาหารการกิน  แม่ก็เบื่อระอา

         พอถึง 5 เดือนแม่ให้วิตก                     พอถึงเดือนที่ 6 นะพ่อนาคจ๋า

         รู้เย็นรู้ร้อนลูกดิ้นคลอนไปมา                พอ 7 เดือนกว่า  แม่ต้องรักษาครรภ์

         ของเผ็ดของร้อนจะหย่อนเข้าปาก         เกราว่าลูกรักแม่จะอาสัญ

         พอได้ 8 เดือนปวดเตือนทุกวัน             แม่ให้ไหวหวั่นมีทุกข์ทวี

         ฝ่ายข้างบิดาก็หายาเตรียมไว้               สิ่งของเครื่องใช้ ขมันขมี

         ทั้งสองผัวเมียอ่อนเพลียยอมพลี          เหตุการณ์ครั้งนี้เหลือจะประมาณ

         ครบเดือนที่ 9 แม่เขาเจ็บท้องร้องเรียกพ่อ...  ให้ไปตามหมอขมีขมัน

         ฝ่ายข้างบิดาไม่ช้าอยู่นาน                   เร่งรีบลนลานลุกลี้ลุกลน

         จะไปรับหมอเหมือนดังหมายมั่น           ก่อนออกจากบ้านพ่อจุดธูปบน

         ผีปู่ผีย่าลงมาช่วยอีกคน                      แล้วจรดลรีบลงบันได

         หวังไปตามหมอไม่ได้รอรั้ง                  เมียอยู่ข้างหลังเจ็บท้องไม่หาย

         มันปวดรวดร้าวเจ็บเข้าหัวใจ                กระวนกระวายแทบจะสิ้นแรง

         ที่เขาคลอดง่ายก็ไม่ลำบาก                 ที่เขาคลอดยากให้เสียวแสยง

         ปวดท้องไม่ออกเหมือนหอกมาแทง      ฟังหมอชี้แจงเจ็บในอุทร

         เจ็บหนองเจ็บฝีเจ็บถี่ไม่เท่า                เจ็บท้องคลอดเจ้าเจ็บยอกเจ็บย้อน

         เจ็บหนักเจ็บหน่วงเจ็บถ่วงอุทร             จะนั่งจะนอน....แม่สุดทรมาน.........

ที่มา. ขุนแผน  ลูกปราจีน  แหล่พิธีทำขวัญนาค. 2520.