ระยะหลังมานี้ หลังจากที่เข้าไปทำงานด้านเยาวชน ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเด็ก ทั้งเด็กเล็ก ระดับประถม จนถึงเด็กมหาวิทยาลัยเพราะผู้เขียนได้รับมอบหมายหน้าที่จากท่านอาจารย์ทรงพล เจตนาวณิชย์ ผู้อำนวยการสถาบันเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส.) ซึ่งเป็นทั้งหัวหน้าและเป็นครูของผู้เขียนให้จัดกระบวนการเรียนรู้ให้กลุ่มน้องๆ เหล่านี้ เป็น "กระบวนการเรียนรู้ เพื่อไปสู่เป้าหมายชีวิต"
ก่อนหน้านี้ผู้เขียนได้ยินมาบ่อยๆ ว่า "เด็กๆ สมัยนี้ ไม่ค่อยมีเป้าหมายชีวิต...เรียนไปวันๆ" ในเบื้องต้นหลังจากที่ได้สัมผัสกับกลุ่มเด็กๆ ต้องขอบอกว่าส่วนน้อยเท่านั้นที่เรียนแบบไม่มีเป้าหมายชีวิต ขอบอกว่าเด็กส่วนใหญ่มีเป้าหมายชีวิต แต่จะชัดเจนบ้าง ไม่ชัดเจนบ้าง ก็ว่ากันไปตามแต่ละคน หน้าที่ของผู้เขียนที่จัดกระบวนการเรียนรู้(โดยมีท่านอาจารย์ทรงพล คอยเป็นพี่เลี้ยงกระบวนการอยู่ข้างหลัง) แต่ละครั้งก็เพื่อให้น้องๆ ได้ทบทวนเป้าหมายชีวิต เรียกว่าตั้งเป้าหมายไว้ข้างหน้าก่อนแล้วค่อยย้อนมาดูว่า กว่าหรือก่อนจะไปสู่เป้าหมายนั้นจะต้องมีวิธีการอย่างไร ตัวเองมีอะไรอยู่ จุดอ่อนจุดแข็งในตัวเอง จุดที่จะต้องปรับปรุงแก้ไข จุดที่ต้องพัฒนามีอะไรบ้าง แล้วต้องใฃ้เครื่องมืออะไรในการเดินไปสู่เป้าหมายนั้น...
