เบื่อ ง่วง เซ็ง เครียด หว่ะ
ซุ้มเสียง สีหน้า อาการ เป็นสิ่งที่เราสามารถประเมิินผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้ระดับหนึ่ง สำหรับกิจกรรมที่เป็นการประชุมเชิงปฏิบัติการ แบบวิชาการ 60%
เมื่อมีเหตุการณ์อย่างนั้นเกิดขึ้น ในฐานะ "กระบวนกร" อย่างผมจะทำอย่างไร?
โดยเฉพาะกับนิสิตนักกิจกรรมที่ไม่ค่อยคุ้นชิน กับกิจกรรมที่ออกทางวิชาการมากพอสมควร กิจกรรมที่ต้องใช้ สมองซีกซ้ายอย่างหนัก ตรรกะ เหตุผล วิชาการ แสดงความคิดเห็น อภิปราย ถกเถียงเพื่อหาจุดร่วม
นี้ไม่ใช้กิจกรรมออกค่าย บำเพ็ญประโยชน์
นี้ไม่ใช่กิจกรรมแบบกีฬาส่งเสริมสุขภาพ อย่างที่น้องๆคุ้นชิน ทำแล้วสนุก ทำแล้วมันส์ ทำแล้วไม่เครียด
คำตอบสำหรับผมจากประสบการณ์น้อยๆ คือ
1.หยุด พัก และทบทวน ใช้หมายเหตุ : กำหนดการนี้อาจเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม
2.เริ่มใหม่ ด้วยการทำความเข้าใจกันอีกครั้ง ว่า เรามากันทำไม เพื่ออะไร ทำไปทำไม เราเป็นใคร เราสำคัญอย่างไร เรามีค่าต่อ for all
-พวกเราคือ คนมันสมอง "key person"
-พวกเราต่างก็ทำเพื่อสถาบันที่รักแห่งนี้ มมส
-พวกเราทำเพื่อทุกคน for all เพื่อรุ่นน้องๆต่อไป
-พวกเราจะถูกจาลึกชื่อไว้เป็นประวัติศาสตร์ มมส ว่าสิ่งอันมีค่าที่เกิดขึ้นนี้ มาจากความเครียด ความเหนื่อย ความเบื่อ ความเซ็ง จากน้ำพักน้ำแรงของพวกเราทั้ง 34 ชีวิต
3.ใช้เครื่องมือ DAR : During Action Review วางแผนใหม่ด้วยการมีส่วนร่วมของผู้เข้าร่วม
4.ก่อนเข้ากระบวนการใหม่ คุยนอกเรื่องไปเรื่อยเปื่อย ชิวๆ สนุกสนาน
เฮ้ยชีวิตผมผูกพันกับสถาบันอันมีคุณแห่งนี้ (มมส) มาครึ่งหนึ่งของชีวิตผม ให้ที่เล่นกีฬา ให้การศึกษา ให้ที่ทำงานมีเงินเดือนใช้
ผมไม่เคยท้อต่อการพัฒนาสถาบันแห่งนี้ ถึงจะเครียด เหนื่อย เบื่อ เซ็ง เหมือนเด็กๆนิิสิตบ้างเหมือนกันในบางเวลา ถอยบ้างหนึ่งก้าวแต่เดินต่อไปอีกหลายก้าว (เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง)
ร่วมกู่สร้างสรรค์พัฒนา มมส ต่อไปนะครับ ขอบคุณทีมงานจากกองกิจการนิสิต พี่ยะ พี่เจี๊ยบ และทีมศูนย์พัฒนาและประกันคุณภาพ น้องหนึ่ง น้องไหม น้องเต้ และน้องนุช ที่ร่วมกันเป็นกระบวนกรในการจัดประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อจัดทำ คู่มือประกันคุณภาพภายในองค์กรนิสิต กรณี มมส. ณ เขื่อนอุบลรัตน์ จ.ขอนแก่น เมื่อ 8-9 มีนา 53 ที่ผ่านมา ส่วนขากลับ เราแวะเยี่ยม ผู้ใหญ่ถาวร และผู้ใหญ่มาร์ติน แห่งหมู่บ้านคำปลาหลายด้วยครับ
ขอบคุณนิสิตที่น่ารักทุกคนนะครัีบ...เจอกันเมื่อชาติต้องการ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์พระธาตุนาดูนคุ้มครอง น้องๆทุกคนครับ
ถ้าไม่ชัดเจน ก็ไปถาม คุณ....ต่อนะครับ
จงทบทวนเจ้าของ (self refection) อยู่ตลอดเวลา หาข้อเสีย จดบันทึก และปรับปรุงแก้ไข เหมือนเคล็ดวิชาประกันคุณภาพ
1.เขียสิ่งที่จะทำ
2.ทำตามเขียน
3.ตรวจสอบสิ่งที่ทำ
4.ปรับปรุงแก้ไข
ชีวิตทำงานมันเครียดกว่าชีวิตการเรียนและการทำกิจกรรมในขณะเป็นนิสิต อีกหลายเท่าตัวครับ
สวัสดีค่ะ *^__^*
แหม่ๆ นชดีนะที่มีเซนเซอร์ตรงต่ มันดูเหมือนจะได้ไม่ช่วยอะไรเลยอะพี่แจ็ค อิอิ
สนุกนะคะ แต่ที่ภาพแสดงออกมาแบบนั้นมันแค่ช่วงเวลาหนึ่งที่ได้ใช้ความคิดมากเกินไปเท่านั้นเองงง
แล้วเวลานั้นดันไปตรงกับเวลาหลังอาหารที่เด็กกำลังโต๊โตอยากพวกหนูเนี้ยต้องนอนพักด้วย เอิ๊กๆๆๆ
ผลก็เลยออกมาเป็นตามที่ภาพออกมาไง อิอิอิ
ถึง คุณน้อง พิชชา
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสัปดาห์หน้าผมต้องไปไหนรึเปล่า จำได้คุ้นๆ
สบายดีมั้ยคับ ไปอยู่เมืองเหนือ
to น้องดิว
น้องดิวเป็นเด็กที่มีพลังมากครับ สมแล้วเป็นนักกิจกรรมที่ดี ของ มมส.
เล่นเป็นเล่น คิดเป็นคิด ทำอะไรทำจริง พี่เห็นแววครับ
พัฒนาตนเองต่อไปนะครับ
เรียน และ ทำกิจกรรม คู่กันไปครับ สู้ๆๆ
เรียน พี่กัมปนาท
เข้ามาให้กำลังใจค่ะ การทำงานมีมันอิสระที่จะตัดสินใจนะคะ แต่อยู่ภายใต้กรอบที่กว้างขวางพอสมควร (สภาวะปัจจุบัน)
แตกต่างจาก
การเรียน ซึ่งโดนบังคับให้อยู่ในกรอบ ทุกระเบียบนิ้ว เหนื่อย หน่าย ไม่เคยสบายเลย "คิดก็ต้องอยู่ในกรอบ การทำก็ต้องอยู่ในกรอบ" ทำงานจำเป็นที่สุด คือ ความถูกต้อง และถูกใจของผู้เป็นครู
การทำงาน ในภาวะปัจจุบัน คุณมีสิทธิ์ที่จะคิด จะก่อร่าง และสร้างสรรค์ ท่ามกลางผู้คนที่กำลังให้ความสนใจในตัวคุณอยู่ และท่ามกลางเครื่องวัดความแกร่งของเรา คือ "อุปสรรค"แต่มันก็อาจจะ "กดดัน" บ้าง แต่ท่านก็ได้ทำในสิ่งที่ท่านคิด ท่านฝัน ผิดกลับอีกหลายคนที่เค้าคิด เค้าฝัน และทั้งที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่เค้ายังไม่มีโอกาส "โผล่หัวขึ้นให้มันพ้นโคลนตม สุดท้ายก็ถูกปลา ถูกเต่ากินจนหมด เหลือเพียงความว่างเปล่า" ท่านต้องทำใจค่ะ เพราะท่านคือความหวังขององค์การ แต่ยังไงก็สู้ๆๆ นะจ๊ะพี่ชาย
สวัสดีครับพี่แจ็ค
ขอบคุณครับเวทีสำหรับการพัฒนาตนเอง
ใช่ครับพวกเราคือ "key person" ซึ่งต้องมีทุกสภาวะอารมณ์
เป็นกำลังใจให้กับพี่พี่ทีมงานทุกคนนะครับ
มอน้ำชีแห่งนี้ที่เรารัก