อ่อนแอ
เพื่อนที่พบระหว่างทางสายลำปางคนหนึ่ง..บังเอิญได้มีโอกาสวิสาสะกัน พอสมควร เขาชมผู้เขียนว่า เก่งนะ ผ่านความทุกข์ยากความผิดพลาดมาโดยไม่ท้อถอยที่จริงก็เถียงในใจเหมือนว่าไม่จริงที่จริงแล้วจริงๆเลยคือ.....อ่อนแอ....มากกก
หัวใจดั่งหินผา แกร่งท้าทายความเหน็บหนาว
พายุกรูเกรียวกราว มิรานร้าวเพราะแรงลม
ยืนหยัดแม้โดดเดี่ยว ไร้คนเทียวท่องมองชม
ผงาดนิ่งแม้ทุกข์ตรม ยินคำชมว่าเก่งจริง
แต่..โถใครรู้บ้าง ความอ้างว้างร้ายกาจยิ่ง
กัดกร่อนใจไม่ไหวติง ในความนิ่ง ใจเป็นโพรง
ยับยุ่ยดั่งธุลี เป็นผงคลีละเอียดโล่ง
นอกดูแกร่ง ในเป็นไพรง รอวันโคลงล้มครืนคราง
ไร้สิ้นความแข็งแกร่ง ไร้น้ำแรงสิ้นใยยาง
ไร้รักโอบใจร้าง ประสานทางรอยลางเลือน
มีไหมสักใจหนึ่ง รำลึกถึงส่งยิ้มเยือน
มอบใจให้เป็นเพื่อน เตือนใจแกร่ง แข็งดั่งเดิม
แวะมาให้กำลังใจค่ะ...สู้ต่อไปนะคะ เวลาจะช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นค่ะ