สวัสดีครับ
วันนี้ขอนำเสนอสาระหนังเกาหลีเกี่ยวกับสำนวนที่น่าสนใจ ที่เป็นคำพูดของพระเจ้าชอยรีที่ทรงกล่าวตักเตือนกับลูกสาวองค์หญิงลาฮี ที่เป็นองค์รัชทายาท

ผู้ปกครองต้องไม่ใช่เป็นแค่ผู้พูด แต่... ต้องเป็นผู้ฟัง ผู้ปกครองที่แท้จริงยิ่งต้อง ใช้หัวใจฟังมากกว่าหู แม้แต่สัตว์ยังรู้จักใช้หูไปรับฟัง แต่คนที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์หญิง กลับพูดและทำตามใจ ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง

ข้อคิด : การเป็นนาย เป็นหัวหน้า เป็นผู้นำ ไม่ใช่ใครก็เป็นได้ การเป็นได้เป็นผู้นำ เพราะความอยาก(แต่ไม่มีความสามารถ) เป็นเพราะไม่มีใครอยากเป็น หากได้บุคคลแบบนี้ได้มาเป็นผู้นำ ที่ใด บ้านเมืองใด หน่วยงานใด ที่เหล่านั้นน่าจะมีปัญหา มีความความเสี่ยง รวมถึงยากที่จะประสบความสำเร็จ หรือเจริญรุ่งเรืองได้
การเป็นหัวหน้าไม่ใช่ว่า ต้องการได้อะไรแล้ว ต้องได้เสมอไป
การได้ใจจากลูกน้อง การเข้าใจถึงความต้องการลูกน้อง การคิดถึงใจเขา ใจเรา เป็นภาระอย่างหนึ่งที่พึงกระทำสำหรับผู้ที่จะมาเป็นหัวหน้า เป็นผู้นำ
และอีกตอนที่ จามุกซึ่งเป็นอาจารย์ของจามอง ได้สอนเรื่อง ชะตาชีวิต

ชะตาคนเรา เหมือนเส้นด้ายตรงและขวาง ที่ถักทอเกาะเกี่ยวกัน ถ้าลิขิตฟ้าเป็นเส้นแนวตรง กิเลสตัณหาของคน ก็คือเส้นด้ายแนวขวาง ดังนั้นทุกสิ่งบนโลกไม่ได้เกิดจากชะตาทั้งหมด และไม่อาจที่จะสมดังปรารถนาทั้งหมดได้
เศร้าเกินจะดูต่อไปได้
โหดร้ายกับความรักนักหนา
ข้อคง..ข้อคิด..จับไม่ได้เลย ..แงๆๆๆ
ขอบคุณสำหรับข้อคิดที่ดี ๆ ที่อาจารย์มอบให้ ชอบมากค่ะ ปกติแล้วไม่ค่อยมีเวลานั่งดูซักเท่าไหร่
เรียน คุณพิชชา และคุณครู ป.1
ตอนจบเศร้า ชีวิตก็เป็นอย่างนี้แหละครับ
เรียนรู้ความเศร้า เพื่อเอาชนะความเศร้า
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม ครับ
เรียน คุณอันธิกา
ดูละคร ดูตัวเรา ดูสิ่งรอบข้างที่เปลี่ยนแปลง เรียนรู้ เพื่อปรับตัว เพื่อเข้าใจ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม ครับ
ก่อนที่จะเป็นนาย เรามักศึกษา เรียนรู้จุดอ่อนของนาย รู้ทุกอย่าง เคยคิดว่าหากเราเป็นนายแล้วจะไม่ทำ
แต่ เมื่อได้เป็นนายแล้ว ความคิดเปลี่ยน พฤติกรรมเปลี่ยน มองโลกแคบลง ผลประโยชน์ส่วนตนเป็นหลัก มีหวาดระแวงต่างๆนานา
เรียน คุณสงวน
ความคิดเปลี่ยน คนเปลี่ยน อุดมการณ์เปลี่ยน เกิดจากปัจจัยหลายอย่าง
การใช้สติ ปัญญา หลักธรรมะ ความตั้งใจที่จะเอาชนะกิเลส เป็นหนทางหนึ่งที่เป็นผู้นำที่ดีได้
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม ครับ
ขอบคุณค่ะ เป็นอาหารสมอง ข้อคิดดี ๆ แบบนี้ ทำให้เรามีสติ และเข้าใจคน (ไม่ได้ดูหนัง แต่มาเอาข้อมูลดีๆ)ค่ะ
ได้ยินเขาบอกว่า
๑.หัวหน้าจะต้องเป็นผู้ฝึกสอน มิใช่ผู้สั่งการ เพื่อการมีส่วนร่วม
๒.หัวหน้าต้องเป็นนักฟังที่ดี เพื่อรับรู้ความในใจลูกน้อง
๓.หัวหน้าต้องเป็นนักเล่าเรื่องที่ดี เพื่อจูงใจให้ใครๆ เห็นพ้องด้วย
๔.หัวหน้าควรเป็นคนที่มีอารมณ์ขัน สร้างบรรยากาศการเรียนรู้
๕.ผู้นำมีบทบาทสำคัญต่อความสำเร็จหรือล้มเหลวขององค์กร โดยเฉพาะกับสภาวะความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วในปัจจุบัน การตัดสินใจเพื่อความอยู่รอดขององค์กร
แต่ไม่ค่อยได้ยินเรื่องคุณธรรม จริยธรรม เท่าไหร่ เขาบอกว่ามองเป้าหมายเป็นหลัก
ส่วนจะใช้วิธีไหนอีกเรื่องหนึ่ง ...
สวัสดีค่ะ อาจารย์
เป็นอีกคนที่รู้สึกว่าหนังเรื่องนี้เศ้รามาก แต่ก็ดูจนจบ
สวีสดีค่ะ คุณพิชชา และคุณครู ป.1
*แต่เสียดายจังตอนจบแสนเศร้า T_T
-ดิฉันว่าหนังเรื่องนี้ มีเศ้รามากและโหดร้ายกับความรัก อิอิ ต้องกับจามองนะ เพราะเราลุ้นจามองกะโฮดง
ก็มีอยุู่ 2ตอน คือ ตอนพระเอกไปตามเจ้าสาวกลับโกคูรยอ แบบไปแบบเจ้าชาขตกยาก ถูกพ่อทำร้าย ไม่เหลือมาดเจ้าชายเลย
แล้วถูกนางเอกปฏิเสธ นางเอกก็น่าสงสารมาก จนสุดท้ายเพื่อช่วยทั้งบ้านเมืองและช่วยพระเอก จึงไปถือศีลเป็นธิดาเทพถือว่า
ได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว กับอีกตอนหนึ่งคือ ตอนที่พระเอกแต่งงานกับลาฮี พอถึงตอนจบ ดูเหมือนดีนะคะ
อย่างน้อยก้ได้มาเจอกันอีกครั้ง ได้มีโอกาสพูดกันอีกครั้ง แม้หลังจากนั้นจะไมไ่ด้พูดกันอีกเลยตลอดกาล
หนังโหดมากกับความรักของทั้งคู่ก็ 2 ตอนนี้ล่ะ แต่ตอนจบก็โหดกับคนดูอีกครั้ง ด้วยคำพูดของนางเอกที่ว่า
ข้าจะขอไปเกิดเป็นแท่ท่านจะรักท่านมากๆ ท่านไปรักลาฮีเถอะนะ มันจะเศร้าอะไรได้ตลอดกาลนะ หนอ
จะว่าไปแล้วหนังเรื่องนี้ ก็มีข้อคิดเยอะมากค่ะ อย่างที่อาจารย์ให้ข้อคิดมา เห็นด้วยเลยค่ะว่า เหมือนองค์หญิงลาฮีจะได้คิดในเรื่องนี้ น้อยกว่าเรื่องความรัก อันนี้ไม่ใช่จะปรักปรำเธอนะคะ
เรื่องนี้มีความรักของพ่อแม่ แฝงอยูู๋ด้วยเยอะเหมือนกันนะคะ เช่นพระเจ้าแทมูชินกับองค์ชายโฮดง
ทั้งเรื่องเหมือนทำร้ายพระเอกมาตลอด แต่ก็ทำไปด้วยคนเป็นพอ่ที่ต้องการเห็นลูกเป็นมหาราช อยากให้ลูกเข้มแข็ง
จึงเหมือนผลักไสลูกไปตายอยู่บ่อยๆ คงเพราะรู้ดีว่าลูกไม่มีใครเลยนอกจากตัวเอง และไม่ต้องการให้ลูกอ่อนแอ
สุดท้ายยังให้ไปตัดหัวนางเอกดูโหดมาก แต่ก็คงต้องการให้ลูกได้เลือก ได้ชั่งใจตัวเองดูว่าต้องการอะไรกันแน่
สุุดท้าย โฮดง ที่บอกว่าจะฝึกกระบี่เพื่อฆ่าญาติตัวเองได้ และตอนนั้นใครๆก็ชื่นชมกับความคิดนี้ของเขาว่าเข้มแข็ง
แต่สุุดท้าย ก็แพ้ใจตัวเอง นางเอกก็เลยใช้ทีเผลอนี่แหละฆ่าพระเอกไป นางเอกที่ไม่เคยคิดว่าจะฝึกกระบี่เพื่อฆ่าใคร
ยกเว้นเพื่อป้องกันตัวเอง กลับต้องทำอย่างนัั้น ( เพราะรักประชาชนชาวนังนัง ดูไม่น่าเชื่อนะ มันเหมือนกับว่าเหตุผลอ่อน
แต่อาจเพราะว่ารัก พ่อ แม่ ได้ข้อมุูลจากแม่ ว่าการกู้บ้านเมืองมันลำบาก และตนเองเคยฆ่าชาวนังนังด้วย จึงทำให้ความรักชาติ
มันเกิดขึ้นได้แม้ได้อยู่ในนังนังเพียงน้อยนิด ถ้าคิดได้คิดเป็นก้ดูเหมือนไม่ต้องได้รับอะไรจากผู้อื่นมากมายก็สามารถให้ผู้อื่นมากมายได้ ) แม้ดูพ่อจะโหดร้าย ทำไมไม่ปล่อยให้ทั้งสองรักกัน พระราชา จำเป็นต้องทอดทิ้งลุกตัวเอง เพื่อลูกอีกหลายแสนคนในแผ่นดิน ถ้าโฮดงรักจามอง พระเจ้าแทมูชินก็มองไปไกลแล้วว่า ต่อไปอะไรจะเกิดขึ้น การครอบครองนังนัง ทั้งหมดย่อมเป็นไปไมไ่ด้ แต่จะพูดจะอธิบายลูกอีกก็คงจะโหดร้ายกับลูกมากไป จึงลูกเลือกเองก้แล้วกันว่าจะเอาอย่างไร อยู่หรือตายเลือกเอา ที่จริงพระเอกก็คงจะสุดท้ายก็ต้องฆ่านางเอกนั่นแหละ นั่นคือเลือกแล้ว แต่ด้วยความที่อยากเห็นเจ้านานอีกสักหน่อยนี่แหละ
ก็เลยต้องตายไปด้วยกัน พ่อก็คงเสียใจภายหลังเพราะรักโฮดงที่สุด ตอนหลังพระเจ้าแทมูชินก็ได้กลายเป็นคนบ้าสงครามไป
ความรักของพระเจ้าชอยรีต่อจามอง ความเจ็บปวดของพ่อที่ต้องทอดทิ้งลูกสาวเพื่อลูกอีกสามแสนคน ไม่สามารถตั้งลูกสาวขึ้นมาเป็นองค์หญิง ไม่อาจปกป้องลูกได้ จนสุดท้ายต้องไปเป็นธิดาเทพจึงรักษาชีวิตรอดได้ ธรรมดาแล้วพระเจ้าชอยรีไม่เชื่อเรื่องเทพ แต่เมื่อจามองไปเป็นธิดาเทพกลับเหมือนความคิดเปลี่ยนไป จนลาฮีไม่พอใจ แต่หากจะว่าไปแล้วบางทีพระเจ้าชอยรีก็อาจไม่เชื่อนางร้อยเปอร์เซนต์ถึงนิมิตเหล่านั้น แต่เพราะนางคือลูกสาวจึงยอมรับฟังและไม่กลัวว่า พวกเทพจะทำไปเพื่ออำนาจเพื่อประโยชน์ตน ในตอนสุดท้ายก่อนตายได้เรียกจามองเพราะพระองค์อาจเสียใจและต้องการบอกว่าเชื่อแล้ว แต่เรื่องนิมิตนั้น
ก้ยากแก่การนำมาเป็นตัวกำหนดเรื่องชาติบ้านเมืองร้อยเปอร์เซนต์
พระมเหสีเอกกับ ความรักลูก ต่อจามอง อยากให้ลูกสาวเป็นคนดีในอุดมคติ ให้น่งตัดใจจากคนรักเสีย แม้ลูกจะบอกว่าแต่งงาน
แล้วนะ แต่เพื่อประชาชนที่ตายไปหลายหมือนคนเพื่อพ่อที่กู้ช้านเมืองมาลำบาก ลูกต้องตัดใจเสีย นางจะปลื้มมมากยามจามอง
ช่วยบเานเมืองได้ในแต่ละครั้ง กับลาฮีลูกรักนางก็อยากหใ้สมหวังในความรัก มีความสุขมีคนคอยปกป้องดูแล ช่วยให้ลุกได้สมหวัง และให้ความมั่นใจว่าแม่รักลุกไม่เสื่อมคลาย ลูกคนนี้ต้องเลี้่ยงดุด้วยความรักเท่านั้นถึงจะอยู่รอดได้ สุดท้ายยังไปตายด้วย
จามองลูกสาในอุมคติ เกิดมาเลือดพ่อ เลือดแม่ดี เจ้าคงเอาตัวรอดได้
วังจาชิล เพื่อให้เจาได้งดงามดุจแพรไหม แม่ยามเป็นคนบาป ฆ่าทุกคน และแม้ไม่เชื่อโฮดงเลย แต่ด้วยกลัวว่าในชีวิตนี้
ลุกสาวจะต้องอยู่คนเดียวจึงยอมเชื่อ
ทั้งหมดเป็นโศกนาฏกรรมอันจเกิดจากความรักเป็นหลักเลยนะคะ แม้ว่าจะมีความริษยาอะไรตามมามากมาย
เป็นรักที่มากเกินไปของแต่ละคน พระเจ้าแทมูชินรักโฮดงมากจนไม่ยอมรักใครแม้แต่พระมเหสีแม่เลี้ยงจนทำให้นางเกลียดโอดง
ไปเลยทั้งๆที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก โฮดงทั้งๆที่คงรักพระมเหสีแต่ความรู้สึกว่าแม่ไม่รักและไม่อาจตัดพ้อแบบแม่แท้ๆได้จึงทำให้เก็บเป็นความทุกข์ไว้เรื่อยมา จนจามองเห็นความทุกข์นั้น
สรุปว่า ทุกคนมีความรักส่วนตัวและความรักชาติของตนเองติดตัวอยู่ทุกคนและเมื่อยืนอยู่คนละฝั่งความรักก้ไม่อาจเกิดได้
ทุกคนจึงดูพกพาความเจ็บปวดติดตัวกันไป ลาฮีดูเหมือนจะข้ามพ้นความรักชาติให้เหลือเพียงความรักระหว่างบุคคลได้
นางจึงดูเหมือนไม่ต้องเจ็บปวดมีความรักอันยิ่งใหญ่แต่มันความรักที่ยิ่งใหญ่จริงหรือความงมงาย หรือเป็นเพราะนางไม่กล้าพบเจอความเจ็บปวดแบบคนอื่น แต่นางก้ดูว่างเปล่ากับทางเลือกนั้น ในขณะที่คนอื่นๆที่เลือกรักชาติกลับดูมีความนับถือตัวเองติดตัวไปในชาติหน้า จามองกล่าวว่า ชีวิตคนเราจะต้องการแต่รสหวานได้อย่างไร คนอื่นมีชีวิตที่ขมกว่าท่านตั้งมากมาย
แม่ของท่านก้เคยได้ให้ท่านชิมรสหวานแล้ว หากท่านจะต้องกินรสขมบ้างไมไ่ด้เชียวหรือ นี่แหละชีวิตและข้อคิดที่จะพาคนเรา
ให้พ้นไปจากความเศร้า. ละครเรื่องนี้เจ็บปวดได้ใจ เหมือนปิ่นที่ปักอกจามองเลยมาตั้งแต่เกิด อย่างไรอย่างนั้นเลยค่ะ
คนดู ต้องหาทางเอาปิ่นออกจากอก แบบนี้ล่้ะค่ะ ////
ความจริงแล้วคนเราสามารถมีความรักได้ทั้งสองแบบไปพร้อมๆกันได้ ชีวิตไม่โหดร้ายอะไรขนาดนั้น เพียงใช้ความเข้าใจ
ลดทิฏฐิมานะลง เห็นอกเห็นใจในความเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทุกอย่างก็จะดีเอง (หวังว่า)