หลายๆคนมักจะพูดว่าพรุ่งนี้เราอาจไม่มีลมหายใจ

40 ปีที่ยังมีค่า...

 

 

เพื่อนพ้องน้องพี่หลายๆท่านคงยังไม่ทราบว่าหมูจ๋าอายุเท่าไหร่ก็ไม่ให้ทายหรอกค่ะแต่อยากจะบอกอย่างภาคภูมิใจว่า..40 ปี..แล้วจ้า เอ๊ะนี่เราเมาหรือติงต๊อง ไม่หรอกคือแค่อยากจะพูดถึงวันเวลาที่ผันผ่านมาถึง 40 ปีน่ะค่ะ ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันนะว่าตัวเองจะเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาก็มากมายถึงแม้จะเป็นลูกคนสุดท้อง แต่ชีวิตก็ใช่ว่าจะราบรื่นไร้อุปสรรค ลูกคนเล็กใครๆก็เอาอกเอาใจเป็นที่รักและหวงแหนของทุกๆคน  แต่การเรียนและการงานไม่มั่นคงเอาเสียเลยจริงๆ เรียนในระบบอนุบาลถึงม.3 นอกระบบม.ปลาย และเรียนป.ตรี กศ.บป. การเรียนนั้นถือว่ายากมากเนื่องจากตัวเองอ่านหนังสือไม่ค่อยจำ จึงเรียนในหลายๆระบบทำให้ต้องคอยปรับตัวเรื่อยๆ ส่วนวิชาชีพครูก็เรียนที่มจร.ลำพูน ทุกอย่างแม้จะไม่เป็นไปตามระบบโดยตรงแต่เราก็เพียรพยายามที่จะศึกษาอยู่ตลอดไม่เคยว่างเลย ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีและหลากหลาย การสอบบรรจุในยุคสมัยนี้ก็ถือว่ายากเช่นกัน คู่แข่งเยอะและยังมีรุ่นน้องรุ่นหลานอีกมากมาย หากมีโอกาสที่สอบได้ถือว่าเรานั้นสุดยอดจริงๆ แต่ก็ยังพยายามอยู่ค่ะ หลายๆคนมักจะพูดว่าพรุ่งนี้เราอาจไม่มีลมหายใจ แต่ถ้าหากว่าเรายังมีลมหายใจแล้วตื่นขึ้นมาเล่า เราจะทำอะไรบ้าง นี่เป็นคำถามติดตัวมาตลอดค่ะ แล้วหมูจ๋าก็ดำเนินชีวิตให้เรียบง่ายที่สุด ไม่เครียดกับสิ่งที่พบเห็น มองโลกในแง่ดี ตราบทุกวันนี้แม้มิได้เป็นครูสอบบรรจุ เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวปีต่อปีก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด รับผิดชอบและตรงต่อเวลา แค่นี้ก็พอที่จะได้ใจนักเรียน ผู้ปกครองรวมถึงคณะครูที่ร่วมงานกันบ้างล่ะนะ ชีวิตส่วนตัวก็ไม่หวือหวา อาจว้าเหว่บ้างแต่ก็ได้กำลังใจที่ดีจากเพื่อนพ้องน้องพี่ชาวบล็อกนี่เองค่ะ ขอบคุณกำลังใจ ความปรารถนาดี และทุกๆสิ่ง ขอให้เราอยู่อย่างสงบ คิดดี ทำดี แค่นี้ใจก็เป็นสุขและคนรอบข้างก็เป็นสุขไปด้วยจริงไหมคะ ชีวิตคนเรายิ่งมีอุปสรรคมากก็ยิ่งทำให้เราแข็งแกร่งและอดทน เข้าใจชีวิต สุขุมและไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ค่ะ 40 ปีที่ผ่านมาขอบคุณพ่อ-แม่ที่มอบร่างกายอันท้วมๆนี้แก่เรา และขอรับรองว่าจะปฏิบัติตนเช่นนี้ตลอดไปจวบจน..สิ้นลมหายใจ...

หนทางยังอีกยาวไกล...พร้อมก้าวไปด้วยใจที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยว