เหตุผลที่ต้อง เผาป่าหน้าแล้ง

"ไฟมาป่าแป่ง   ไข่มดแดงแต้ง   ผักหวานป่ง "

              ฉันต้องเผาป่า...เพราะป่าเป็นแหล่ง...อาหารที่สำคัญของฉัน,

ป่าเป็นแหล่งทำมาหากินของฉันจริง ๆ......ถ้าฉันไม่เผาฉันหากินลำบาก

หากฉันไม่เผา...คนอื่นมาแอบเผา.......ตอนที่ฉันไม่อยู่ก็ยุ่ง  เหมือนกัน

สวน...ต้นไม้...บ้าน...ของฉันก็จะโดนเผาไป  ........แล้วใครจะมาช่วยฉันละ

ฉันต้องชิง...เผาก่อน......  เพื่อเป็นแนวป้องกันไฟ

ไม่มีใครรู้ถึงความจำเป็นของฉันหรอก....ทำไมฉันถึงเผาป่า

 

             พวกอยู่ปลายน้ำ.... ตนในเมืองต่างอยากให้เราช่วยรักษาป่า..... เพื่อให้น้ำอุดมสมบูรณ์เพื่อให้สิ่งแวดล้อมที่ดี.........  แต่รู้หรือไม่ล่ะ  .......... 

ฉันจะยอมไม่เผาป่าเพื่อให้ป่าฟื้น......คืนสภาพเดิมนั้น  ต้องใช้เวลากี่ปีล่ะ... ระหว่างรอให้ป่าฟื้นฉันจะทำอาชีพอะไร...ฉันจะกินอะไร....คนในเมืองคนกรุงอย่างคุณไม่มีทางเข้าใจหรอก.................พวกคุณตราหน้าว่าเราทำลายธรรมชาติ...  มันก็แค่ปีละครั้ง...ในเขตเรา..เพื่อความอยู่รอดเท่านั้นเอง........  เราไม่ได้มีงานประจำเหมือนคุณ ท่านทั้งหลายนี่.............

            พวกคนเมืองคนกรุงไม่ใช่หรือ....ที่ทำลายธรรมชาติมากกว่าเรา....ร้อยเท่าพันทวี....  คุณใช้รถยนต์ส่วนตัว...เผาน้ำมัน....  คุณนอนห้องแอร์ใช้เครื่องใช้ไฟฟ้า......คุณปลูกบ้านราคาหลายแสน  หลายล้าน...  ต้นไม้ ...ภูเขาที่คุณระเบิดไปทำ  ทำไมไม่คิดถึงล่ะ  คุณกินข้าวเหลือ...ใช้กระดาษหน้าเดียว....และอื่นๆ อีกมากมาย......

           อยากให้เราหยุดเผา...นักใช่ใหม...... เอาเงินของพวกคุณบางส่วนมาสร้างอาชีพที่มั่นคงให้พวกเราบ้างสิ.....  สร้างแหล่งน้ำ....สร้างงาน  เพื่อให้เรามีรายได้มีพออยู่พอกิน....ไม่อดอยาก...

          แค่นี้ทำได้หรือเปล่า..............................