สองวันที่ผ่านมามีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนสหธรรมิกที่สวนโมกข์ 

ซึ่งไม่เคยเข้าไปสิบกว่าปีแล้ว

จากสิบกว่าปีที่แล้วจนถึงวันนี้ความแปรเปลี่ยนก็ต้องเกิดขึ้นบ้าง 

แต่วิถีแห่งธรรมที่หลวงปู่พุทธาสพร่ำสอนไว้ยังคงอยู่และก็คงอยู่ตลอดไป 

แต่ผู้ที่จะเดินสู่วิถีนั้นยิ่งน้อยลงทุกวัน

เดินดูธรรมชาติในป่าเขาฟังเสียงสรรพสัตว์ช่างไพเราะเสนาะใจยิ่งนัก

 ธรรมสากัจฉากับสหธรรมิกหลายเรื่องหลายราวตามประสาสมณะที่ยังเขลาอยู่

ธรรมฐิตเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งของเพื่อนสหธรรมิกหยิบมาอ่านดู

ท่านบอกจดจำไว้นานแล้วลืมไปแล้วว่าจดมาจากไหน

ธรรมฐิตอ่านแล้วจึงขอจดต่อ  แล้วนำมาลงไว้ในที่นี้

......................................................................................

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา . . . คือชีวิตเรา
สิ่งที่มีค่าที่สุดในใจเรา . . . คือหัวใจเรา
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปยกให้ใคร
อย่าเอาใจทั้งใจไปยกให้ใครคนอื่น
อย่ายกสิ่งที่มีค่าที่สุดและสิ่งที่ดีที่สุดของเราไปให้ใครดูแล

เพราะไม่มีใคร . . .ที่จะดูแลมันได้ดีไปกว่าตัวเราเอง

อย่าปิดกั้นความรู้สึกของหัวใจ

อย่าบอกว่าเกิดมาเพื่อรักคน ๆ เดียว

คนใจแคบเท่านั้น . . . ที่เกิดมาเพื่อรักคนได้คนเดียว

 เราสามารถรักใครต่อใครได้มากมาย ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก

หน้าที่ที่จะปฎิบัติต่อคนที่เรารัก
รักต่างแบบ . . . ปฎิบัติในหน้าที่ต่างกัน แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่ง . . .

คนบางคนไม่แยแสกับความรักที่เรามีให้ เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย

และไม่เห็นต้องเจ็บเจียนตาย.

ถ้าเรามั่นใจ . . . ว่าเราทำหน้าที่ให้รักนั้น เต็มที่แล้ว

อากาศ . . . ร้อนอบอ้าว ออกมายืนคุยกับแสงแดด 

อากาศ . . . หนาวขาดใจ ออกมาหาอุ่นไอลมหนาว

เราจะรู้ว่าร้อนหรือหนาว . . . ก็ต่อเมื่อเราได้สัมผัสกับมัน

ก็เหมือนความรัก . . . อยากรู้ว่ารสชาติเป็นยังไง ก็ต้องไปสัมผัสกับมัน . . .

แต่อย่าทรมานตัวเอง ด้วยการยืนตากแดดนาน ๆ หรือยืนต้านทานลมหนาว

ถ้ารู้ว่าร้อนนัก . . .ก็หลบที่ร่ม

ถ้ารู้ว่าหนาวนัก . . . ก็ก่อเตาผิง

ความรักจะไม่ทำร้ายเรา . . .ถ้าเราไม่ทำร้ายตัวเอง

ถ้าเธอรู้จักรัก  แสงแดดจะทำให้เธออุ่น

ลมหนาวจะทำให้เธอหลับสบาย......

....................................................................................

ท่านหละเคยสัมผัสกับแสงแดดและลมหนาวอย่างจริงแท้หรือยัง

ธรรมะสวัสดีขอรับ...