ภาษามือ ภาษาใบ้ ภาษาวาด

คำว่าเมืองนอก เป็นที่รู้กันว่าเป็นประเทศที่เจริญแล้ว ในหลายๆด้าน

สภาพบ้านเมือง การเป็นอยู่ การศึกษา การแพทย์ฯลฯ  แต่สิ่งที่ครูยุ

แปลกใจ เมื่อครั้งที่ไปใหม่ๆ การเรียกสรรพนามคำนำหน้า แต่ละบุคคลไม่มี จะเรียกแต่

ชื่อ เด็กเรียกผู้ใหญ่หรือผู้ใหญ่เรียกเด็ก เหมือนกัน แรกๆครูยุเขินไม่ค่อยกล้าเรียก อายุ

รุ่นปู่เรียกแค่ชื่อ แต่ก็มีคำสุภาพเหมือนบ้านเรา นายHerr นางสาวFräulein นางFrau

จะเรียกนามสกุลแทนชื่อแต่มีคำนำหน้า บางครั้งแม่สามีกับลูกสะใภ้ยืนอยู่ด้วยกัน และ

มีคนมาทัก ยังต้องถามว่า คุณเรียกใครเพราะนามสกุลเดียวกัน

            เมื่อครูยุต้องเริ่มเรียนการพูดภาษาด๊อยซ์ ตอนนั้นเหมือนคนใบ้ ภาษาอังกฤษ

ก็แค่หางอึ่ง เหมือนที่เค้าพูดกัน ก่อนอื่นก็ภาษามือหรือภาษาใบ้ และก็ภาษาวาดคือ

วาดภาพให้ดู นั้นคือครั้งนั้น และครั้งนี้ครูยุรับเป็นล่าม ให้ผู้หญิงไทยที่ไปแต่งงานที่

เบอร์ลิน รับสอนภาษาด๊อยซ์ขั้นพื้นฐาน ให้เด็กไทยที่เพิ่งไปอยู่เบอร์ลิน สอนการอ่าน

ภาษาไทยให้กับคนด๊อยซ์โดยการอัดเทป จากหนังสือไทยที่นำมาให้ และเป็นครูสอน

เด็กนักเรียนลูกครึ่งกลุ่มเด็กโต โรงเรียนรักเมืองไทย เบอร์ลิน