คือหลากถ้อยร้อยฝันที่ฉันร่าย

คือรําบายนิยามในความต่าง

มีสมหวังครื้นเครงมีเคว้งคว้าง

อักษรวางปรุงรสบทกวี

 

พึงประสงค์สืบสานกลกานท์กลอน

ใช่เว้าวอนเร่รักขายศักดิ์ศรี

เพียงจรดภาษาแห่งวาที

มิหาญกล้าอวดดีเข้าประลอง

 

กระแสธารนํ้าใจที่ได้รับ

มิเคยคิดเปลี่ยนปรับเป็นจองหอง

ต่างนิมิตซ้อนสุมต่างมุมมอง

เพื่อสนองคารมให้สมจริง

 

อาจสะกิดรู้สึกสํานึกใด

แต่มิใช่หมายข่มให้จมดิ่ง

เพื่อทํานองเสนาะหวังเพราะพริ้ง

ล้วนแต่สิ่งจินตนาวิชากลอน

 

ฉันจะร่ายจินตนาให้สาสม

แต่ไร้ปมผูกมัดเพื่อกัดกร่อน

ตราบแต่นี้จะดับผองซับซ้อน

สิ้นอาวรณ์ว้าวุ่นให้ครุ่นคิด

 

จะโศก-สุข..ยิ้มเยาะหัวเราะร่า

หรือนํ้าตารินหลั่งเพราะพลั้งผิด

สรรพบทวิถีแห่งชีวิต

ขอลิขิตผู้เดียวมิเกี่ยวใคร

 

คือหลากถ้อยอารมณ์โลกสมมุติ

เหมือนสวมชุดบทละครเล่นตอนใหม่

ย่อมแตกต่างเรื่องราวเพื่อก้าวไกล

มิหมายใจหมายสื่อว่าถือดี

 

ทุกจังหวะเส้นสายปลายปากกา

พรรณนาทอถักเป็นสักขี-

เพื่อโยงใยอักษรผ่านกลอนนี้

หาได้มีจริตอันคิดคด

 

ยังน้อมใจวันทาคารวะ

ทุกทักษะกลอนกานท์ที่จารจด

เคารพผู้ประพันธ์ที่กลั่นพจน์

มิเคยลดสักน้อย..รอยศรัทธา

                        กิ่งไผ่...ใบหลิว