ตั้งแต่ได้สมัครเข้ามาเป็นสมาชิกของ gotoknow.org ข้าพเจ้าก็ได้สร้าง blog ของตนเอง ไว้หลาย blog หนึ่งในนั้น คือ blog ที่ชื่อว่า "มุมขายฝัน" เนื่องจากว่าข้าพเจ้าเป็นคนที่ชื่นชอบเรื่องของบทกวีต่างๆ รวมทั้งการแต่งบทกวี ดังนั้นข้าพเจ้าจึงรวบรวมเอาบทกวีที่ข้าพเจ้าชื่นชอบและได้แต่งไว้ มาลงที่blog ปรากฏว่า มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งได้แวะมาทักทายข้าพเจ้าและส่งบทกวีเพราะๆ แลกเปลี่ยนกับข้าพเจ้า ประกอบกับช่วงนั้น
เกิดอารมณ์เหงาๆก็เลยโป๊ะเชะกับภาษากวีที่สละสลวยในกวีบทนั้น เรื่องมีอยู่ว่า
…...ฟางกับหมอก……..
อันสายลมแลเวลาหาคอยไม่
คนอยู่ไกลยังห่วงเราหรือเปล่าหนอ
ฤาว่ามีเพียงเราที่เฝ้ารอ
ดุจหมอกล้อปลายฟางแล้วจางไป
…...ฟางกับหมอก……..
อันสายลมแลเวลาหาคอยไม่
คนอยู่ไกลยังห่วงเราหรือเปล่าหนอ
ฤาว่ามีเพียงเราที่เฝ้ารอ
ดุจหมอกล้อปลายฟางแล้วจางไป
หรือลมหลอกให้หมอกล้อพอถลำ
ฟางยังจำสายหมอกหยอกให้ไหว
ความชุ่มฉ่ำยังกำซาบอาบทั่วใจ
ละอองใสฟางยังจำทุกค่ำคืน
ถึงวันนี้ที่ขาดหมอกมาหลอกล้อ
ฟางยังรอหมอกใสด้วยใจฝืน
อย่าทิ้งฟางให้ซานซมล้มทั้งยืน
ปล่อยฟางกลืนความอ้างว้างกลางท้องนา
ลมเอย..วานช่วยบอกสายหมอกหน่อย
ว่าฟางคอยถามทวงด้วยห่วงหา
แม้วันเดือนเลื่อนลับดับเวลา
ยังตั้งตาให้หมอกย้อนเหมือนก่อนเคย....
หรือลมหลอกให้หมอกล้อพอถลำ
ฟางยังจำสายหมอกหยอกให้ไหว
ความชุ่มฉ่ำยังกำซาบอาบทั่วใจ
ละอองใสฟางยังจำทุกค่ำคืน
ถึงวันนี้ที่ขาดหมอกมาหลอกล้อ
ฟางยังรอหมอกใสด้วยใจฝืน
อย่าทิ้งฟางให้ซานซมล้มทั้งยืน
ปล่อยฟางกลืนความอ้างว้างกลางท้องนา
ลมเอย..วานช่วยบอกสายหมอกหน่อย
ว่าฟางคอยถามทวงด้วยห่วงหา
แม้วันเดือนเลื่อนลับดับเวลา
ยังตั้งตาให้หมอกย้อนเหมือนก่อนเคย....
