ขณะที่ก้าวเดินไปข้างหน้า ผมเคยตั้งหน้ามองไปเสียสุดไกล แต่ความจริงที่สุด ผมพบเพียงภาพเบลอ ๆ กับการคิดปะติดปะต่อที่ไม่รู้จบ รู้สึกปวดหัว สับสนวุ่นวาย

          วันหนึ่งเห็นเด็กข้างทาง  หัวเราะชอบใจ  สนุกสนานกับการดูใบไม้ใบหญ้า  ถกเถียงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ผมมีความสุขนะ แต่เป็นความสุขที่เด็กกลุ่มนั้นทำให้เกิด 

          แล้วทำไม   ผม   ไม่ทำให้มันเกิดด้วยตัวเอง

          สุข  สำหรับคนสายตาสั้น ๆ