ตนแลเป็นที่เพึ่งแห่งตน
"ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา"
"ของที่ใช้ไปแล้วจะให้คงสภาพอยู่และดำเนินอยู่ย่อมเป็นไปไม่ได้"
ชีวิตของสังสารวัตร วนเวียน ไม่รู้เท่าไร เกิดแล้วตาย ตายแล้วเกิดไม่รู้เท่าไร
ฉันใด จิต ย่อมรับรู้เรื่องราวมากนับไม่รู้เท่าไรเช่นกัน การที่จะขัดเกลากิเลศ
เพราะเนื่องยังมีอวิชชา อยู่ย่อมเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย...ที่จะขัดเกลากิเลศให้เบาบางลง ฉะนั้น
ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน ย่อมแสวงความดับทุกข์ที่เกิดจากเหตุ นั้นได้
แต่อิทธิบาท 4 และ พละ 5 ย่อมต้องมากพอจนเข้าถึงซึ่งพระนิพาน...
ก็จะข้ามทะเลทุกข์ไปได้
สวัสดีค่ะ
ทุกอย่างต้อง เห็น ก่อนใช่มั๊ยคะ จึงจะยึดเป็นที่พึ่งได้.. เห็น ด้วยตา ด้วยใจ ด้วยความคิดพลังทางบวก ขอบคุณค่ะ..
ขอบคุณครับ
ทุกวันนี้ยังต้องหมั่นฝึกจิตอยู่เลยคะ
ขอบคุณนะคะ