ลูกสั้น-ลูกยาว

 

1.
นักกอล์ฟที่เก่งทั้งหลาย
คือผู้ที่สามารรถตีลูกกอล์ฟได้ดีและแม่นยำ
คือสามารถตีลูกให้ไปลงถูกที่ถูกทาง
ตีได้ดีทั้งลูกสั้นและลูกยาว
โดยเฉพาะการพัตต์-ซึ่งจริงๆแล้วคือสกอร์หรือคะแนนครึ่งหนึ่งของเกมส์ทั้งหมด

นักกอล์ฟสมัครเล่นฝีมือเลวอย่างผม
ชอบมุมานะที่จะไดรฟ์ลูกช็อตแรกให้ไกลและแม่นยำ
ซึ่งส่วนมากกลับกลายเป็นตีเปาะแปะไปไม่ได้ระยะ-ไม่แม่นยำ
ตกน้ำหรือหายเข้าป่าเป็นว่าเล่น
และแทบไม่เคยซ้อมลูกสั้นเช่นการชิพหรือพัตต์เลย

จังหวะดีๆตีลูกมาใกล้ๆกรีน กลับตีลูกข้ามกรีนไปมาซะงั้น
เรียกว่าขึ้นเตียงไม่ได้ เสียสอกอร์ปล่าวๆ....
พอลูกมาจ่อๆปากหลุมก็ขาสั่นมือสั่นพาลพัตต์ไม่ลงซ้ำเข้าไปอีก

2.
เร็วๆนี้ผมในฐานะ HRD Officer ได้รับมอบหมายให้เตรียมจัดการฝึกอบรมเชิงลึก
เพื่อให้งานด้านวิศวกรรมมีความรู้ความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้น
เรียกว่าเป็นแผนและหลักสูตรภาคบังคับเลยทีเดียว
(รู้สึกดีนะครับที่จะได้ทำงานแบบนี้...)

วันดีคืนดีผมเข้าสำนักงานไปยื่นเอกสารเบิกเบี้ยเลี้ยงกับงานธุรการ
เอกสารตกหล่นขาดๆหายๆ ไม่ราบรื่น..เพราะไม่เข้าใจระเบียบ
ไปๆมาๆเพื่อนๆด้วยกันก็มีปัญหาทำนองนี้ เอกสารถูกตีกลับไปกลับมา
เจ้าหน้าที่ด้านธุรการก็ปวดหัว ถึงกับเปรยๆมาว่า..
ผมไม่เข้าใจการระบบการทำงานของพี่..พี่ก็ไม่เข้าใจระเบียบการทำงานของผม..
ทำไมเราไม่หาเวลามานั่งพุดคุยเรื่องง่ายๆของงานแต่ละคน เพื่อจะได้เข้าใจ
และขจัดปัญหาเล็กๆน้อยๆแต่เป็นอุปสรรคยิ่งใหญ่ของการทำงานร่วมกัน...

ผมจึงได้คิดว่า นอกจากรู้ลึกแล้ว
เราจำเป็นต้องรู้กว้างด้วย...
หากแต่ละคนเก่งกาจสามารถ
แต่ไม่รู้ไม่เข้าใจเรื่องง่ายๆว่าเพื่อนข้างๆเป็นอย่างไร...
การทำงานก็คงจะสำเร็จลุล่วงลำบากเหมือนกัน...

 

3.
ทุกวันนี้ลูกยาวผมยังสั้น!
และลูกสั้นผมกลับเดินทางยาวเกินเหตุ!!

ความรู้สึก-เหมือนกับตัวเองไม่ค่อยรู้อะไรเลย
ทั้งๆที่ผ่านมา 40 กว่าฤดูร้อนแล้ว...เฮ้ออออ..