ข้าพเจ้าตื่นนอนตอน6 โมงเช้า ทั้งๆที่ไม่อยากตื่นสักเท่าไหร่ ลุกจาเตียงด้วยความงัวเงียแบบสุดๆ รีบอาบนำแต่งตัวเพื่อให้ทันรถออกตอน7 โมงเช้าที่หน้าสหกรณหอพัก นั่งรถไปที่วัดธรรมกาย จ.ปทุมทานี หลับตลอดทางเลย  พอได้ถึงที่วัดแล้วเหมือนกับเราได้มาอยู่ในที่ๆมันมีความสุขมากเหมือนเคยมาอยู่นานแล้ว หลังจากนั้นก็ไปพบกับพระอาจารย์หลวงพี่เอ็ม ท่านเทศน์สนุกมากไม่เบื่อหรือหลับเลย ท่านให้พวกเรานั่งสมาธิกัน ข้าพเจ้าเป็นคนที่นั่งสมาธินานไม่ได้รู้สึกเมื่อย(ข้าพเจ้าปวดหลังมานานแล้วเลยนั่งท่าขัดสมาธิได้สั้นมาก) รู้สึกอึดอัด ทนไม่ได้ แต่พอหลวงพี่ให้นั่งสมาธิแบบในท่าที่เรานั่งสบายที่สุด ข้าพเจ้าก็เลยเอาหลัดชิดกำแพงเหยียดขาเต็มทีแบบว่าสบายสุดๆแต่ข้าพเจ้าไม่ได้แอบหลับนะ ข้าพเจ้ารู้สึกว่า เฮ้ย!! เราก็นั่งสมาธิได้นิ นานด้วย ไม่รู้สึกอึดอัด เมื่อยในท่าที่เขานั่งกัน ข้าพเจ้าเลยคิดว่านั่งสมาธิมันไม่จำเป็นหรอกนะว่าจะต้องนั่งให้ถูกท่าคือขัดสมาธิแต่เราก้สามารถนั่งในท่าที่เน่งแล้วสบายได้มันก็จะส่งผลให้ตัวเราสบาย ใจเราสบาย จิตเราก็สบายด้วยทำให้เราสามารถสงบได้เร็วขึ้นมากด้วย หลังจากนั่งสมาธิเสร็จก้ได้ไปถวายสังฆทาน สิ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจมากก็คือ เด็กๆและวัยรุ่นมาทำบุญกันมาก ครอบครัวแต่ละครอบครัวก็พาลูกหลานตนเองมาทำบุญเห็นแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นและเป็นการฝึกฝนให้เด็กรักในพระพุธทศาสนา แล้วก้ได้ถวายโคมมาฆประถีปซึ่งโคมนี้จะถวายกันในวันมาฆบูชา หลังจากที่ถวายโคมเสร็จ ก็ไปฟังเทศน์กับหลวงพี่เอ็มต่อ ท่านเทศน์สนุกมากไม่เบื่อเลยและยังได้ข้อคิดมาเตือนสติตนเองอีก กรทำบุญใน1วันเมื่อทำบุญแล้วจะไม่ทำทานปล่อยสัตว์ได้อย่างไร พวกเราก็เลยไปปล่อยปลาที่วัดมะขาม ซึ่งเป็นวัดที่ปล่อยปลาเป็นประจำกันอยู่แล้ว ตลอดทั้งวันที่ข้าพเจ้าได้ทำกิจกรรมต่างๆไป ข้าพเจ้ามีความสุขกับสิ่งเหล่านั้นมาก และให้ความสุขผลบุญไปยังคนที่เรารัก เจ้ากรรมนายเวร คนที่คิดไม่ดี ญาติที่ล่วงลับไปแล้วและกับมาก็ยังเอาบุญมาฝากเพื่อนๆอีก ซึ่งเป็นของฝากที่ข้าพเจ้าไม่ได้จ่ายเงินเลยแต่จ่ายด้วยกำลังศัทธาในพระพุทธศาสนาซะมากกว่า