เป้าหมายเพื่ออยากมาอยู่ใกล้คุณพ่อ-คุณแม่และ“รักบ้านถิ่นเกิดเมืองนอน จิตใจอาวรณ์ไม่เสื่อมคลาย”

เป้าหมายกับการเดินทางของชีวิต (เรื่องเล่าจากรายทาง)

      ตั้งแต่มาจาก กทม.เมื่อปี 2547 จนถึงปัจจุบันเป้าหมายเพื่ออยากมาอยู่ใกล้คุณพ่อ-คุณแม่เพราะมาทำงานที่ปัตตานีระยะทางจากปัตตานี ไปนครศรีธรรมราช ประมาณ 300 กว่ากิโลเมตร เกือบจะ 400 กิโลเมตร ก็ไปหาคุณแม่ช่วงหน้าเทศกาล เช่น ไปทำบุญปีใหม่  ไปทำบุญวันสงกรานต์ เพื่อไปรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ ไปช่วงเทศกาลเดือนสิบ ไปทำบุญคุณพ่อที่เสียชีวิตแล้ว กลับไปบ้านไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหน เพราะคุณแม่คอยห่วงใยตลอด บางครั้งเพื่อนๆนัดไปออกเดท ก็ไปบ้างเป็นบางครั้ง จะไปเที่ยวที่ไหนๆก็คอยน้องชายที่อยู่ กทม.มาหาเพื่อรับไปเที่ยวทั้งครอบครัว

      คิดว่าคงทำหน้าที่ครูผู้สอนตรงนี้ให้ดีที่สุดเพื่อพัฒนาเด็กและเยาวชนของชาติ เพื่อส่วนรวมโทรไปหาคุณแม่เกือบทุกวันเพื่อคุณแม่จะได้มีกำลังใจ เดือนเมษายนสงกรานต์ที่จะถึงนี้ว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านเพื่อไปเทศกาลสงกรานต์ไปรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ

       ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดบ่อยครั้งเพราะอยู่ไม่ไกลนักไม่เหมือนครั้งที่อยู่ กทม. กว่าจะได้กลับบ้านเป็นปี-สองปีถึงจะได้กลับ ตั้งแต่เป็นสมาชิกโกทูโนเจอผู้สนใจบางท่านส่งอีเมล์ผ่านมาทางเวปโกทูโนก็ดีใจเป็นธรรมดา ที่คอยรับใช้ เช่น ได้แต่งเพลงมาร์ชให้โรงเรียนวัดใดยาว ตอนที่บอกว่า “รักบ้านถิ่นเกิดเมืองนอน จิตใจอาวรณ์ไม่เสื่อมคลาย” ทำให้เพลงนี้ปลูกฝังเยาวชนเพื่อให้รักบ้านเกิดเมืองนอนของตน เป็นแนวคิดของท่านผ.อ.โรงเรียนวัดใดยาวเป็นแนวคิดที่ดีมากๆขอชื่นชมด้วยความจริงใจ  บางครั้งผู้สนใจอีเมล์มาขอความช่วยเหลือเพื่อตอบกลับเกี่ยวกับการเรียน-การสอนวิชาภาษาอังกฤษก็เยอะค่ะ ผู้เขียนดีใจที่ได้ให้วิชาเป็นวิทยาทานกับผู้สนใจถึงแม้ว่าไม่ได้เรียนจบวิชาเอกภาษาอังกฤษแต่มั่นใจในสายเลือดและความสามารถในการสอนภาษาอังกฤษเพราะทางครอบครัวชอบและเก่งภาษาอังกฤษกันทุกๆคนค่ะ แต่อาศัยวิชาโทเพื่อสอนภาษาอังกฤษเรียนภาษาอังกฤษมาประมาณ 14 เล่มและก็ได้อาศัยประสบการณ์ที่สอนมานาน 10 ปีประกอบกับการใฝ่รู้ ใฝ่เรียน  แลกเปลี่ยนเรียนรู้และรักภาษาอังกฤษเป็นชีวิตจิตใจ เป็นเรื่องเล่าจากรายทางที่อยากจะบอกความในใจค่ะ