บันทึกนี้ ผู้เขียน ขอใช้ชื่อว่า "ปราชญ์ชาวบ้านผู้ไร้วุฒิการศึกษา แต่ไม่ไร้ปัญญา" มาเล่าสู่กันฟังเพื่อเป็นข้อคิดของการที่เป็นผู้ไร้การศึกษา (ไม่ได้จบวุฒิการศึกษาระดับปริญญา แต่สามารถมีปัญญาในการดำเนินชีวิตบนโลกใบนี้ได้จนประสบผลสำเร็จในชีวิต) โดยผู้เขียนได้อ่านในหนังสือ "คนดลใจ" ของสำนักงาน ก.พ. มีดังนี้... ลุงประยงค์ รณรงค์ คือ ปราชญ์ชาวบ้าน ผู้มีวุฒิการศึกษาเพียงชั้น ป.4 แต่ได้รับการยอมรับจากสังคมและนานาประเทศว่า เป็นผู้นำทางปัญญา ในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน เพื่อสร้างคน สร้างชุมชนให้เข้มแข็ง ตามแนวพระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว นำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาพัฒนาคน ลุงประยงค์ รณรงค์ จะบอกใครต่อใครเสมอว่าตนเองไม่ใช่นักวิชาการ ไม่มีวุฒิการศึกษาใด ๆ เพียงแต่เป็นนักเรียนรู้ ที่ใช้การทำลองและปฏิบัติจริงด้วยตนเอง จนแน่ใจในองค์ความรู้และประโยชน์ที่ได้ ก่อนจะให้แนวทางปฏิบัติกับชาวบ้านคนอื่น ๆ แม้วันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ชีวิตของลุงประยงค์ รณรงค์ ก็ไม่เคยแม้แต่เสี้ยวนาทีที่จะหยุดเรียนรู้ ยังคงมุ่งมั่น ทุ่มเท สั่งสมภูมิปัญญา เพื่อเป็นแสงนำทางในการพัฒนาคน พัฒนาชุมชน ด้วยวิถีแห่งภูมิปัญญาท้องถิ่น "ผมจบแค่ ป.4 แต่ผมใช้ทั้งชีวิตเพื่อการเรียนรู้" ซึ่งทำให้ผู้เขียนคิดและขอสรุปว่า "คนเรารู้ทฤษฎีได้ แต่หาประสบผลสำเร็จได้ไม่ นอกเสียจากเรานำทฤษฎีที่เราได้รับรู้จากหนังสือ ตำรา หรือการทดลองหรือปฏิบัติจริงด้วยตนเอง นำมาบูรณาการเพื่อให้เป็นองค์ความรู้ และนำไปปฏิบัติให้ได้ผลสำเร็จจริง ๆ นั่นแหละที่เรียกว่า การประสบผลสำเร็จในการทำงาน" เพราะเรื่องบางเรื่อง เราเก่งแต่ทฤษฎีแต่ในภาคปฏิบัติหาได้เป็นไปในทางทฤษฎีไม่...
