สวัสดีจ๋า ฉันน่ะดีใจมากที่ได้เจอ “เพื่อนจ๋า” ในโกทูโน...ซึ่งก็โมเด้นสุดๆเมื่อเทียบกับพวกเราๆ...
“เพื่อนจ๋า” ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียนป.ตรี คหกรรมศาสตร์ด้วยกัน...
สมัยก่อนโน้น(2530)เราเป็นเด็กคหกรรมฯ กระจอกมากๆ(เดี๋ยวนี้ก็เปลี่ยนชื่อที่เก๋ไก๋เป็นคณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์)
เมื่อเทียบกับคณะอื่นๆไม่ว่าจะเป็นเด็กวิศวะหรือบริหาร...เราก็เหมือนยายเชย เน้อว่ามั๊ย…
เสื้อกีฬาสีของเราก็สีชมพูบานเย็น เด็กเกษตรฯก็เรียกเราว่า “คุณนายบานเย็น”...
ไม่มีหลักสูตรสอนคอมพิวเตอร์ในคณะเรา...ตอนนั้นพี่ชายฉันเรียนเอกคอมฯที่วค.สวนสุนันท์ฯ..(สมัยนี้เป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏ...ไปแล้ว)
ฉันอยู่หอพักกับพี่ชายที่ตลาดเทเวศน์แถวๆตลาดแตงโม ซึ่งปัจจุบันก็เปลี่ยนไปแล้ว...แต่ฉันก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นนานมากแล้ว...ฉันเป็นโรคเบื่อ...กทม.น่ะ ไม่อยากไปเลยถ้าไม่จำเป็น...
พูดถึงเรื่องการใช้คอมฯ พี่ชายฉันให้ฉันไปเรียนพิเศษวิชาคอมฯ แต่ฉันก็บ่ายเบี่ยงไม่อยากเรียน...ว่างๆก็เล่นแต่เกมส์...เพราะฉันคิดว่าฉันเรียนทางด้านอาหารฯไม่เห็นมีความจำเป็นจะต้องใช้คอมฯเลย...(ฉันแอบเถียงในใจ)...
และแล้วฉันก็ไม่เรียนเพราะไม่อยากเรียน...จนจบป.ตรี ฉันก็ใช้คอมฯได้เฉพาะเล่นเกมส์เท่านั้น เมื่อมาทำงานที่แรกที่บริษัทชาร์ปฯ ฉันทำงานด้านการส่งเสริมการขาย (พูดเสียหรูเชียว)...แปลก็คือ เป็นครูสอนทำอาหารให้กับลูกค้าของบริษัทฯ นั่นเอง...เห็นมั๊ยว่าไม่ได้ใช้คอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย(ฉันเถียงในใจอีกครั้ง)
เมื่อฉันต้องเปลี่ยนงานมาทำงาน ด้านวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารทะเลแช่เยือกแข็งเพื่อส่งออก...
ฉันจำเป็นจะต้องใช้คอมฯ...และนึกถึงคำพูดของพี่ชาย ฉันพูดกับตัวเองว่ารู้อย่างนี้ฉันไปเรียนคอมตั้งแต่สมัยอยู่กทม.ก็ดีสิน่ะ...มาตอนแก่สมองไม่ค่อยเดินเลย.เฮ้ย...ชีวิตแสนเศร้า งานประจำก็ท่วมหัวทุกวี่วัน...จะเอาสมองที่ไหนไปจำละเนี่ย...
สุดท้ายฉันก็ทำได้...ฉันทำได้จริงๆ ด้วยการเรียนจากการอ่านหนังสือคู่มือการใช้คอมพิวเตอร์...อ่านตั้งแต่เบสิกมากๆเหมือนเริ่มเข้าอนุบาลเลยทีเดียว...หลังจากนั้นฉันเริ่มหัดเขียนสูตรอาหารที่ได้จากสูตรที่ฉันทดลองปรับปรุงเองเก็บไว้ในคอมฯ
ต่อมาฉันได้รับคำแนะนำจากน้องสาวฉัน (เธอเป็นอาจารย์ มอ.ปัตตานี)
ให้ฉันเขียนลงในบล๊อกซิ...ข้อมูลจะได้ไม่หายเมื่อคอมฯมีปัญหา...ฉันลองเขียนดู
ครั้งแรกฉันเขียนสูตรซาลาเปาผ่านบล๊อกของโกทูโนให้น้องสาวฉันซึ่งอาศัยอยู่ต่างแดน...ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา...
ฉันก็เขียนบันทึกเรื่อยมาโดยการศึกษาการใช้งานgotoknow เพิ่มเติมจากการอ่าน...
คู่มือการใช้งานgotoknow
“เพื่อนจ๋า”เราไม่แก่เกินเรียนหรอกน่ะ ฉันไม่เคยอายที่จะบอกใครว่าฉันไม่รู้...
เราแก่แล้วหรือนี่! ... และที่บ่นมาวันนี้ฉันขอจบแค่นี้น่ะ... อยากจะบอกว่า “ฉันดีใจที่พบเธอในโกทูโน...น่ะเพื่อนจ๋า” รักจ๊ะ...นารี
บันทึกนี้ฉันต้องขออภัยท่านผู้อ่านท่านอื่นๆด้วยน่ะค่ะ ที่ฉันต้องเขียนบันทึกถึงเพื่อนฉันผ่าน บล๊อก ต้องขอขอบคุณที่ท่านทนอ่านจนจบ...อิอิ...แต่ถึงอย่างไร ก็ขอให้ทุกท่านมีความสุข สุภาพแข็งแรงน่ะค่ะ
♥สวัสดีค่ะ♥
พี่หนูรีเริ่มแก่
แต่กอว่ากอแก่แล้วค่ะ เพราะยายลาย
ตัวเล็กจังเลยน่ะค่ะพี่หนูรี
เออ ใช่เลยพี่หนูรี เวลาก็เจอพี่หนูรีก็จะมีสูตรขนม มายั่วน้ำลายบ่อย ๆ
ว้า ว่าตัวเองแก่ แล้ว พี่ล่ะ จะแก่ขนาดไหนล่ะเนี่ย!
พี่หนูรีแก้ให้แล้วน่ะตัวใหญ่ขึ้น...ยาย&ตา จะได้ไม่ลาย...นี่ก็เข้าข่ายว่าเริ่มแก่ คริ๊ๆๆๆๆ
ว้า...ต้องขออภัยที่ทำให้พี่ดาว สะเทือนใจ คริ๊ๆๆ ไม่แก่หรอกค่า...แค่พอเริ่มเท่านั้น 555
ชอบจังเลยค่ะประโยค "ฉันไม่เคยอายที่จะบอกใครว่าฉันไม่รู้" และ " ไม่มีใครที่แก่เกินเรียน"
เห็นด้วยมากๆคะ ถ้าเรามีใจรักและสนใจในสิ่งที่ทำจริงๆ
ชอบอ่านเรื่องที่คุณหนูรีเขียนนะคะ....แต่แสดงความรู้หรือความคิดเห็นเกี่ยวกับอาหารไม่ได้เลย
(ไม่มีฝีมือ+พรสวรรค์)5555
พรรณาได้ดีมาก
ขอบคุณ
สวัสดีค่ะหนูรี อ้าวคิดว่าหนูรีเพิ่งเรียนจบน่ะเนี่ย อิ อิ แต่ไงก็ แก่ไม่แก่อยู่ที่หัวใจ
อย่างที่ใครๆ ชอบเอ่ยไงคะ Young at Heart ... so Young Always at my Heart *5 5
อ่านนิยายส่วนตั๊ว ส่วนตัวด้วยคน
ไม่มีใครแก่เกินเรียนค่ะในโลกปัจจุบันนี้
สวัสดีค่ะคุณต๋อย
ถึงอย่างไรก็ต้องขอบคุณน่ะค่ะ...แสดงความคิดเห็นเรื่องอาหารไม่ได้ก็ไม่เป็นไร มาอ่านแล้วฝากชื่อ(ทิ้งร่องรอย)ไว้ก็พอใจแล้วจ้า...ขอบคุณมากๆๆๆ
ขอบคุณค่ะ ที่ทนอ่านเรื่องคนเริ่มแก่พรรณาความหลังจนจบ ...อิอิ
ก็เพราะไม่อยากแก่ค่ะ...แค่พอเริ่มเท่านั้น คริ๊ๆๆ เพิ่งจบค่ะ เมื่อปี 2532 นี้เอง...เรียนจบเร็วไปหน่อย 5555
Young at Heart ... so Young Always at my Heart
•ไม่เป็นไรค่ะ...เป็นส่วนตัวที่เปิดผายได้...มันเป็นเรื่องที่อยากเล่า เข้าข่ายว่าเริ่มแก่ค่ะ
มาแว้วๆๆๆ....มาแล้วจ๊ะ.....สำลัก...10ที....กระแอมอีก3.... คนแก่เอ้ยเริ่มแก่....อิอิ...เอาเป็นว่าเริ่มจะสาวน้อย.....กะเค้าว่างั้นเถอะ แอบมาอ่านกันเยอะเลยเนอะ....ช่วงนี้เก็บคะแนน...เด็กๆส่งงาน.....ช้ามากๆ วันสอบยังส่ง.....ทำไงได้ครูก็ต้องรอ...ต่อให้...วันสุดท้ายก็ต้องรอ....หักคะแนน..ไม่ตรงเวลาบ้างเล็กน้อยสัก10-20 ช่วงนี้นักเรียนสอบ...ครูก็ทำคะแนนไปตามระเบียบต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก..ไม่อยากให้พลาด....จงจานเด็กๆๆ พร่ำเรื่องงานซะมากมายสงสัยเก็บกด...อิอิ คงเว้นไปสักพักนะ....ค่อยมาท่องgotoอีกรอบ... อ้อ..ยายแก่เอ้ยสาวน้อยที่ไหนมาเล่าความหลัง...สมัยเอาะๆๆ...อายจัง..ตอนเรียนโดนอาจารย์ บิดด้วย..อ.หมอนนะ... แต่ยังไงก็รักคิดถึง....อาจารย์และเพื่อนเรียนราชมงคลทุกคน....บุญนำพาให้นารีกะเราได้เจอะกันทางเน็ต.... ว่าแต่ต้องทำบุญด้วยอะไรที่ทันสมัยมากเลยจริงๆ....คิดเอง( อะไรดีละ) ส่งขนมมาให้กินมั่งดิ......น้ำลายไหลกันทั้งgotoนารี...ยั่วกิเลสคนอื่นๆมันบาปนะยะ..... ล้อเล่น.........................รักเพื่อนเสมอนานเท่านาน จ๋าคนเดิม ถ้าให้เราไปเรียนคอมแบบล้ำลึกคงไม่ไหว...เอาเป็นว่า..แค่มีgotoคุยกับเพื่อนแบ่งปันเนื้อหาและเรื่องราวดีๆ มีhi5ไว้ตอบปัญหาหัวใจให้นักเรียนและศิษย์เก่าพอหายคิดถึงก็ โอเค....แล้วละนะ.... รักนารี
มาแล้วเหรอ...ฉันคิดว่าจะต้องเป็นแม่สายบัวเสียแล้ว...เรียนคอมฯเหรอ ต้องหายเวลาว่างๆอ่านแล้วทำตามหนังสือ แล้วจะจำจนทำได้เอง ดีกว่าด้วย คนอื่นสอนเรา เราไม่ค่อยเข้าใจ...ส.ว.ส.ย (สูงวัยสอนยากสอนเย็น) อิอิ....