ก้าวแรกลูกเขาจะต้องออกจากอ้อมอกเราจากบ้านที่เคยอยู่กับพ่อและแม่ เพื่อเดินทางไปเรียนต่อยังมหาวิทยาลัยจิตใจเขาจะว้าเหว่ เราต้องไปส่งเขาตั้งแต่วันรายงานตัว มอบตัว รวมทั้งดูสถานที่เรียน ที่พักนะครับ กำลังใจให้ลูกนะครับ
คุณพ่อให้กำลังใจช่วยลูกเสมอ
ณ.ปัจจุบันทั้งคุณพ่อและคุณแม่ ต้องทุ่มเทเวลาให้กับลูกมากๆหน่อยนะครับ เพราะสังคมสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวเราทุกวันนี้มันเปราะบาง หากจะพูดง่ายๆก็คือมันอันตรายมากเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเรื่องความปลอดภัยทั้งในบ้าน นอกบ้าน แม้กระทั่งในโรงเรียน ในมหาวิทยาลัย เคยมีข่าวในสื่อมวลชนมาแล้วก็มากมาย ซึ่งอาจจะรวมถึงการให้ความรู้แก่ลูกด้านการมีความรักในวัยเรียน การคบเพื่อนในวัยเรียน รวมทั้งเราจะเรียนอย่างไรถึงจะมีอนาคตที่ดี การใช้จ่ายเงินอย่างประหยัด ล้วนแต่ต้องให้คำแนะนำแก่ลูกทั้งสิ้นนะครับ
การให้กำลังใจแก่ลูกเป็นสิ่งสำคัญ ลูกก็ต้องการความรักความห่วงใยจากพ่อและแม่ ยิ่งเราเคยเลี้ยงให้การดูแลเขามาตั้งแต่ตั้งท้อง วัยเล็ก วัยเข้าสู่ประถม มัธยม จนเข้าสู่มหาวิทยาลัย หรือวิทยาลัย เราเคยเลี้ยงและดูแลเขาแบบไหน อาจจะมีบางท่านที่เคยเลี้ยงลูกด้วยการใช้เงิน เมื่อเขาโตขึ้นก็ต้องระวังมากเป็นพิเศษเพราะเขาจะใช้ชีวิตด้วยเงินทั้งสิ้น บางท่านก็สอนลูกให้มีคุณธรรมจริยธรรม การประหยัด รู้คุณค่าของเงินรู้จักสิ่งดีและชั่ว ทั้งนี้ก็จะอยู่ที่การบ่มเพาะของครอบครัวโดยเฉพาะคุณพ่อและคุณแม่ สมาชิกในครอบครัวเป็นปัจจัยสำคัญ ต่อการดูแลเลี้ยงลูกในปัจจุบัน
ผมจะขอแนะนำสักนิดสำหรับท่านคุณพ่อคุณแม่ที่ลูกกำลังเตรียมตัวเข้าสู่รั้วมหาวิทยา ต้องคิดเสียว่า ก้าวแรกลูกเขาจะต้องออกจากอ้อมอกเราจากบ้านที่เคยอยู่กับพ่อและแม่ เพื่อเดินทางไปเรียนต่อยังมหาวิทยาลัยจิตใจเขาจะว้าเหว่ เราต้องไปส่งเขาตั้งแต่วันรายงานตัว มอบตัว รวมทั้งดูสถานที่เรียน ที่พักนะครับ กำลังใจให้ลูกนะครับอย่าลืม อย่าปล่อยให้เขาไปกับคนอื่นหรือไปกับเพื่อนๆเท่านั้น เขาจะเกิดการขาดความอบอุ่นจากครอบครัว
ในระยะแรกเขาจะต้องพบกับเพื่อนๆรุ่นเดียวกันก็คือน้องใหม่ และรุ่นพี่ๆ รวมทั้งครูบาอาจารย์ และสถานที่ใหม่ด้วย สำคัญที่สุดก็คือการปรับตัวในสังคมการศึกษาอันนี้แน่นอน หากประสบการณ์ข้อคิดดีๆที่ลูกเราเขาเคยได้รับกับครอบครัว จะช่วยเขาได้มากเลยทีเดียว แต่ขณะบางสถานการณ์เขาก็จะต้องเรียนรู้พบปะสิ่งใหม่แทบทั้งสิ้น ช่วงนี้ยิ่งสำคัญที่เขาต้องการกำลังใจจากคุณพ่อและแม่ บางท่านส่งลูกเข้าหอพักแล้วปล่อยเลยกลับไปประกอบอาชีพเพื่อหารายได้ส่งลูกเรียนต่อไปก็มี ลูกก็จะขาดความอบอุ่น
ที่แท้จริง ในระยะแรกเราต้องตามไปให้กำลังกับลูก คอยติดตามความก้าวหน้าของการปรับตัวด้าน การอยู่กับเพื่อนๆ กับรุ่นพี่ และครูบาอาจารย์ รวมทั้งดูด้านการเรียนควบคู่กันไป ในระยะแรก
เมื่อการเรียนผ่านไประยะหนึ่ง เทอมที่หนึ่งผ่านไป เทอมที่สองมาถึง และเทอมที่สองก็ผ่านการสอบปลายภาคไปเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราไปรับลูกเรากลับบ้านในช่วงปิดภาคเรียนของปีที่หนึ่งและเตรียมตัวเรียนในปีที่สองต่อไป
พ่อสังเกตดูเมื่อลูกกลับบ้าน มีสิ่งที่ประทับใจ และความภูมิใจของพ่อแม่และทุกคนในครอบครัว ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ลูกเราความคิด พฤติกรรม ของเขาเปลี่ยนแปลงพัฒนาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน เขากล้าแสดงออก พูดจามีเหตุมีผล รวมทั้งมีการออม รู้คุณค่าของเงิน เขามีการใส่ใจเรื่องสุขภาพ อาหารการกิน การออกกำลังกาย รวมทั้ง การเล่นดนตรีไทยอย่างต่อเนื่อง(นี่เป็นเพียงประสบการของผมเท่านั้นเองครับ)
จึงนับได้ว่าครูบาอาจารย์ มีความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาบุลากร นักศึกษาของหน่วยงานให้มีประสิทธิภาพและคุณภาพนั่นเองสถานศึกษาแห่งนี้ก็คือ วิทยาลัยพยาบาลทหารอากาศ กรมการแพทย์ทหารอากาศ เป็นหน่วยงานองค์กรที่มีคุณภาพในด้านการพัฒนาบุคลากรระดับแนวหน้าไม่แพ้มหาวิทยาลัยอื่นๆเลยนะครับ
เขียวมรกต 21 กพ.53
ไม่ว่าลูกจะอายุเท่าไหร่
...พ่อย่อมเห็นลูกเป็นเด็กอยู่เสมอ
...
สวัสดีครับท่านเขียว แวะมาเยี่ยมครับ
นานแล้วที่คิดถึง......