การพูดของเราทำให้ภาษาอังกฤษเพี้ยนจริงเหรอ

          เมื่อ weekend ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปเที่ยวพัทยาและสัตหีบพร้อมกับครอบครัว  ในวันที่เดินทางกลับได้แวะให้ลูก ๆ ลงเล่นน้ำทะเลที่ใส สะอาด สวยงามที่หาดนางรำ  อำเภอสัตหีบ  หลังจากทานข้าวเสร็จ นั่งเล่นรอลูก ๆ ก็เลยไปซื้อกาแฟสดมาดื่ม  ทำให้ได้ยินแม่ค้าขายกาแฟสดพูดกับฝรั่งชาวอังกฤษที่จะเอาเงินแบ็งค์พันจ่ายค่ากาแฟร้อนว่า "No have" ความหมายก็คือแม่ค้าไม่มีเงินทอนให้เธอ  เราก็ไม่ได้สะดุดใจอะไรเพราะได้ยินบ่อย ๆ และยังมีอีกหลาย ๆ คำที่ได้ยินมาไม่ใช่แต่  "No have" คำเดียว  เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านได้อ่านหนังสือชีวจิต ฉบับที่ 271 ปักษ์หลังเดือนมกราคม 2553 ท้ายเล่ม ซึ่งเป็นคอลัมม์ของอาจารย์สาทิส  อินทรกำแหง ที่เขียนถึงเรื่องการพูดภาษาอังกฤษแบบนี้พอดี  ก็เลยนำมาเสนอให้หลายคนได้อ่านและรับรู้ หรือมีคำอื่นที่น่าสนใจมากกว่านี้  คนไทยเราชอบพูดภาษาฝรั่งตามแบบของไทย ไม่ว่าจะเป็นคนในสมัยเก่า หรือสมัยปัจจุบันก็นิยมนำภาษาฝรังมาพูดทำให้ภาษาของเขาเพี้ยนไป  เช่นคำว่า

          -ชาเย็น  Tea Cold

          -น้ำข้าว  Water Rice

คำพูดต่อไปนี้ อาจารย์สาทิส  ได้มาจากการพูดของพ่อท่านจุฬบุปผโก  วัดศรีทวี  อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช  คือคำว่า

          -น้ำปลา  Water Fish

          -นกเป็ดน้ำ  Bird Duck Water

          -น้ำกะทิทุเรียน  ท่านก็พูดออกสำเนียงใต้เป็น  น้ำที่เรียน  Water At Learn

          -ท่านไม่ฉัน  You Not I

และมีอีกสามประโยคที่พ่อท่านได้พูด  อยากให้ทุกท่านที่เข้ามาอ่านได้ร่วมสนุกด้วย  ลองแปลคำพูดของพ่อท่านดูหน่อย  จะได้มีส่วนร่วมในการโพสเข้ามาอ่าน

         1."Will Eat Rice Boil Silk?"

         2."Grasp Box Will Eat Now Eat Together Good Silk ?"

         3.The Teacher Have Moon Town

หมายเหตุ

         อาจารย์สาทิส ได้อธิบายคำว่า Grasp คือ จับ หรือ กำแน่น ๆ  Box แปลว่า หีบ หรือลัง  ดังนั้น Grasp Box ท่านอาจารย์ได้แปลว่า  กำลัง

          Thank you everybody to enjoy these sentenses.