วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 53 มีงานเลี้ยงส่งนักศึกษาประสบการณ์วิชาชีพครูมหาวิทยาลัยมหาสารคามที่โรงแรมไหมไทย ผมนั่งรอเพื่อนที่ล็อบบี้ชั้นล่าง จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถือกล่องมาด้วยผมก็นึกว่าเขาเดินมาใช้เรื่องอะไร ที่ไหนได้เขาบอกว่าให้เก็บไว้ ผมมองดูข้างในกล่องเป็นพระพุทธรูปหลวงปู่ศรี วัดผาน้ำทิพย์ขนาดเท่ากับกระปุกออมสิน เขาคงเป็นเจ้าของโรงแรมเขาบอกว่ามอบให้สมนาคุณลูกค้าที่มาใช้บริการ แต่เขาไม่ได้ให้คนอื่นอีกนะ คนก็เดินผ่านมาตั้งเยอะ หรือว่าเราโชคดีที่มานั่งตรงนั้นพอดีแต่วันนั้นผมแต่งชุดสูตรไปพอดี ขอให้ผมโชคดีผมก็ดีใจแล้ว แค่ผมขับรถวันละร้อยสี่สิบกิโลเมตรไม่เป็นอะไรผมก็ถือว่าผมโชคดีแล้วล่ะ ทำยังได้ก็มีบ้านอยู่ไกลที่ทำงาน อยากจะย้ายก็ไม่รู้ว่าจะต้องจ่ายเงินให้ใครบ้าง ก็อย่างว่าไม่มีเงินก็ไม่ได้ย้ายเขียนย้ายทุกปีเพราะเราเป็นครูน้อยธรรมดานี่