ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานนัก.....เมืองกับป่า

ปลาไหล..อยู่ในรู...ปลาทูอยู่ในเข่ง...ปลาไหลอวดเก่ง..อะๆๆ..จะทะเลาะกับปลาทู...เป็นเพลงที่เราร้องเล่นกันเมื่อเป็นเด็ก...ตอนนี้ชักจะเป็นไม้ไกล้ฝั่งไปกันทุกที(เฮอๆๆร้องไม่ออกแฮะ)...เมื่อเช้านี้ยายธีกินปลาทูที่ซื้อมาเมื่อสามวันก่อน...เข่งละสิบบาท..(ตลาดนัดหินดาษ)ตัวกระติ้วติดเข่ง..สองตัวสิบ...เทียบกับปลาทูที่ซื้อในเมืองเมื่ออาทิตย์ก่อน..ตัวโตเท่าฝ่ามือ...ราคาทอดแล้วเก้าสิบบาทยังไม่ได้ทอดหกสิบ..ตัวย่อมลงมาอีกหน่อยสามสิบ...เข่งละสิบบาทไม่มี...มีแ่ต่ยี่สิบ...(จะกินหรือไม่กินแอบถามตัวเอง)...ปลาทูตัวเล็กๆทอดให้เหลืองซะหน่อย...กินกับข้าวต้มๆให้เละนิดๆ..น้ำปลา(แท้นะเขาเขียนไว้ที่ขวดฮ่าๆ)พริกขี้หนูเม็ดเล็กที่ไม่ใช่กระเหรี่ยงน่ะ(ไม่ใช่ชาตินิยมนะอย่าเข้าใจผิด)พริกเม็ดเล็กเผ็ดอร่ิอยเป็นพริกขี้หนูสวนเขาว่ากันอย่างนั้น....เรานั่งกินกันอย่างทึ่งนิดๆเพราะคิดถึงความหลังครั้งเด็กๆ...เล่าให้ตาฟังว่า..บ้านในกรุงสมัยหนึ่งยังเป็นสวน..บ้านมีระเบียง..ชานให้นั่ง...แม่จับลูกนั่งกระโถนบนระเบียงบ้าน..ยัดจานข้าวไว้ให้ในมือ...ข้าวคลุกปลาทูใส่น้ำปลา(แท้หรือเปล่าไม่รู้)...กินทุกวัน...ยายโอ่งวันนี้กินข้าวกับอะไร...กินกับปลาทู..ยายโอ่งของคนข้างบ้านคือยายธีวันนี้..อิอิ........(...ที่เขียนๆมานี้มาบัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่านิยามนี้..ปลาไหลกับปลาทูทำไมทะเลาะกัน....ปลาทูก็ตายนึ่งอยู่ในเข่ง...ทำไมปลาไหลถึงอวดเก่ง..จะทะเลาะกับปลาทู)......