ได้รู้ว่าเรื่องดีๆ มีอยู่มากมาย มองเห็นระบบของการทำงานมากขึ้น

ตอนก่อนหน้านี้

วันที่ ๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓

เช้านี้อากาศดี บรรยากาศรอบตัวดูสวยงาม ช่วยให้เรารู้สึกมีพลังที่จะทำงานต่อไป ดิฉันไปรับประทานอาหารเช้าก่อนเวลา ๐๘ น. ห้องอาหารอยู่อาคารเดียวกับที่ประชุม ถูกใจที่มีน้ำต้มเปล่าให้กินกับเต้าหู้ยี้ ขอไข่เจียวเพิ่มอีกอย่าง ก็เพียงพอแล้ว

 

บรรยากาศที่พักยามเช้า

เราเริ่มต้นการประชุมด้วยกิจกรรมเบาๆ ดิฉันช่วยแจมด้วยเพลง “อ้วน อ๊วน อ้วน....” เชิญชวนผู้เข้าประชุมให้มานำออกกำลังกาย เริ่มจาก รศ.ดร.ไทย ทิพย์สุวรรณกุล อธิการบดี ตามด้วยอีกหลายคน ดร.กีร์รัตน์ พ่องาน มานำทำท่าวิดพื้น แต่เสียท่าเพราะยกตัวไม่ขึ้นสู้คนอื่นไม่ได้ เรียกเสียงฮาได้แรง ประทับใจ ศ.ดร.ธีระยุทธ กลิ่นสุคนธ์ รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ ศ.พิเศษ ดร.ชลธิรา สัตยาวัฒนา คณบดีสำนักวิชาศิลปศาสตร์ ที่มานำออกกำลังกายกันด้วย

 

ซ้าย อาคารห้องประชุม ขวา ทิวทัศน์มองจากหน้าห้องประชุม

ได้เวลา ๐๙ น. เราทำกิจกรรมกลุ่มตามลำดับที่วางไว้ คือ

เราคือใคร...มาจากไหน...คิดอะไรอยู่...รู้หรือไม่
คุณอำนวยนำให้สมาชิกกลุ่มช่วยกันค้นหาสิ่งดีๆ ที่มีอยู่แล้ว เริ่มจากให้แต่ละคนคิดไตร่ตรองคนเดียวก่อน แล้วเขียนสิ่งดีๆ นั้นลงในกระดาษการ์ด เสร็จแล้วนำมาเล่าแลกเปลี่ยนกันในกลุ่ม ว่าทำไมถึงว่าเรื่องนั้นเป็นสิ่งดีๆ ดิฉันพบว่าบางคนจะเล่าว่าสำนักวิชาของตนเองทำอะไรดีๆ บ้าง ซึ่งถ้าคิดอีกชั้นว่ามีอะไรที่ทำให้สำนักวิชาทำสิ่งดีๆ นั้นได้ ก็จะตรงประเด็นที่เราต้องการมากขึ้น บางคนอาจจะยังคุ้นชินกับการพูดถึงปัญหา แต่ก็พยายามไม่บ่นมากเพราะเกรงใจกติกา เราสรุปสิ่งดีทั้งหมดเข้าด้วยกัน นำเสนอต่อที่ประชุม

 

การนำเสนอสิ่งดีๆ ของแต่ละกลุ่ม

การนำเสนอมีการกำหนดเวลาและจับเวลาขึ้นจอให้เห็น ทำให้ผู้นำเสนอได้รู้เวลาของตัวเอง นั่งฟังข้อมูลของทุกกลุ่มแล้ว ได้รู้ว่าเรื่องดีๆ มีอยู่มากมาย มองเห็นระบบของการทำงานมากขึ้น ถ้าไม่ช่วยกันหยิบยกขึ้นมา เราก็อาจจะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา ไม่รู้สึกว่ามันดีอย่างไร ตัวอย่างความสำเร็จมีทั้งงานเล็ก งานใหญ่ถึงใหญ่มหึมา

 

ท่าทีของผู้ฟัง

ช่วงบ่ายก่อนเริ่มการประชุมต่อ ดิฉันช่วยนำทำกิจกรรม “ปลาโลมา” เรียกเสียงหัวเราะได้อีก ดิฉันเองหัวเราะเต็มที่จนน้ำตาไหล

ภาพแห่งฝัน มวล ขอเป็นหนึ่ง
เราให้ผู้เข้าประชุมคิดถึงสิ่งดีๆ ที่มีอยู่แล้ววาดภาพว่าอยากเห็นระบบงาน บรรยากาศ สิ่งแวดล้อม คน ฯลฯ อยู่กันอย่างไร ต่างคนต่างวาดแล้วนำมาคุยในกลุ่ม ก่อนที่จะรวมภาพทั้งหมดให้เหลือเพียงภาพเดียว กลุ่มชบาโชคดีที่มี ผศ.เอกพงษ์ จุลเสนีย์ คณบดีสำนักวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ฯ เราจึงได้ภาพรวมที่สามารถเก็บความฝันของทุกคนได้หมด เป็นภาพขาว-ดำ ที่มีมิติ แต่ละกลุ่มได้นำเสนอภาพแห่งฝันของตน

 

วาดภาพแห่งฝัน

 

ขุมกำลังอยู่ที่ไหน...ใจตรงใจ...ใช่หรือยัง
เราช่วยกันคิดเชิงระบบ จากภาพแห่งฝัน จะเป็นอย่างนั้นได้ มีขุมกำลังอยู่ที่ไหนบ้าง อาจารย์กีร์รัตน์เสนอให้ใช้ SPEED: Structure/System, People, Engagement, Environment, Devices เป็นแนวทางในการมองว่าถ้าจะทำให้ไปถึงภาพแห่งฝัน มีขุมกำลังอยู่ที่ไหน พอหรือยัง ต้องเพิ่มอะไร เสริมอะไร สิ่งที่ดีอยู่แล้วจะรักษาให้ยั่งยืนต่อไปได้อย่างไร ให้แต่ละกลุ่มนำเสนอภาพฝันและขุมกำลัง กลุ่มละ ๑๐ นาที (ส่วนใหญ่ใช้เวลาเกินไป ๒-๓ นาที) ได้เห็นว่าภาพแห่งฝันของแต่ละกลุ่มสามารถเสริมเติมเต็มให้แก่กันได้ กลายเป็นภาพที่มีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

 

นำเสนอภาพแห่งฝันและขุมกำลัง

ผู้เข้าประชุมทุกคนทำงานกันอย่างจริงจัง แต่สีหน้าไม่เคร่งเครียด ใกล้เวลา ๑๗ น. อธิการบดีได้กล่าวให้ข้อคิดว่าดีใจที่แต่ละกลุ่มพยายามคิดไปให้ไกลและพยายามจะเดินตามให้ได้ โดยคำนึงถึงศักยภาพของเรา....บางเรื่องอาจช่วยกันปรับแต่งให้ชัดเจน หลายเรื่องถ้าช่วยกันทำคงไม่ไกลเกินฝัน เช่น Good governance; Green, clean, healthy campus สวนสมุนไพร ร้านขายยา การใช้ประโยชน์ของเกาะกลางน้ำ รถกระสวย แนวทางการพัฒนาคน การเชื่อมโยงกับศิษย์เก่า ฯลฯ

 

อธิการบดีให้ข้อคิด

ขอให้พวกเราช่วยกันสร้างความเข้าใจกับเพื่อนร่วมงาน กระจายต่อ....ความเข้าใจในอำนาจหน้าที่และบทบาท จะช่วยได้มากในการพัฒนาระบบบริหาร.....ฝากทุกคนว่าบรรยากาศแบบนี้ น่าจะทำเป็นประจำทุกปีและน่าจะทำให้กลุ่มอื่นๆ ด้วย เช่น อาจารย์ใหม่ที่มีศักยภาพสูง คนที่นี่ถนัดคิด ถนัดพูด ทำอย่างไรให้ลงมือช่วยกันทำ...ศักยภาพพื้นฐานของวลัยลักษณ์มีอยู่สูง...

เสร็จการประชุมวันนี้ในเวลา ๑๗.๓๐ น. แล้ว เรานัดหมายเวลารับประทานอาหารเย็นที่สนามริมสระน้ำตอน ๑๙ น. พวกเราหลายคนไม่กลับห้องพัก เดินชมสถานที่ เก็บภาพสวยๆ ไว้หลายมุม ดิฉันกับ ผศ.ดร.อัญชลี ชยานุวัชร ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายวิชาการ นั่งพักที่ศาลาเล็กๆ ที่ริมสนามกอล์ฟ นั่งชมทิวทัศน์ใกล้เวลาที่จะหมดแสงอาทิตย์ มีฝูงนกกระยางและฝูงนกนางแอ่นบินมาเป็นพักๆ โดยเฉพาะนกนางแอ่นมีเยอะมากจริงๆ

 

ยามเย็นและทิวทัศน์อีกมุมหนึ่ง

ทีมของบ่อแสนฯ จัดแจงสถานที่ให้อย่างดี มีคาราโอเกะอีกเช่นเคย น่าชื่นชมทีมทำงานที่ต้องเอาข้อมูลของทุกกลุ่มมารวบรวม วิเคราะห์ สังเคราะห์ ให้เป็นภาพใหญ่ ต้องทำงานท่ามกลางเสียง (เพลง) ที่เย้ายวน (ใจ) ทีมงานเอาภาพกิจกรรมของพวกเรามาโชว์ขึ้นจอให้เห็นไปพร้อมกับเนื้อเพลงด้วย ทำให้เกิดความรู้สึกประทับใจ คืนนี้สนุกกันจนถึง ๒๓ น.

วัลลา ตันตโยทัย