เขาว่าคนแก่ ชอบเล่าเรื่องเก่า ถ้าจะจริง

           จำได้ว่าตอนอยู่ ป.6 มีวิชาที่ครูจะนำนักเรียนปั่นจักยานไปเยี่ยมบ้านเพื่อน 2-3 หลัง เพื่อเรียนรู้เรื่องบ้านเรือน และอื่นๆ ไปบ้านเพื่อนหลังหนึ่งเป็นบ้านที่อยู่ในสวนหมาก สวนพลู และไม้อื่นอีกหลายอย่างจำไม้ได้ ร่มเย็นน่าอิจฉา แต่ที่จำได้ดี คือ เจ้าบ้านเขาเอาผลไม้สวนมาเลี้ยงต้อนรับ รูปร่างที่แปลก และไม่มีเพื่อนคนไหนเคยเห็นเลยจึงทำให้ไม่กล้ากินตอนแรก แต่พอลิ้นได้สัมผัสรสชาดเท่านั้นแหละ เป็นอันหมดไปหลายลูก เก็บเป็นความทรงจำมาตั้งแต่นั้น ที่จะพยายามมองหาผลไม้ที่ว่าว่ามีขายที่ไหน หรือไปที่ไหนก็พยายามมองหาต้น แต่ไม่เคยเจออีกเลย จนผ่านไปสิบกว่าปีได้เรียนที่แม่โจ้ตอนไปดูงานสวนที่ อำเภอเชียงดาวเลยได้เจออีกครั้ง จึงรู้ว่าผลไม้ที่เราประทับใจ และพยายามมองหามาตลอด เขาเรียกว่า ต้นทุเรียนเทศ เพราะมีขนเหมือนหนามทุเรียน ขนาดเล็กกว่าทุเรียน แต่ใหญ่กว่าน้อยหน่าผลไม้ตระกูลเดียวกันมาก ขนาดใหญ่สุดที่เคยเห็น หนักกว่า 4 กก. รสชาดหวานอมเปรียว ผู้หญิงชอบ ที่สำคัญกลิ่ยหอมที่เป็นเอกลักษณ์และน้อยหน่าไม่อาจเทียบได้

          ผมเคยเอาเม็ดมาเพาะและปลูกเป็นต้นได้ทานผลแล้ว ต่อขยับขยายบ้านก็เลยต้อนล้มต้น เสียดายอย่างมาก ดีที่ยังมีกล้าที่เพาะไว้จึงปลูกใหม่อีกที ทีนี้ปลูกไว้หลายต้น ทุเรียนเทศเป็นยาอย่างดี เมล็ดคุณสมบัติเหมือนเม็ดน้อยหน่าใช้กำจัดเหา เห็บ หมัด ใช้ทำยากำจัดแมลงศัตรูพืช เนื้อสุกทานลดความดัน บำรุงตับ สายตา ใช้เป็นยาลดไข้ หากนำเนื้อมาทำไวท์ร่วมกับผลไม้อื่นก็ทำให้ได้ไวท์ที่กลิ่นหอมรสชาดดีเป็นพิเศษ (พิสูจณ์แล้วด้วยตัวเอง แฮ่ๆ)

เอารูปทุเรียนเทศมาฝากครับ