ทุกครั้งที่นั่งลงทำงาน ดูเหมือนจะเลี่ยงความรู้สึกเซ็ง ๆ กับการนั่งทำสิ่งเดิม ๆ ไม่ได้ค่ะ วาดภาพซ้ำ ๆ แต่ไม่สำเร็จสักที อืม หนูมานั่งทบทวน ทำไมถึงต้องทำซ้ำ ๆ
แท้ที่จริงมันได้ได้ซ้ำสักกะหน่อย ทำทุกครั้งมันก็ได้รายละเอียด ได้ความละเอียดรอบคอบที่ลึกซึ้งมากขึ้น ได้งานที่มีคุณภาพมากขึ้น อ้าว พอมองในมุมนี้ทำไมมันดูเหมือนใจสบายขึ้น
ในความเป็นจริงงานที่ทำไม่ใช่การทำซ้ำ มันเป็นการทำใหม่ เป็นงานที่ต้องลงมือใหม่ทุกครั้ง การใช้ชีวิตก็เหมือนกัน ในเมื่อมันใหม่ทุกครั้ง แล้วทำไม ชอบเอาขยะเก่า ๆ มาสุม ๆ แล้วเผาใจตัวเองทำไมหล่ะ
เลิกเหอะ ๆ เลิกประชุมเพลิงใจตนเองซะที
แล้วก็ลงมือทำมันแบบใส่ใจในหน้าที่ ไม่ใช่ว่าเพียงแค่ทำให้จบ ๆไป ถึงพร้อมเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละน่า
ทำซ้ำๆอย่าเบื่อครับ ถ้าเบื่อจะประมาท ผิดเอาได้
พ่อผมสอนเสมอว่า ผิดได้ แต่ ได้ครั้งเดียว อย่าผิดซ้ำสอง
น่าคิด น่าคิดค่ะ ^-^
ขอบพระคุณค่ะ Mr. จับถูก ไม่ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเป็นเช่นใด แต่เขาก็อยู่ไม่นาน ส่วนหน้าที่ ๆ ต้องทำ ยังต้องดำเนินต่อไปเพื่อให้เรียนรู้ ขอบคุณนะคะสำหรับข้อคิดที่แลกเปลี่ยน
ขอบคุณที่แวะมาค่ะ
Baby